ธุรกิจต่างๆ ทั่วโลกกำลังปลดล็อกศักยภาพสูงสุดของสมอง

เพื่อศึกษาความเป็นไปได้ของการใช้การบำบัดทางปัญญาแบบทางไกลสำหรับผู้รอดชีวิตจากอาการบาดเจ็บทางสมอง โดยใช้โปรแกรมฝึกอบรมที่บ้าน.

ผู้สูงอายุหญิงและชายจำนวน 20 คนได้รับการประเมินสถานะสุขภาพทางด้านการรับรู้โดยใช้แบบสอบถามแบบรายงานตนเองและแบบทดสอบ Mini-Mental State Examination (MMSE) และพบว่ามีสุขภาพการรับรู้ที่ดี ผู้เข้าร่วมที่ทำการฝึกอบรมที่บ้านได้รับการฝึกฝนด้วย NeuroTracker และทำการฝึกอบรมครบ 20 ครั้งในระยะเวลา 5 สัปดาห์ การสรรหาผู้เข้าร่วม การคงอยู่ของผู้เข้าร่วม การปฏิบัติตาม และประสบการณ์ของผู้เข้าร่วมถูกใช้เป็นตัวชี้วัดความเป็นไปได้ นอกจากนี้ยังมีการประเมินคะแนนในแต่ละช่วงการฝึกอบรม การพัฒนาโดยรวม และอัตราการเรียนรู้ระหว่างกลุ่มด้วย.

จากการศึกษาพบว่า การฝึกอบรมทางไกลมีความเป็นไปได้สูงโดยรวม ซึ่งได้รับการสนับสนุนจากอัตราการรับสมัครและการรักษาผู้เข้าร่วมที่สูง การปฏิบัติตามของผู้เข้าร่วม 90% รวมถึงความง่ายในการใช้งานโปรแกรม ความแตกต่างของขนาดหน้าจอและเทคโนโลยี 3 มิติ ไม่แสดงความแตกต่างในด้านประโยชน์ทางด้านการรับรู้ที่ได้รับจากการฝึกอบรม โดยมีการพัฒนาอย่างมีนัยสำคัญในประสิทธิภาพการทำงานของโปรแกรม ซึ่งเทียบเท่ากับการฝึกอบรมในห้องปฏิบัติการ นักวิจัยสรุปว่า NeuroTracker เป็นทางเลือกที่น่าสนใจสำหรับการฝึกอบรมด้านการรับรู้ที่บ้านสำหรับผู้ใหญ่ที่มีสุขภาพทางด้านการรับรู้ที่ดีและผู้รอดชีวิตจากอาการบาดเจ็บทางสมอง.

เพื่อประเมินว่ากลไกการฝึกฝนด้านการรับรู้และการคิดสามารถถ่ายทอดไปสู่ความสามารถด้านมิติสัมพันธ์และความหมายในนักเรียนได้หรือไม่.

‍

นักเรียนชายระดับมัธยมต้นจำนวน 60 คน ถูกสุ่มแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มฝึกอบรม NeuroTracker (21 ครั้ง ใน 7 วัน) และกลุ่มควบคุม (ไม่ได้รับการฝึกอบรม) มีการประเมินก่อนและหลังการฝึกอบรมโดยใช้แบบทดสอบความสามารถเชิงพื้นที่ (Test of Spatial Ability) และแบบทดสอบทักษะความหมายระดับกลาง (Test Of Semantic Skills–Intermediate).

กลุ่มควบคุมแสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยระหว่างการทดสอบก่อนและหลังการทดลอง ในขณะที่กลุ่ม NeuroTracker แสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญ โดยมีความสามารถด้านมิติสัมพันธ์เพิ่มขึ้นประมาณ 50% และทักษะด้านความหมายเพิ่มขึ้น 55% นักวิจัยสรุปว่า การใช้ NeuroTracker สามารถเพิ่มความสามารถทางปัญญาในนักเรียนระดับมัธยมศึกษาได้.

เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างค่าพื้นฐานจาก NeuroTracker และตัวชี้วัดประสิทธิภาพของนักฟุตบอลในสองฤดูกาลระดับมืออาชีพ.

นักฟุตบอลอาชีพชาวกรีก 11 คนจากสองสโมสรฟุตบอลชั้นนำในซูเปอร์ลีก เข้าร่วมการทดสอบ NeuroTracker เป็นเวลา 6 นาที เพื่อเก็บข้อมูลพื้นฐาน มีการเก็บรวบรวมตัวชี้วัดประสิทธิภาพการแข่งขันฟุตบอลโดยใช้แพลตฟอร์มวิเคราะห์ Wyscout ซึ่งรวมถึง: ทีมกำลังชนะ/แพ้ การกระทำที่มี/ไม่มีใบเหลือง การเลี้ยงบอล การส่งบอลทะลุช่อง การส่งบอลไปข้างหน้า และการแอสซิสต์.

การวิเคราะห์ทางสถิติเผยให้เห็นว่าคะแนนพื้นฐาน NeuroTracker มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับการกระทำเมื่อทีมกำลังชนะ/แพ้ การกระทำทั้งหมดโดยไม่ได้รับใบเหลือง การส่งบอลทะลุช่อง การส่งบอลไปข้างหน้า และการแอสซิสต์ นักวิจัยแนะนำว่าคะแนนพื้นฐานดังกล่าวสามารถมีบทบาทสำคัญและเป็นประโยชน์ในการประเมินผลการเล่นของนักฟุตบอลภายใต้ความกดดันของการแข่งขันระดับมืออาชีพ.

เพื่อตรวจสอบว่าผู้เล่นวิดีโอเกมระดับมืออาชีพในวงการอีสปอร์ตมีความแตกต่างจากผู้เล่นวิดีโอเกมสมัครเล่นในด้านความสามารถทางปัญญาและการเรียนรู้หรือไม่.

นักเล่นเกมมืออาชีพชั้นนำ 14 คน และผู้เล่นวิดีโอเกมทั่วไป 16 คน ได้รับการประเมินด้วยชุดแบบทดสอบทางประสาทวิทยามาตรฐาน ซึ่งประเมินความเร็วในการประมวลผล ความสนใจ ความจำ การทำงานของสมองส่วนหน้า และความคล่องแคล่วของมือ นอกจากนี้ ทั้งสองกลุ่มยังทำแบบทดสอบ NeuroTracker จำนวน 15 ครั้ง เพื่อประเมินความสนใจทางสายตาแบบไดนามิกและความสามารถในการเรียนรู้.

ผู้เล่นมืออาชีพแสดงให้เห็นถึงความได้เปรียบด้านประสิทธิภาพที่มากที่สุดเมื่อเทียบกับผู้เล่นสมัครเล่นในด้านความจำเชิงพื้นที่ทางสายตา (Spatial Span) และมีความได้เปรียบในระดับปานกลางในด้านความสนใจแบบเลือกและต่อเนื่อง (d2 Test of Attention) และความจำใช้งานด้านการได้ยิน (Digit Span) ผู้เล่นมืออาชีพยังมีเกณฑ์ความเร็วเริ่มต้นที่สูงกว่ามากใน NeuroTrackerโดยความได้เปรียบเพิ่มขึ้นเล็กน้อยตลอด 15 เซสชัน โดยรวมแล้ว การประเมินความรู้ความเข้าใจสามารถแยกแยะกลุ่มมืออาชีพและสมัครเล่นได้ อย่างไรก็ตาม ผลลัพธ์เหล่านี้มีความสัมพันธ์กันน้อยมากในแง่ของประสบการณ์การเล่นเกมในทั้งสองกลุ่ม สรุปได้ว่า การประเมินความรู้ความเข้าใจแบบมาตรฐานเผยให้เห็นความสามารถที่สูงขึ้นของนักเล่นเกมมืออาชีพ อย่างไรก็ตาม ค่าพื้นฐานและอัตราการเรียนรู้ NeuroTracker ให้มาตรวัดเปรียบเทียบที่ละเอียดอ่อนกว่ามาก.

เพื่อพัฒนาความสามารถในการรับรู้ทางสายตาของผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์รับจ้าง โดยใช้การฝึกอบรมด้วยระบบ NeuroTracker .

‍

ผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์รับจ้างจำนวน 60 คนเป็นอาสาสมัครที่ได้รับการคัดเลือกจากชลบุรี ประเทศไทย และถูกสุ่มแบ่งออกเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มทดลองเข้ารับการฝึกฝน NeuroTracker เป็นเวลา 30 นาที สัปดาห์ละสองครั้ง เป็นเวลาทั้งหมดห้าสัปดาห์ ทั้งสองกลุ่มทำการประเมินก่อนและหลังการทดลองโดยใช้แบบทดสอบพัฒนาการด้านการรับรู้ทางสายตาสำหรับวัยรุ่นและผู้ใหญ่ (DTVP-A).

ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มทดลองมีคะแนนความสามารถในการรับรู้ทางสายตาที่สูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญหลังการฝึกฝน นอกจากนี้ คะแนนเฉลี่ย DTVP-A ในกลุ่มทดลองยังเพิ่มขึ้นสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า การฝึกฝน NeuroTracker สามารถพัฒนาความสามารถในการรับรู้ทางสายตาของผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์รับจ้างได้.

การมองเห็นสามมิติ (การมองเห็นแบบสเตอริโอด้วยตาคู่) พัฒนาขึ้นในช่วงวัยเด็กและมีแนวโน้มลดลงหลังจากอายุ 65 ปี งานวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาว่าผลกระทบเหล่านี้มีความสำคัญหรือไม่เมื่อประมวลผลการเคลื่อนไหวที่ซับซ้อนและเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา.

ได้ทำการคัดเลือกกลุ่มตัวอย่าง 3 กลุ่ม กลุ่มละ 20 คน ได้แก่ กลุ่มเด็ก (อายุ 7–12 ปี) กลุ่มผู้ใหญ่ (อายุ 18–40 ปี) และกลุ่มผู้สูงอายุ (อายุ 65 ปีขึ้นไป) แต่ละคนทำการทดสอบด้วย NeuroTracker จำนวน 4 ครั้ง โดย 2 ครั้งเป็นการทดสอบแบบ 2 มิติ (ไม่ใช้ระบบสเตอริโอแบบสองตา) และอีก 2 ครั้งเป็นการทดสอบแบบ 3 มิติ (ใช้ระบบสเตอริโอแบบสองตา).

โดยทั่วไป ผู้ใหญ่จะได้คะแนน NeuroTracker สูงกว่าเด็กหรือผู้สูงอายุอย่างมีนัยสำคัญ พวกเขายังได้เปรียบมากกว่าอย่างเห็นได้ชัดเมื่อทำการทดสอบ NeuroTracker ในแบบ 3 มิติ ในทางกลับกัน เด็กได้เปรียบมากกว่าผู้สูงอายุในแบบ 3 มิติ สิ่งนี้ชี้ให้เห็นว่าประชากรผู้สูงอายุมีความสามารถในการประมวลผลการเคลื่อนไหวที่ซับซ้อนและเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลาโดยใช้การประมวลผลแบบสามมิติลดลง การศึกษานี้แสดงให้เห็นว่าการเปรียบเทียบคะแนนระหว่างกรณีที่มีและไม่มีผลกระทบจากภาพสามมิติ ช่วยให้สามารถประเมินข้อได้เปรียบของการมองเห็นแบบสามมิติเมื่อทำการทดสอบ NeuroTrackerได้โดยตรง.

เพื่อตรวจสอบว่าค่าพื้นฐาน NeuroTracker สามารถใช้ทำนายประสิทธิภาพการขับขี่ใน 3 สถานการณ์จำลองได้หรือไม่ และเพื่อดูว่ามาตรวัดเหล่านี้สามารถใช้ทำนายความเสี่ยงในการขับขี่ได้หรือไม่.

ผู้ขับขี่ 115 คนถูกแบ่งออกเป็นสามกลุ่มตามอายุและประสบการณ์ ได้แก่ กลุ่มอายุน้อยที่ไม่มีประสบการณ์ (18-21 ปี) กลุ่มผู้ใหญ่ที่มีประสบการณ์ (25-55 ปี) และกลุ่มผู้สูงอายุ (70-86 ปี) ผู้เข้าร่วมการทดสอบได้รับการทดสอบเป็นเวลา 2 ชั่วโมงในสามสถานการณ์การขับขี่ที่แตกต่างกันในด้านภาระงานทางจิต (ต่ำ ปานกลาง สูง) โดยใช้เครื่องจำลองการขับขี่ที่มีความซับซ้อนสูง มีการประเมินและเปรียบเทียบตัวชี้วัดพฤติกรรมการขับขี่ทั้งหมด 18 รายการกับคะแนนพื้นฐานของ NeuroTracker .

การวิเคราะห์ทางสถิติของผลลัพธ์จาก NeuroTracker และตัวชี้วัดประสิทธิภาพการขับขี่พบความสัมพันธ์ที่มีนัยสำคัญ รวมถึงการทำนายความเร็วในการขับขี่ ความเร็วในการเบรก และปฏิกิริยาต่อเหตุการณ์อันตราย คะแนน NeuroTracker ที่ต่ำสามารถทำนายความเสี่ยงที่สูงขึ้นของการเกิดอุบัติเหตุได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนี้ คะแนน NeuroTracker ที่ต่ำยังมีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับความเร็วเฉลี่ยในการขับขี่ที่ช้าลงสำหรับผู้สูงอายุ ซึ่งเป็นหลักฐานสนับสนุนทฤษฎีที่ว่าการขับขี่ช้าลงนั้นเกี่ยวข้องกับผลกระทบทางด้านการรับรู้ที่เกิดจากความชรา.

บทความนี้กล่าวถึงแนวคิดพื้นฐานเกี่ยวกับความเกี่ยวข้องของ NeuroTrackerกับการฝึกฝนความสามารถทางปัญญาที่ถือว่ามีความสำคัญต่อประสิทธิภาพในการเล่นกีฬา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกีฬาประเภททีมที่มีพลวัต นอกจากนี้ยังมีการศึกษาวิจัยเกี่ยวกับผลกระทบของภาระความสนใจในรูปแบบการเรียนรู้ โดยมีเป้าหมายเพื่อทำความเข้าใจสภาวะภาระที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการฝึกฝนความสามารถทางด้านการรับรู้และปัญญา.

‍

ทีมกีฬาอาชีพชั้นนำ 4 ทีมฝึกฝนนักกีฬาของตนด้วย NeuroTracker (15-30 ครั้ง) ในระหว่างฤดูกาลแข่งขัน ทีมจากพรีเมียร์ลีกอังกฤษ ทีมจากเนชั่นแนลฮอกกี้ลีก และทีมรักบี้จากยุโรป ต่างได้รับการฝึกฝนในท่านั่งมาตรฐานเพื่อแยกอิทธิพลจากกลไกความสนใจที่เกี่ยวข้องกับการควบคุมท่าทาง ส่วนอีกทีมหนึ่งในเนชั่นแนลฮอกกี้ลีกทำการฝึกฝนในท่ายืน ซึ่งเกี่ยวข้องกับความต้องการพื้นฐานด้านการทรงตัวที่ต้องใช้ความสนใจ.

จากการหาค่าเฉลี่ยทางสถิติของความก้าวหน้าในการเรียนรู้บน NeuroTrackerพบว่า ทีมกีฬาอาชีพทั้งสามทีมที่ฝึกซ้อมในท่านั่งมีความก้าวหน้าใกล้เคียงกัน โดยมีการเรียนรู้ที่รวดเร็วในช่วงแรก แต่ค่อยๆ ช้าลงในระยะยาวแต่ก็ยังคงเรียนรู้ได้อย่างต่อเนื่อง ส่วนทีมกีฬาที่ฝึกซ้อมในท่ายืนมีคะแนน NeuroTracker ต่ำกว่ามาก และที่สำคัญกว่านั้นคือความก้าวหน้าในการเรียนรู้โดยรวมช้ากว่ามาก เมื่อเทียบกับทีมอื่นๆ ผลการวิจัยแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงความเชื่อมโยงระหว่างกลไกการควบคุมการทรงตัวและความต้องการทางด้านการรับรู้และสติปัญญาที่เกิดจากการฝึกซ้อมด้วย NeuroTracker ซึ่งแสดงให้เห็นว่าภาระการฝึกซ้อมทางด้านสติปัญญาจำเป็นต้องได้รับการปรับให้เหมาะสมกับระดับความสนใจอย่างละเอียดอ่อน เพื่อให้เกิดการปรับตัวในการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพทั้งในระยะสั้นและระยะยาว.

‍

‍

วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้คือเพื่อตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างผลของการฝึกฝน NeuroTracker เป็นเวลา 4 สัปดาห์กับประสิทธิภาพการเล่นฟุตบอลในระหว่างการแข่งขัน.

นักฟุตบอลระดับ NCAA Division I จำนวน 13 คนถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มฝึกฝนและกลุ่มควบคุม ทั้งสองกลุ่มทำการทดสอบ NeuroTracker ครั้งแรก จากนั้นกลุ่มฝึกฝนได้ทำการฝึกฝน NeuroTracker จำนวน 10 ครั้ง (60 นาที) ในช่วงเวลา 4 สัปดาห์ ข้อมูลประสิทธิภาพการเล่นฟุตบอลได้มาจาก WyScout โดยมีการตรวจสอบค่าเฉลี่ยของการแข่งขัน 2 เกมเพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพก่อนและหลังการฝึกฝนด้วย NeuroTracker.

การวิเคราะห์ข้อมูลเผยให้เห็นว่ากลุ่มที่ได้รับการฝึกฝนมีพัฒนาการที่ดีขึ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุมในด้านความแม่นยำในการส่งบอล โดยเพิ่มขึ้น 8.5% หลังการฝึกฝน เทียบกับ 3.5% ในกลุ่มควบคุม นอกจากนี้ยังพบการพัฒนาเล็กน้อยที่ไม่สำคัญทางสถิติในด้านการกระทำที่สำเร็จและการส่งบอลระยะสั้นและระยะกลางสำหรับกลุ่มที่ได้รับการฝึกฝน NeuroTracker .

‍