ธุรกิจต่างๆ ทั่วโลกกำลังปลดล็อกศักยภาพสูงสุดของสมอง

เพื่อศึกษาว่าการแสดงออกและการเรียนรู้ที่อาศัยความสนใจได้รับผลกระทบอย่างไรเมื่อมีสิ่งเร้าทางเสียงในกลุ่มนักกีฬา.

นักกีฬาอเมริกันฟุตบอลระดับ USPORT จำนวน 20 คน (อายุเฉลี่ย 20.5 ปี) เข้าร่วมการฝึกอบรม NeuroTracker จำนวน 18 ครั้ง โดยนักกีฬา 10 คนแรกทำการฝึกอบรมในห้องมืดที่ไม่มีเสียงรบกวนภายนอก (สวมหูฟังตัดเสียงรบกวน) ส่วนนักกีฬาอีก 10 คนที่เหลือทำการฝึกอบรมในห้องเดียวกัน แต่ได้รับเสียงเชียร์จำลองจากฝูงชนอย่างต่อเนื่อง.

ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในค่าเริ่มต้น NeuroTracker ระหว่างทั้งสองกลุ่ม อย่างไรก็ตาม หลังจากฝึกฝนครบ 18 ครั้ง คะแนนเฉลี่ย NeuroTracker สำหรับกลุ่มที่มีเสียงรบกวนอยู่ที่ 2.07 (SD = 0.24) ในขณะที่กลุ่มที่ไม่มีเสียงรบกวนมีคะแนนเฉลี่ยช้ากว่าอย่างมีนัยสำคัญที่ 1.77 (SD = 0.32) แม้ว่าการศึกษาต่างๆ จะแสดงให้เห็นว่าเสียงรบกวนสามารถยับยั้งกระบวนการความสนใจได้ แต่การศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่าการมีอยู่ของเสียงรบกวนจากฝูงชนจำลองอาจช่วยเพิ่มความถูกต้องตามหลักนิเวศวิทยาของการฝึกฝน NeuroTracker สำหรับนักกีฬาได้.

เพื่อประเมินหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่สนับสนุน NeuroTracker อย่างเป็นระบบในฐานะเครื่องมือฝึกฝนการรับรู้และสติปัญญา โดยพิจารณาทั้ง (1) ว่ามันฝึกฝนการทำงานของสติปัญญาตามที่กล่าวอ้างหรือไม่ และ (2) ว่าการฝึกฝนนั้นถ่ายทอดไปยังโดเมนอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งประสิทธิภาพในโลกแห่งความเป็นจริงหรือไม่.

NeuroTracker แสดงให้เห็นถึงการพัฒนาอย่างต่อเนื่องในงาน 3D-MOT ที่ได้รับการฝึกฝน (การเรียนรู้เฉพาะงานที่แข็งแกร่ง) มีหลักฐานการถ่ายโอนในระยะใกล้ แต่ผลการศึกษาบางส่วนไม่สอดคล้องกันหรือมีข้อจำกัดเนื่องจากกลุ่มตัวอย่างขนาดเล็กหรือจุดอ่อนทางระเบียบวิธี หลักฐานการถ่ายโอนในระยะไกลมีจำกัดอยู่เพียงการศึกษาจำนวนน้อย โดยมีผลลัพธ์ที่หลากหลาย—การศึกษาการถ่ายโอนในระยะไกลสองในสามรายงานว่าไม่มีผลกระทบที่สำคัญ ข้อกังวลทางระเบียบวิธีของการวิจัยที่มีอยู่ ได้แก่ การขาดการลงทะเบียนล่วงหน้า ขนาดของกลุ่มตัวอย่าง กลุ่มควบคุมที่ไม่ตรงกัน และการรายงานผลลัพธ์การถ่ายโอนที่ไม่สอดคล้องกัน ผู้เขียนยังโต้แย้งว่ากระบวนการทางปัญญาที่อยู่เบื้องหลัง 3D-MOT นั้นซับซ้อนและไม่สอดคล้องกับคำกล่าวอ้างทางการตลาดบางประการอย่างเต็มที่.

เพื่อประเมินผลกระทบของโปรแกรมฝึกการมองเห็น ซึ่งรวมถึงการติดตามวัตถุหลายชิ้นแบบสามมิติ (3D-MOT) ที่ใช้งานใน NeuroTracker ต่อประสิทธิภาพการรับรู้และการคิดในบริบทของการกีฬาหรือการแข่งขันระดับสูง.

ขั้นพื้นฐาน NeuroTracker มาตรฐาน โปรแกรม CORE (สามเซสชัน CORE และหนึ่งเซสชันการฝึกสมาธิต่อเนื่อง) เพื่อกำหนดเกณฑ์ความเร็วในการติดตามแบบไดนามิกขั้นพื้นฐาน โปรโตคอลการฝึกประกอบด้วยเซสชัน 3D-MOT ซ้ำๆ ซึ่งฝังอยู่ในโปรแกรมการฝึกสายตาที่กว้างขึ้น ประสิทธิภาพได้รับการประเมินก่อนและหลังการฝึก

การประเมินเบื้องต้นใช้โปรโตคอล NeuroTracker CORE เพื่อวัดค่าเกณฑ์การติดตาม พบว่าประสิทธิภาพการติดตามหลังการฝึกเพิ่มขึ้น ซึ่งบ่งชี้ว่าการได้รับ 3D-MOT ซ้ำๆ ช่วยเพิ่มความสามารถในการติดตามเชิงการรับรู้ขั้นพื้นฐาน อย่างไรก็ตาม ลักษณะของการศึกษาที่เป็นแบบนำร่องและการถ่ายทอดผลลัพธ์ไปสู่การทำงานในวงกว้างอย่างจำกัด แสดงให้เห็นว่าแม้ 3D-MOT จะช่วยปรับปรุงประสิทธิภาพเฉพาะงาน แต่ประโยชน์ในวงกว้างสำหรับการใช้งานในโลกแห่งความเป็นจริงหรือในกีฬา ยังคงอยู่ในขั้นเริ่มต้น.

เพื่อประเมินผลกระทบของการฝึกฝนด้วย NeuroTracker ต่อการตีลูกเบสบอลระดับมืออาชีพตลอดฤดูกาลแข่งขัน.

‍

นักเบสบอลอาชีพชาวญี่ปุ่น 12 คนจากทีมเซบุ ไลออนส์ เข้ารับการฝึกฝน NeuroTracker ตามเวลาและความถี่ที่ตนเองเลือกเป็นเวลา 5 เดือน โดยแต่ละคนทำการฝึกมากถึง 80 ครั้ง ตลอดระยะเวลานี้และ 4 เดือนก่อนหน้านั้น ได้มีการบันทึกข้อมูลสถิติการตีลูกในการแข่งขัน ได้แก่ การสัมผัสลูกในโซน การสวิงในโซนแล้วตีโดนลูก การสวิงออกนอกโซน และการสวิงออกนอกแล้วตีโดนลูก.

โดยเฉลี่ยแล้ว คะแนนความเร็วตามเกณฑ์ NeuroTracker ของนักเบสบอลดีขึ้นประมาณ 30% โดยไม่มีข้อจำกัดใดๆ จากการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง ตัวชี้วัดการตีลูกเร็วไม่แสดงการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญ อย่างไรก็ตาม ตัวชี้วัดการตีลูกที่ไม่ใช่ลูกเร็ว (เช่น ลูกโค้งและลูกสไลเดอร์) แสดงให้เห็นผลในเชิงบวกอย่างมาก อัตราการตีสำเร็จเพิ่มขึ้น +12% ในขณะที่การสวิงเข้าโซนและการสวิงออกนอกเขตลดลงอย่างมาก -25.3% และ -26.5% ตามลำดับ การสวิงออกนอกเขตยังลดลงในเชิงบวกถึง -9.6% อีกด้วย.

เพื่อตรวจสอบว่าโปรแกรมฝึกฝนด้านการรับรู้สามารถลดการเสื่อมถอยของการรับรู้ที่คาดว่าจะเกิดขึ้นตามวัยได้หรือไม่.

ผู้เข้าร่วม 44 คนที่มีอายุ 60 ปีขึ้นไปถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่มเท่าๆ กัน ได้แก่ กลุ่มทดลอง (ใช้ NeuroTracker) และกลุ่มเปรียบเทียบ (ไม่ใช้ NeuroTracker) โดยทั้งสองกลุ่มเข้ารับการฝึกอบรม 12 ครั้งต่อสัปดาห์ ทั้งสองกลุ่มฝึกเทคนิคการฝึกความจำแบบช่วยจำ นอกจากนี้ยังมีการประเมินผลก่อนและหลังการทดลอง ซึ่งรวมถึงแบบสอบถามข้อมูลทางสังคมและประชากร การประเมินทางประสาทวิทยา และการวัดค่าพื้นฐานก่อนและหลังการทดลอง NeuroTracker .

ทั้งสองกลุ่มได้รับประโยชน์จากการฝึกความจำ แต่มีเพียงกลุ่มที่ฝึกด้วย NeuroTracker เท่านั้นที่ได้รับประโยชน์ในด้านความสนใจ เวลาตอบสนอง ความเร็วในการประมวลผลภาพ ความจำแบบเหตุการณ์ ความจำแบบความหมาย ความจำแบบอัตวิสัย และความจำใช้งาน รวมถึงด้านการรับรู้ทางสังคมด้วย นักวิจัยสรุปว่า NeuroTracker ร่วมกับการฝึกความจำช่วยให้ประสิทธิภาพการรับรู้ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญเมื่อเทียบกับการฝึกความจำเพียงอย่างเดียว และควรมีการวิจัยเพิ่มเติมในกลุ่มผู้สูงอายุที่มีและไม่มีความบกพร่องทางสติปัญญา.

เพื่อตรวจสอบว่าการแทรกแซงด้วย NeuroTracker สามารถปรับปรุงความสามารถทางปัญญาในผู้สูงอายุที่มีภาวะความเสื่อมถอยทางปัญญาตามความรู้สึกส่วนตัวได้หรือไม่ และเพื่อพิจารณาว่าแบบจำลอง AI สามารถนำมาใช้เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการฝึกอบรมได้หรือไม่.

ผู้เข้าร่วม 48 คน อายุระหว่าง 60 ถึง 90 ปี ที่มีอาการบ่นเกี่ยวกับความบกพร่องทางสติปัญญา แต่มีสุขภาพดี ได้รับการจัดสรรให้เข้าร่วมกลุ่มฝึกอบรม NeuroTracker (26) หรือกลุ่มควบคุม (22) ผู้เข้าร่วมทุกคนให้ข้อมูลทางสังคมและประชากรโดยละเอียดผ่านแบบสอบถามและการประเมินทางประสาทวิทยาเบื้องต้น (แบบทดสอบการเรียนรู้คำศัพท์แคลิฟอร์เนีย, ช่วงตัวเลข, แบบทดสอบการสร้างเส้นทาง D-KEFS, แบบทดสอบความคล่องแคล่วทางวาจา D-KEFS และแบบทดสอบ Stroop) กลุ่ม NeuroTracker ทำการฝึกอบรมเป็นเวลา 7 สัปดาห์ ในขณะที่กลุ่มควบคุมทำการประเมิน NeuroTracker เบื้องต้นเท่านั้น ทั้งสองกลุ่มทำการประเมินทางประสาทวิทยาติดตามผลในสัปดาห์ที่ 8 และ 11 มีการใช้แบบจำลองการเรียนรู้ของเครื่องเพื่อวิเคราะห์ข้อมูลทางประชากรและข้อมูลการประเมินเพื่อทดสอบว่าสามารถทำนายประสิทธิภาพทางสติปัญญาและการตอบสนองต่อการฝึกอบรมได้หรือไม่.

‍

กลุ่ม NeuroTracker มีคะแนนดีขึ้นอย่างมากประมาณ 70% พร้อมกับการถ่ายทอดประสิทธิภาพที่กว้างขวางและแข็งแกร่งในการประเมินทางประสาทวิทยาในสัปดาห์ที่ 8 และมีคะแนนดีขึ้นอีก (โดยไม่ต้องฝึกฝน) ในสัปดาห์ที่ 11 แบบจำลอง AI ให้ผลการทำนายที่แม่นยำสูงเกี่ยวกับการตอบสนองต่อการฝึกฝน นักวิจัยเสนอว่าแบบจำลองดังกล่าวสามารถนำมาใช้เพื่อปรับแต่งโปรแกรม NeuroTracker ให้เหมาะสมกับความต้องการของแต่ละบุคคลได้อย่างมีประสิทธิภาพ.

เพื่อตรวจสอบว่าการฝึกฝนด้วย NeuroTrackerX ที่บ้านช่วยพัฒนาประสิทธิภาพการรับรู้และปรับเปลี่ยนกิจกรรมของสมองในนักฟุตบอลระดับมหาวิทยาลัยหรือไม่.

นักฟุตบอลชายจากมหาวิทยาลัยจำนวน 29 คนถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มฝึกฝน NeuroTracker (30 ครั้ง ฝึกฝนที่บ้านตลอด 9 สัปดาห์) และกลุ่มควบคุมที่ทำกิจกรรมตามปกติ การประเมินก่อนและหลังการฝึกฝนประกอบด้วย การวัดประสิทธิภาพ NeuroTracker (3D-MOT), งานความจำใช้งานแบบ 2-back และ 3-back และการบันทึกคลื่นไฟฟ้าสมอง (EEG) (Fz) ระหว่างการทำภารกิจ n-back.

กลุ่ม NeuroTracker ที่เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ NeuroTracker หลังการฝึก (p < .001) ในขณะที่กลุ่มควบคุมไม่แสดงการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญ ประสิทธิภาพดีขึ้นประมาณ 128–130% ของค่าเริ่มต้นหลังจากประมาณ 30 ครั้ง ซึ่งยืนยันถึงการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพในรูปแบบการฝึกด้วยตนเองที่บ้าน

พบว่าความแม่นยำในการทดสอบ 2-back ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ (p = .045) เฉพาะใน NeuroTracker เท่านั้น ซึ่งบ่งชี้ถึงการถ่ายโอนไปยังหน่วยความจำใช้งานและการอัปเดตความสนใจภายใต้ภาระปานกลาง ไม่พบการปรับปรุงอย่างมีนัยสำคัญในเงื่อนไข 3-back ที่ยากกว่า ทั้งสองกลุ่มตอบสนองได้เร็วขึ้นในการทดสอบหลังการฝึก ซึ่งน่าจะสะท้อนถึงผลของการฝึกฝนมากกว่าการเปลี่ยนแปลงเฉพาะการฝึก

ในระหว่างการทดสอบ 2-back พลังงานคลื่นอัลฟา (Fz) เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญหลังการฝึกใน NeuroTracker (p < .001) ผู้เขียนตีความว่าการเพิ่มขึ้นของคลื่นอัลฟาสะท้อนถึงการควบคุมความสนใจและประสิทธิภาพของระบบประสาทที่ดีขึ้น (การปิดกั้นการคิด)

วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้คือเพื่อตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างผลของการฝึกฝน NeuroTracker เป็นเวลา 4 สัปดาห์กับประสิทธิภาพการเล่นฟุตบอลในระหว่างการแข่งขัน.

นักฟุตบอลระดับ NCAA Division I จำนวน 13 คนถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มฝึกฝนและกลุ่มควบคุม ทั้งสองกลุ่มทำการทดสอบ NeuroTracker ครั้งแรก จากนั้นกลุ่มฝึกฝนได้ทำการฝึกฝน NeuroTracker จำนวน 10 ครั้ง (60 นาที) ในช่วงเวลา 4 สัปดาห์ ข้อมูลประสิทธิภาพการเล่นฟุตบอลได้มาจาก WyScout โดยมีการตรวจสอบค่าเฉลี่ยของการแข่งขัน 2 เกมเพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพก่อนและหลังการฝึกฝนด้วย NeuroTracker.

การวิเคราะห์ข้อมูลเผยให้เห็นว่ากลุ่มที่ได้รับการฝึกฝนมีพัฒนาการที่ดีขึ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุมในด้านความแม่นยำในการส่งบอล โดยเพิ่มขึ้น 8.5% หลังการฝึกฝน เทียบกับ 3.5% ในกลุ่มควบคุม นอกจากนี้ยังพบการพัฒนาเล็กน้อยที่ไม่สำคัญทางสถิติในด้านการกระทำที่สำเร็จและการส่งบอลระยะสั้นและระยะกลางสำหรับกลุ่มที่ได้รับการฝึกฝน NeuroTracker .

‍

เพื่อรวบรวมการทดสอบหลายอย่างที่ใช้ประเมินความเหมาะสมในการขับขี่ และเสนอวิธีการที่จะนำการทดสอบเหล่านี้มารวมกันภายใต้ดัชนีเดียวที่เรียกว่า 'ดัชนีความปลอดภัยของผู้ขับขี่'.

‍

ผู้ขับขี่ที่มีใบอนุญาตจำนวน 115 คน อายุระหว่าง 18 ถึง 86 ปี ถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม: กลุ่มผู้เข้าร่วมอายุน้อย 64 คน (อายุเฉลี่ย 29 ปี) และกลุ่มผู้เข้าร่วมอายุมาก 51 คน (อายุเฉลี่ย 77 ปี) ผู้เข้าร่วมแต่ละคนได้รับการประเมินในสามขั้นตอนการทดลองที่แตกต่างกัน 1. การทดสอบการมองเห็น: การทดสอบความคมชัดของการมองเห็น (V1), การทดสอบการมองเห็นแบบสามมิติ (V2) และการทดสอบลานสายตาแบบสองตา (V3) 2. การทดสอบการขับขี่ในเครื่องจำลองใน 3 ระดับความยาก: ทางหลวง (ต่ำ), ชนบท (ปานกลาง) และในเมือง (สูง) 3. NeuroTracker เป็นการทดสอบความสามารถทางด้านการมองเห็นและการรับรู้ มีการวิเคราะห์ตัวชี้วัดประสิทธิภาพการขับขี่ที่หลากหลายจากการทดสอบในเครื่องจำลองเพื่อหาความสัมพันธ์กับการทดสอบการมองเห็น อายุ และคะแนน NeuroTracker .

‍

ความสัมพันธ์ระหว่างสมรรถนะการขับขี่และการทดสอบการมองเห็นมีจำกัด คะแนน NeuroTracker สูงมีความสัมพันธ์อย่างมากกับสมรรถนะการขับขี่สูง และคะแนนต่ำมีความสัมพันธ์อย่างมากกับสมรรถนะการขับขี่ต่ำ รวมถึงมีความสัมพันธ์อย่างมากกับความเสี่ยงต่อการเกิดอุบัติเหตุ คะแนน NeuroTracker ยังเป็นตัวบ่งชี้สมรรถนะการขับขี่ที่ดีกว่าอายุ ความสามารถในการขับขี่มีความสัมพันธ์อย่างมากกับคะแนน NeuroTracker ผลการวิจัยเหล่านี้เน้นย้ำถึงความสำคัญของความสามารถด้านการมองเห็นและการรับรู้ในการประเมินความสามารถในการขับขี่ การศึกษานี้ปูทางไปสู่ตัวบ่งชี้พฤติกรรมการขับขี่แบบเดียวที่ใช้ได้ทั่วไป ผู้เขียนการศึกษาแนะนำว่า NeuroTracker ควรเป็นส่วนประกอบหนึ่งในชุดการทดสอบสำหรับการขอหรือต่ออายุใบขับขี่.