ธุรกิจต่างๆ ทั่วโลกกำลังปลดล็อกศักยภาพสูงสุดของสมอง

เพื่อศึกษาอิทธิพลของการรับประทานอาหารและการนอนหลับของนักกีฬาอีสปอร์ตที่มีต่อสมรรถภาพทางปัญญาและความสามารถในการเรียนรู้ที่วัดโดยใช้ NeuroTracker.

นักกีฬาอีสปอร์ต 119 คน เข้ารับการประเมินอย่างเข้มงวดเป็นเวลา 8-10 วัน ซึ่งรวมถึงแบบสำรวจประเมินตนเอง 8 หัวข้อ การบันทึกข้อมูลด้านอาหาร การดื่มน้ำ และสีปัสสาวะ การตรวจสอบอัตราการเต้นของหัวใจและคุณภาพการนอนหลับอย่างต่อเนื่อง และการทดสอบ NeuroTracker จำนวน 20 ครั้งที่กระจายอยู่ตลอดช่วงเวลาดังกล่าว.

จากการศึกษาพบว่าคุณภาพการนอนหลับโดยเฉลี่ยอยู่ในระดับปานกลางถึงรุนแรง และผู้เข้าร่วมส่วนใหญ่ไม่ปฏิบัติตามแนวทางของกระทรวงเกษตรสหรัฐฯ (USDA) สำหรับสารอาหารสำคัญหลายชนิด รวมทั้งมีปริมาณคอเลสเตอรอล โซเดียม และไขมันอิ่มตัวเกินกว่าที่แนะนำ ค่าพื้นฐาน NeuroTracker ดีขึ้นโดยเฉลี่ยประมาณ 50% เมื่อสิ้นสุด 20 รอบการทดสอบ (คล้ายกับนักกีฬาชั้นนำ) ประสิทธิภาพ NeuroTracker ที่สูงขึ้นมีความสัมพันธ์อย่างมากกับการนอนหลับและพฤติกรรมการรับประทานอาหารที่ดีขึ้น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การบริโภคโปรตีนในปริมาณที่แนะนำมีความเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับอัตราการเรียนรู้ที่เพิ่มขึ้น.

เพื่อตรวจสอบว่าอัตราการเรียนรู้ NeuroTracker สามารถใช้จำแนกลักษณะความผิดปกติทางพัฒนาการของระบบประสาทในเด็กได้หรือไม่.

นักวิจัยมุ่งเน้นไปที่ภาวะความผิดปกติทางพัฒนาการของระบบประสาท 3 ประเภท ได้แก่ โรคสมาธิสั้น (ADHD) ความผิดปกติทางการเรียนรู้เฉพาะด้าน (SLD) และความผิดปกติทางพัฒนาการทางสติปัญญา (IDD) ผู้เข้าร่วม 101 คน อายุ 6 ถึง 17 ปี เข้าร่วมการทดสอบ NeuroTracker ทั้งหมด 30 ครั้ง ตลอดระยะเวลา 5 สัปดาห์ พร้อมกับการประเมินทางประสาทวิทยามาตรฐานเพื่อยืนยันการวินิจฉัยภาวะความผิดปกติทางพัฒนาการของระบบประสาทแต่ละประเภท.

การเปลี่ยนแปลงของคะแนน NeuroTracker ตลอดโปรแกรมการฝึกอบรมได้รับการวิเคราะห์ทางวิทยาศาสตร์โดยใช้เทคนิคการสร้างแบบจำลองเส้นโค้งการเติบโตแฝง การวิเคราะห์นี้เผยให้เห็นว่า 1) เด็กที่มีความบกพร่องทางสติปัญญา (IDD) มีประสิทธิภาพพื้นฐานลดลงพร้อมกับอัตราการเรียนรู้เริ่มต้นที่ช้าลง 2) เด็กที่มีสมาธิสั้น (ADHD) และความบกพร่องทางการเรียนรู้ (SLD) แสดงให้เห็นอัตราการเรียนรู้ในระยะยาวที่ลดลง 3) มีความทับซ้อนกันอย่างมีนัยสำคัญระหว่างบุคคลที่ได้รับการวินิจฉัยว่าเป็น ADHD และ SLD.

เพื่อประเมินว่าสถานะวุฒิภาวะ ภูมิหลังการฝึกกีฬา และการมองเห็นเชิงลึก (stereopsis) มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพการรับรู้และการคิดอย่างไรในช่วงวัยเด็กและวัยรุ่น โดยใช้ภารกิจการติดตามวัตถุหลายชิ้นแบบสามมิติ (3D-MOT).

ผู้เข้าร่วมการวิจัยที่เป็นเยาวชนตั้งแต่ช่วงก่อนวัยรุ่นจนถึงวัยรุ่นได้เข้ารับการประเมิน 3D-MOT มีการประเมินวุฒิภาวะทางชีวภาพโดยใช้ดัชนีมานุษยวิทยามาตรฐาน บันทึกประวัติการฝึกฝน และวัดความสามารถในการมองเห็นภาพสามมิติโดยใช้การทดสอบการรับรู้ความลึกทางคลินิก จากนั้นจึงวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยเหล่านี้กับประสิทธิภาพในการทำแบบทดสอบ 3D-MOT.

ประสิทธิภาพการติดตามภาพแบบไดนามิกเพิ่มขึ้นตามระดับพัฒนาการ และสูงกว่าในกลุ่มผู้เข้าร่วมที่มีพื้นฐานการฝึกฝนอย่างเป็นระบบ การมองเห็นสามมิติที่ดีขึ้นมีความสัมพันธ์โดยตรงกับประสิทธิภาพ 3D-MOT ที่แข็งแกร่งขึ้น ผลการค้นพบเหล่านี้บ่งชี้ว่าความสามารถในการรับรู้และสติปัญญาที่วัดโดย 3D-MOT ได้รับอิทธิพลจากทั้งการพัฒนาทางชีวภาพและการประมวลผลความลึกของภาพ ซึ่งสนับสนุนการตีความความก้าวหน้าในการพัฒนาทักษะการรับรู้และสติปัญญาในวัยรุ่น.

เพื่อตรวจสอบผลกระทบของการฝึกฝน NeuroTracker ต่อการวัดมาตรฐานด้านความสนใจ ความจำใช้งาน และความเร็วในการประมวลผลข้อมูลภาพ โดยใช้แบบทดสอบทางประสาทวิทยามาตรฐาน นอกจากนี้ยังเพื่อวัดการเปลี่ยนแปลงของสภาวะสมองโดยใช้การถ่ายภาพการทำงานของสมอง.

‍

นักศึกษาในวัยเรียนมหาวิทยาลัยจำนวน 20 คนถูกคัดเลือกและแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มฝึกอบรม NT (30 ครั้งของการใช้ NeuroTracker) และกลุ่มควบคุมที่ไม่ได้รับการฝึกอบรม การทำงานของสมองได้รับการประเมินโดยใช้แบบทดสอบทางประสาทวิทยามาตรฐาน (IVA+Plus, WAIS-III, D-KEFS) และความสัมพันธ์ของการทำงานของสมองได้รับการประเมินโดยใช้การตรวจคลื่นไฟฟ้าสมองเชิงปริมาณ (qEEG).

‍

กลุ่มที่ได้รับการฝึกฝนแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาที่แข็งแกร่งและสม่ำเสมอในเกณฑ์ความเร็ว NeuroTracker ตลอดช่วงเวลาการฝึกฝน กลุ่ม NT แสดงให้เห็นคะแนนที่สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในแบบทดสอบ IVA+Plus Auditory, WAIS Symbol Search, WAIS Code, WAIS Block Design, WAIS Letter-Number Sequence, d2 Test of Attention และแบบทดสอบย่อย D-KEFS Color Naming, Inhibition และ Inhibition/Switching (P < .01) สำหรับการวัด qEEG กลุ่ม NT แสดงให้เห็นถึงการเพิ่มขึ้นของพลังงานสัมพัทธ์อย่างมีนัยสำคัญในช่วงความถี่ต่างๆ ภายในแบนด์วิดท์เบต้า ทั้งในสภาวะพักแบบลืมตาและหลับตา การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้พบได้ทั่วบริเวณส่วนหน้าของสมอง (การทำงานของสมองส่วนบริหารจัดการ) และแสดงถึงการเพิ่มขึ้นของความเร็วคลื่นสมองที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมของสมองและความยืดหยุ่นของระบบประสาทที่เพิ่มขึ้น ผลลัพธ์โดยรวมบ่งชี้ว่าการฝึกฝน NeuroTracker สามารถเพิ่มความสนใจ ความเร็วในการประมวลผลข้อมูล และความจำใช้งาน และยังนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงในเชิงบวกในการทำงานของสมองทางไฟฟ้าอีกด้วย.

เพื่อสังเคราะห์หลักฐานปัจจุบันเกี่ยวกับแบบจำลองการติดตามวัตถุหลายชิ้น (MOT) ทั้งในฐานะเครื่องมือประเมินผลและวิธีการฝึกฝนทางปัญญา โดยมุ่งเน้นที่ผลกระทบของการถ่ายโอนและกลไกการรับรู้และปัญญาที่อยู่เบื้องหลัง.

ผู้เขียนได้ทบทวนงานวิจัยเชิงทดลองและเชิงประยุกต์ที่ใช้แบบจำลอง MOT และ 3D-MOT (รวมถึง NeuroTracker) ในบริบทของวิทยาศาสตร์การรู้คิด กีฬา การสูงวัย และการวิจัยทางคลินิก การทบทวนนี้ประเมินพารามิเตอร์ของงาน กลไกการรู้คิดที่เกี่ยวข้อง และหลักฐานสำหรับผลลัพธ์การถ่ายโอนในระยะใกล้และระยะไกลภายหลังการฝึกอบรม MOT.

การทบทวนพบหลักฐานที่สอดคล้องกันสนับสนุนผลกระทบของการฝึกอบรม MOT ในระยะใกล้ต่อกระบวนการความสนใจ ความเร็วในการประมวลผล และการติดตามเชิงพื้นที่และภาพ ส่วนหลักฐานสำหรับผลกระทบในระยะไกลต่อการทำงานของสมองส่วนหน้า ประสิทธิภาพทางการกีฬา และภารกิจในโลกแห่งความเป็นจริงนั้นมีความหลากหลายและขึ้นอยู่กับการออกแบบการศึกษาและปัจจัยทางบริบท ผู้เขียนสรุปว่า แม้ว่าแบบแผน MOT จะกระตุ้นระบบการรับรู้และการคิดหลักได้อย่างน่าเชื่อถือ แต่ก็ยังจำเป็นต้องมีการวิจัยเพิ่มเติมเพื่อชี้แจงกลไกและเพิ่มประสิทธิภาพการถ่ายโอนไปยังโดเมนที่นำไปใช้ได้จริง.

เพื่อพัฒนาความสามารถในการรับรู้ทางสายตาของผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์รับจ้าง โดยใช้การฝึกอบรมด้วยระบบ NeuroTracker .

‍

ผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์รับจ้างจำนวน 60 คนเป็นอาสาสมัครที่ได้รับการคัดเลือกจากชลบุรี ประเทศไทย และถูกสุ่มแบ่งออกเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มทดลองเข้ารับการฝึกฝน NeuroTracker เป็นเวลา 30 นาที สัปดาห์ละสองครั้ง เป็นเวลาทั้งหมดห้าสัปดาห์ ทั้งสองกลุ่มทำการประเมินก่อนและหลังการทดลองโดยใช้แบบทดสอบพัฒนาการด้านการรับรู้ทางสายตาสำหรับวัยรุ่นและผู้ใหญ่ (DTVP-A).

ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มทดลองมีคะแนนความสามารถในการรับรู้ทางสายตาที่สูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญหลังการฝึกฝน นอกจากนี้ คะแนนเฉลี่ย DTVP-A ในกลุ่มทดลองยังเพิ่มขึ้นสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า การฝึกฝน NeuroTracker สามารถพัฒนาความสามารถในการรับรู้ทางสายตาของผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์รับจ้างได้.

วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้คือเพื่อตรวจสอบผลกระทบของไดเปปไทด์แอล-อะลานิล-แอล-กลูตามีน (AG) และเครื่องดื่มอิเล็กโทรไลต์ (ED) ต่อการทำงานของสมอง (NeuroTracker) หลังจากการออกกำลังกายแบบแอโรบิก เพื่อวัดประสิทธิภาพของการคืนความชุ่มชื้น.

นักกีฬาความอดทนชาย 12 คน ได้ทำการทดลอง 4 ครั้ง แต่ละครั้งประกอบด้วยการวิ่งบนลู่วิ่งที่ 70% ของ VO2max เป็นเวลา 1 ชั่วโมง จากนั้นจึงวิ่งที่ 90% ของ VO2max จนกระทั่งหมดแรง การทดลองแรกประกอบด้วยการไม่ดื่มน้ำ อีกการทดลองหนึ่งกำหนดให้ดื่มเฉพาะเครื่องดื่มเกลือแร่สำหรับนักกีฬา (ED) และอีกสองการทดลองกำหนดให้ดื่ม AG (HD) ขนาดต่ำ (LD) และขนาดสูง (HD) ร่วมกับ ED สมรรถภาพทางปัญญาถูกวัดโดยใช้ค่าพื้นฐานก่อนและหลังการออกกำลังกาย NeuroTracker

ก่อนการให้น้ำเกลือแร่ ผู้เข้าร่วมการทดลองสูญเสียมวลร่างกายโดยเฉลี่ย 2.4% การเปลี่ยนแปลงก่อนและหลังการให้น้ำเกลือแร่แสดงให้เห็นว่า HD มีประสิทธิภาพสูงสุดในการช่วยการทำงานของสมอง ส่วนอิเล็กโทรไลต์มีประโยชน์ที่น่าสงสัย

เพื่อตรวจสอบว่าค่าพื้นฐาน NeuroTracker สามารถนำมาใช้แยกแยะประสบการณ์ด้านกีฬาและระดับประเภทกีฬาได้หรือไม่.

นักกีฬาหญิง (36 คน) และชาย (67 คน) รวม 101 คน จากมหาวิทยาลัย Playa Ancha (สเปน) ในกีฬาฟุตบอล บาสเกตบอล วอลเลย์บอล รักบี้ แฮนด์บอล ว่ายน้ำ กรีฑา เทเบิลเทนนิส และเรือพาย ได้ทำการทดสอบ NeuroTracker ขั้นพื้นฐาน โดยการทดสอบทั้งหมดเสร็จสิ้นในเวลาเที่ยง หลังจากฝึกซ้อมอย่างหนักในวันก่อนหน้า กีฬาแต่ละประเภทถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มโครงสร้างเปิด (เช่น ฟุตบอล) และกลุ่มโครงสร้างปิด (เช่น ว่ายน้ำ) เนื่องจากคาดว่าความต้องการทางด้านการรับรู้ของกีฬาแต่ละประเภทจะแตกต่างกัน.

โดยรวมแล้ว การวิเคราะห์ทางสถิติแสดงให้เห็นว่าค่าพื้นฐาน NeuroTracker มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับเพศ ปริมาณการฝึกฝนกีฬา และประเภทกีฬา นักวิจัยสรุปว่าผลลัพธ์เหล่านี้แสดงให้เห็นว่า NeuroTracker เป็นเครื่องมือวัดการทำงานของระบบการรับรู้และสติปัญญาที่เข้าถึงได้ง่าย ซึ่งมีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับตัวแปรด้านประสิทธิภาพการกีฬาในนักกีฬาของมหาวิทยาลัย.

เพื่อตรวจสอบว่าแผนการให้ความชุ่มชื้นที่อิงตามอัตราการขับเหงื่อและการสูญเสียโซเดียมของนักกีฬา ช่วยปรับปรุงสมรรถภาพแบบไม่ใช้ออกซิเจนและสมรรถภาพทางประสาทและสมองระหว่างการฝึกซ้อมระดับปานกลางถึงหนัก รวมถึงการฟื้นตัวของอัตราการเต้นของหัวใจหลังการฝึกซ้อมหรือไม่.

‍

นักกีฬาจากวิทยาลัยเมอร์ริแมค (Merrimack College) จำนวน 15 คน จากหลากหลายชนิดกีฬา เข้ารับการประเมินเชิงคุณภาพเกี่ยวกับพฤติกรรมและความรู้เรื่องการดื่มน้ำก่อน จากนั้นจึงประเมินปริมาณเหงื่อที่สูญเสียไป และสุ่มแบ่งกลุ่มให้เข้าร่วมแผนการดื่มน้ำตามที่กำหนด (PHP) หรือให้ดื่มน้ำตามปกติ (NHP) ผู้เข้าร่วมทุกคนเข้ารับการประเมินสมรรถภาพก่อน ระหว่าง และหลังการฝึกซ้อมกีฬาที่มีระดับความหนักปานกลางถึงหนักมาก การประเมินประกอบด้วยการวัดค่าพื้นฐาน NeuroTracker การกระโดดไกลแบบยืน การตรวจสอบอัตราการเต้นของหัวใจและค่า Vo2 Max รวมถึงการตรวจสอบปริมาณโซเดียมและเหงื่อที่สูญเสียไป.

‍

ผลการวัดค่าพื้นฐาน NeuroTracker แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า แผนการดื่มน้ำที่กำหนดโดยแพทย์มีผลดีต่อการทำงานของสมองด้านการรับรู้และสติปัญญาอย่างมีนัยสำคัญ ทั้งก่อนและหลังการฝึกฝนร่างกาย เมื่อเทียบกับแผนการดื่มน้ำแบบปกติ โดยรวมแล้ว นักวิจัยสรุปว่านี่เป็นการศึกษาครั้งแรกที่แสดงให้เห็นว่า แผนการดื่มน้ำที่ปรับให้เหมาะสมกับแต่ละบุคคล ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการกีฬาให้กับนักกีฬาในระดับมหาวิทยาลัยที่เล่นกีฬาหลากหลายประเภท.