ธุรกิจต่างๆ ทั่วโลกกำลังปลดล็อกศักยภาพสูงสุดของสมอง

เพื่อตรวจสอบว่าการฝึกฝน NeuroTracker สามารถส่งผลให้ทักษะการขับขี่ดีขึ้นหรือไม่ โดยวัดจากเครื่องจำลองการขับขี่ที่ทันสมัย.

ผู้เข้าร่วมการวิจัยประกอบด้วยคนหนุ่มสาว 20 คน และผู้สูงอายุ 14 คน ถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มทดลองเข้ารับการฝึกอบรม NeuroTracker จำนวน 30 ครั้ง ก่อนและหลังการฝึกอบรม ผู้เข้าร่วมทุกคนได้รับการประเมินโดยใช้เครื่องจำลองการขับขี่ที่มีความแม่นยำสูง ซึ่งวัดประสิทธิภาพการขับขี่ในหลายด้าน.

ผลการศึกษาพบว่าทั้งผู้ใหญ่ที่อายุน้อยและผู้สูงอายุแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาอย่างมีนัยสำคัญในการขับขี่จำลองหลังจากการฝึกฝน NeuroTracker โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสามารถในการรักษาช่องทางจราจรที่ดีขึ้น เวลาตอบสนองต่ออันตรายที่เร็วขึ้น และการรับรู้สถานการณ์โดยรวมที่เพิ่มขึ้น กลุ่มผู้สูงอายุแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาโดยรวมในการขับขี่ที่มากกว่า นักวิจัยสรุปว่าการศึกษานี้เป็นหลักฐานเบื้องต้นที่แสดงให้เห็นว่าการฝึกฝน NeuroTracker อาจช่วยเพิ่มความปลอดภัยในการขับขี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผ่านการตรวจจับหรือการตอบสนองต่อเหตุการณ์อันตรายได้เร็วขึ้น.

เพื่อตรวจสอบว่าผู้เล่นวิดีโอเกมระดับมืออาชีพในวงการอีสปอร์ตมีความแตกต่างจากผู้เล่นวิดีโอเกมสมัครเล่นในด้านความสามารถทางปัญญาและการเรียนรู้หรือไม่.

นักเล่นเกมมืออาชีพชั้นนำ 14 คน และผู้เล่นวิดีโอเกมทั่วไป 16 คน ได้รับการประเมินด้วยชุดแบบทดสอบทางประสาทวิทยามาตรฐาน ซึ่งประเมินความเร็วในการประมวลผล ความสนใจ ความจำ การทำงานของสมองส่วนหน้า และความคล่องแคล่วของมือ นอกจากนี้ ทั้งสองกลุ่มยังทำแบบทดสอบ NeuroTracker จำนวน 15 ครั้ง เพื่อประเมินความสนใจทางสายตาแบบไดนามิกและความสามารถในการเรียนรู้.

ผู้เล่นมืออาชีพแสดงให้เห็นถึงความได้เปรียบด้านประสิทธิภาพที่มากที่สุดเมื่อเทียบกับผู้เล่นสมัครเล่นในด้านความจำเชิงพื้นที่ทางสายตา (Spatial Span) และมีความได้เปรียบในระดับปานกลางในด้านความสนใจแบบเลือกและต่อเนื่อง (d2 Test of Attention) และความจำใช้งานด้านการได้ยิน (Digit Span) ผู้เล่นมืออาชีพยังมีเกณฑ์ความเร็วเริ่มต้นที่สูงกว่ามากใน NeuroTrackerโดยความได้เปรียบเพิ่มขึ้นเล็กน้อยตลอด 15 เซสชัน โดยรวมแล้ว การประเมินความรู้ความเข้าใจสามารถแยกแยะกลุ่มมืออาชีพและสมัครเล่นได้ อย่างไรก็ตาม ผลลัพธ์เหล่านี้มีความสัมพันธ์กันน้อยมากในแง่ของประสบการณ์การเล่นเกมในทั้งสองกลุ่ม สรุปได้ว่า การประเมินความรู้ความเข้าใจแบบมาตรฐานเผยให้เห็นความสามารถที่สูงขึ้นของนักเล่นเกมมืออาชีพ อย่างไรก็ตาม ค่าพื้นฐานและอัตราการเรียนรู้ NeuroTracker ให้มาตรวัดเปรียบเทียบที่ละเอียดอ่อนกว่ามาก.

เพื่อพัฒนาความสามารถในการรับรู้ทางสายตาของผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์รับจ้าง โดยใช้การฝึกอบรมด้วยระบบ NeuroTracker .

‍

ผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์รับจ้างจำนวน 60 คนเป็นอาสาสมัครที่ได้รับการคัดเลือกจากชลบุรี ประเทศไทย และถูกสุ่มแบ่งออกเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มทดลองเข้ารับการฝึกฝน NeuroTracker เป็นเวลา 30 นาที สัปดาห์ละสองครั้ง เป็นเวลาทั้งหมดห้าสัปดาห์ ทั้งสองกลุ่มทำการประเมินก่อนและหลังการทดลองโดยใช้แบบทดสอบพัฒนาการด้านการรับรู้ทางสายตาสำหรับวัยรุ่นและผู้ใหญ่ (DTVP-A).

ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มทดลองมีคะแนนความสามารถในการรับรู้ทางสายตาที่สูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญหลังการฝึกฝน นอกจากนี้ คะแนนเฉลี่ย DTVP-A ในกลุ่มทดลองยังเพิ่มขึ้นสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า การฝึกฝน NeuroTracker สามารถพัฒนาความสามารถในการรับรู้ทางสายตาของผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์รับจ้างได้.

เพื่อตรวจสอบว่าการฝึกความสนใจเชิงภาพและพื้นที่โดยใช้การติดตามวัตถุหลายชิ้นแบบสามมิติ (3D-MOT) ส่งผลต่อประสิทธิภาพการเคลื่อนไหวและมาตรวัดระบบย่อยที่เกี่ยวข้องกับประสิทธิภาพในการทำงานหรือไม่.

มีการดำเนินการศึกษาแบบทดสอบก่อนและหลังการทดสอบจำนวน 3 ครั้ง:

• การศึกษาที่ 1: ผู้ใหญ่สุขภาพดีจำนวน 19 คน เข้าร่วม NeuroTracker โดยผลลัพธ์ที่ได้รวมถึงการทดสอบ Star Excursion Balance Test (SEBT) และพารามิเตอร์การเดิน
• การศึกษาที่ 2: ผู้ใหญ่สุขภาพดีจำนวน 41 คน เข้าร่วมการฝึกอบรม 10 ครั้ง โดยผลลัพธ์ที่ได้ ได้แก่ การทดสอบ SEBT, การทดสอบ Stroop และการประเมินการเดินขณะทำกิจกรรมสองอย่างพร้อมกัน
• การศึกษาที่ 3: เด็กอายุ 12 ปีที่เป็นโรคดิสเล็กเซียเข้ารับการบำบัด 10 ครั้ง โดยผลลัพธ์ที่ได้รวมถึง SEBT, Stroop, Movement Assessment Battery for Children (MABC-2), Test of Visual Perceptual Skills (TVPS), การเดิน และการรวมสายตา

ในผู้ใหญ่ที่มีสุขภาพดี กลุ่มที่ได้รับการแทรกแซงแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาที่ดีขึ้นในด้านการทรงตัว (SEBT) เมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม รวมถึงการพัฒนาที่ดีขึ้นภายในกลุ่มในด้านการวัดความสนใจ (Stroop) พารามิเตอร์การเดินแบบทำสองภารกิจแสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงที่วัดได้หลังการฝึกอบรม แม้ว่าการพัฒนาด้านการทำงานจะไม่ชัดเจนเท่ากับผลลัพธ์ด้านการทรงตัวก็ตาม.

ในการศึกษากรณีศึกษาแบบรายบุคคล พบว่ามีการพัฒนาที่ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางคลินิกในทักษะการรับรู้ทางสายตา การทดสอบย่อยด้านการทรงตัว และการวัดความสนใจที่เลือกไว้ นอกจากนี้ยังมีการเปลี่ยนแปลงที่ไม่สำคัญทางคลินิกในด้านการเดินและการประสานสายตา.

ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า การฝึกความสนใจเชิงภาพและพื้นที่ผ่าน 3D-MOT อาจส่งผลต่อระบบย่อยด้านการทรงตัวและความสนใจ ซึ่งมีส่วนช่วยในการปฏิบัติงาน โดยมีหลักฐานเบื้องต้นเกี่ยวกับผลกระทบในวงกว้างต่อการทำงาน.

เพื่อประเมินว่าการบริโภคเชอร์รี่หวานสีเข้ม (DSC) เป็นเวลา 30 วัน ช่วยปรับปรุงการทำงานของสมองส่วนบริหารจัดการ ประสิทธิภาพการทดสอบ NeuroTracker 3D-MOT ระดับนิวโรเปปไทด์ และตัวบ่งชี้ทางชีวภาพของจังหวะชีวิตประจำวันในผู้ใหญ่ที่เป็นโรคอ้วนหรือไม่.

วิธีการศึกษา
• การทดลองแบบสุ่มควบคุมแบบปิดบังฝ่ายเดียว
• ผู้ใหญ่ 40 คนที่มีดัชนีมวลกาย (BMI) 30–40 กก./ตร.ม.
• เครื่องดื่ม DSC (200 มล. วันละสองครั้ง) เทียบกับยาหลอกที่มีแคลอรีเท่ากัน เป็นเวลา 30 วัน
• ประเมินการทำงานของสมองส่วนหน้าโดยใช้ TMT, Digit Span (ไปข้างหน้า/ย้อนกลับ) และ DSST
จำนวน 15 ครั้ง NeuroTracker CORE
• ตัวบ่งชี้ทางชีวภาพในเลือด: นิวโรเทนซิน, สาร P, ออกซิโทซิน, คอร์ติซอล, เมลาโทนิน

ประสิทธิภาพของ NeuroTracker ถูกประเมินโดยใช้การเปลี่ยนแปลงของเกณฑ์ความเร็วระหว่างช่วงพื้นฐาน (เซสชันที่ 1–3) และช่วงสุดท้าย (เซสชันที่ 13–15).

การทำงานของสมองส่วนบริหารจัดการ
• พบการพัฒนาอย่างมีนัยสำคัญในแบบทดสอบ Digit Span Forward (p = 0.006) และ Backward (p = 0.01) ในกลุ่ม DSC
• ไม่พบความแตกต่างระหว่างกลุ่มในแบบทดสอบ TMT หรือ DSST
• ผลดีเด่นชัดกว่าในเพศหญิงและกลุ่มย่อยที่มีดัชนีมวลกายสูงกว่า

NeuroTracker (VCP)
• ทั้งกลุ่มที่ได้รับเชอร์รี่และกลุ่มที่ได้รับยาหลอกมีการพัฒนาขึ้นอย่างมีนัยสำคัญตลอด 15 ครั้ง (ผลจากการฝึกฝน)
• ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญระหว่างกลุ่ม
• ค่าเฉลี่ยการเปลี่ยนแปลง (Δ) VCP: กลุ่มเชอร์รี่ 0.26 เทียบกับกลุ่มยาหลอก 0.25 (p = 0.94)

ตัวบ่งชี้ทางชีวภาพ
• นิวโรเทนซินเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญเฉพาะในกลุ่มยาหลอก
• เมลาโทนินเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญเฉพาะในกลุ่มยาหลอก
• ไม่พบผลกระทบจากการรักษาอย่างมีนัยสำคัญต่อคอร์ติซอลหรือออกซิโทซิน

เพื่อตรวจสอบว่าการให้ข้อมูลป้อนกลับทางประสาทแบบเรียลไทม์สามารถเพิ่มอัตราการเรียนรู้สำหรับการฝึกอบรม NeuroTracker ได้หรือไม่.

ผู้ใหญ่ที่มีสุขภาพดี 40 คนถูกแบ่งออกเป็นสี่กลุ่มฝึกอบรม (กลุ่มละ 10 คน) โดยแต่ละกลุ่มทำอย่างใดอย่างหนึ่งดังต่อไปนี้:-

• การฝึกอบรม NeuroTracker มาตรฐาน

• ไม่ได้รับการฝึกฝน (กลุ่มควบคุม)

• NeuroTracker พร้อมระบบ EEG-Neurofeedback

• NeuroTracker พร้อมระบบป้อนกลับระบบประสาทปลอม (Sham Neurofeedback)

การฝึกควบคุมคลื่นสมองด้วยสัญญาณป้อนกลับ (EEG-Neurofeedback) เกี่ยวข้องกับระบบป้อนกลับแบบวงปิด ซึ่งจะตรวจจับโดยอัตโนมัติเมื่อผู้เข้าร่วมสูญเสียการติดตามเป้าหมาย และจะทำการปรับดัชนีเป้าหมายใหม่ทันที.

กลุ่ม NeuroTracker มาตรฐาน กลุ่มควบคุม และกลุ่ม EEG-Neurofeedback เริ่มต้นในระดับที่ใกล้เคียงกัน หรือสูงกว่ากลุ่ม Neurofeedback ปลอม อย่างไรก็ตาม กลุ่ม EEG-Neurofeedback แสดงอัตราการเรียนรู้ที่เหนือกว่ากลุ่มอื่นๆ ทั้งหมดตลอดระยะเวลาการฝึกอบรม 10 ครั้ง ผลลัพธ์แสดงให้เห็นว่ารูปแบบการเรียนรู้แบบวงปิดมีประสิทธิภาพสูงในการเพิ่มผลลัพธ์การเรียนรู้ในงาน NeuroTracker .

‍

เพื่อประเมินว่าผู้เล่นวิดีโอเกมแอ็กชั่นมีผลการปฏิบัติงานด้านการทำงานของสมองดีกว่าผู้ที่ไม่เล่นเกมมากน้อยเพียงใด โดยวัดจาก NeuroTracker และการประเมินทางประสาทวิทยา.

‍

ผู้เล่นวิดีโอเกมแอ็กชั่นมืออาชีพ 14 คน และมือสมัครเล่น 16 คน เข้ารับการประเมินทางประสาทวิทยามาตรฐาน 7 รายการ การทดสอบความคล่องแคล่วทางมือ และการทดสอบ NeuroTracker 14 ครั้ง มีการใช้เทคนิคการวิเคราะห์ทางสถิติเพื่อเปรียบเทียบความแตกต่างทางด้านความรู้ความเข้าใจ.

ผลการวิเคราะห์พบว่า ประสิทธิภาพการเล่นเกมแอ็กชั่นระดับมืออาชีพนั้นสัมพันธ์กับความสามารถที่เพิ่มขึ้นในด้านการรับรู้เชิงพื้นที่ทางสายตา ความจำระยะสั้นทางสายตาและเสียง และความสนใจแบบเลือกสรรและต่อเนื่อง ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญระหว่างมืออาชีพและมือสมัครเล่นในงานที่ประเมินการทำงานของสมองส่วนหน้า การจัดการการรับรู้ หรือความคล่องแคล่วของมือ แม้ว่าทั้งสองกลุ่มจะแสดงความสามารถในการเรียนรู้ที่คล้ายคลึงกันในการพัฒนาทักษะบน NeuroTracker ตลอดระยะเวลาการฝึกฝน 90 นาที แต่ผู้เล่นมืออาชีพแสดงให้เห็นถึงความได้เปรียบด้านประสิทธิภาพที่ชัดเจนตลอดการทดลอง ผลลัพธ์โดยรวมชี้ให้เห็นว่า นักเล่นเกมแอ็กชั่นระดับสูงมีการควบคุมความสนใจที่เหนือกว่า.

เพื่อตรวจสอบว่าการฝึกอบรมด้านการรับรู้และการคิดสามารถเป็นการแทรกแซงเชิงรุกเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการคิดในผู้สูงอายุที่มีปัญหาด้านความจำได้หรือไม่.

ผู้เข้าร่วมที่มีสุขภาพดีจำนวน 47 คน อายุ 60-90 ปี ที่มีปัญหาด้านความจำแบบรับรู้ได้เอง ถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ผู้เข้าร่วมทุกคนทำการประเมินทางประสาทวิทยาอย่างละเอียด 3 ครั้ง ในช่วงเวลา 3 เดือน ผู้เข้าร่วมกลุ่มทดลองทำการประเมินเหล่านี้ก่อน ระหว่าง และหลังการฝึกฝน NeuroTracker เป็นเวลา 7 สัปดาห์.

กลุ่มที่ได้รับการฝึกฝน NeuroTracker มีผลการปฏิบัติงานที่ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในงานที่ได้รับมอบหมาย โดยมีการถ่ายโอนคะแนนอย่างมีนัยสำคัญหรือมากในงานด้านความจำ (เช่น CVLT-II: การเรียกคืนข้อมูลแบบอิสระทันที; การเรียกคืนความจำระยะสั้น และการเรียกคืนความจำระยะยาว) งานด้านความจำใช้งาน (เช่น Digit Span Backward) และงานด้านความยืดหยุ่นทางความคิด (เช่น D-KEFS Verbal Fluency Category Switching และ D-KEFS Verbal Fluency Letter Fluency) คะแนน NeuroTracker ยังมีความสัมพันธ์กับขนาดของการปรับปรุงเหล่านี้ในด้านความเร็วในการประมวลผล ประสิทธิภาพความจำ และความยืดหยุ่นทางความคิด นอกจากนี้ ยังพบประโยชน์ของการถ่ายโอนที่เพิ่มขึ้นหนึ่งเดือนหลังจากการฝึกอบรม ซึ่งอาจบ่งชี้ถึงการสร้างเซลล์ประสาทใหม่ที่เพิ่มขึ้นและศักยภาพในการฟื้นฟูสมรรถภาพทางปัญญาด้วยกลไกการเปลี่ยนแปลงของระบบประสาท ผลลัพธ์โดยรวมชี้ให้เห็นว่าการฝึกฝนด้านการรับรู้และสติปัญญาในรูปแบบนี้สามารถเพิ่มประสิทธิภาพทางปัญญาได้อย่างมีนัยสำคัญและยั่งยืน ด้วยระยะเวลาการฝึกอบรมที่ค่อนข้างสั้น.

เพื่อศึกษาว่าประสิทธิภาพการรับรู้และการคิดได้รับผลกระทบอย่างไรในระหว่างการฝึกแบบความเข้มสูงเป็นช่วงๆ (HIIT) โดยใช้การประเมินด้วย NeuroTracker(NT).

‍

ผู้ใหญ่ที่มีสุขภาพดี 42 คนถูกสุ่มแบ่งออกเป็นกลุ่มทดลอง (HIIT + NT, NT, HIIT) หรือกลุ่มควบคุม วัดสมรรถภาพ NT ก่อนและหลังการทดสอบที่เวลา 5, 15 และ 25 นาที ขณะวิ่งบนลู่วิ่ง ผู้เข้าร่วมฝึกฝนสัปดาห์ละสองครั้งเป็นเวลา 4 สัปดาห์.

พบปฏิสัมพันธ์ที่มีนัยสำคัญระหว่างการทดสอบก่อน/หลังและการแบ่งกลุ่มเกี่ยวกับประสิทธิภาพการรับรู้และการคิด โดยบ่งชี้ว่ามีการพัฒนาที่คล้ายคลึงกันในกลุ่ม HIIT + NT และกลุ่ม NT ในระหว่างการออกกำลังกาย HIIT มีผลต่อสมรรถภาพทางกาย แต่ไม่แสดงผลกระทบใดๆ ต่อประสิทธิภาพการรับรู้และการคิด โดยรวมแล้ว การฝึกส่งผลให้เกิดการพัฒนาที่สำคัญในด้านงานเฉพาะ นักวิจัยแนะนำว่าการฝึกแบบผสมผสานอาจนำเสนอเป็นโปรแกรมการฝึกเพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพการรับรู้และการคิด รวมถึงสมรรถภาพทางกายได้อย่างมีประสิทธิภาพในเชิงเวลา.