ธุรกิจต่างๆ ทั่วโลกกำลังปลดล็อกศักยภาพสูงสุดของสมอง

เพื่อตรวจสอบว่าอายุสัมพัทธ์ (ควาร์ไทล์การเกิด), ภูมิหลังการฝึกฝน และการมองเห็นสามมิติ มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพการรับรู้และการคิดที่วัดโดยใช้ภารกิจการติดตามวัตถุหลายชิ้นสามมิติ (3D-MOT) ในนักกีฬาเยาวชนหรือไม่.

นักกีฬาเยาวชนชายจำนวน 165 คน อายุ 10-16 ปี ถูกแบ่งกลุ่มตามช่วงอายุและระดับการฝึกซ้อม (ฝึกซ้อมปานกลาง: 1-2 ครั้ง/สัปดาห์; ฝึกซ้อมมาก: 4-5 ครั้ง/สัปดาห์) ผู้เข้าร่วมทำการทดสอบ NeuroTracker 3D-MOT ตามโปรโตคอลมาตรฐาน ทั้งในสภาวะภาพสามมิติ (3D) และภาพสองมิติ (2D) คำนวณค่าความเร็วโดยใช้วิธีการปรับค่าแบบขั้นบันได และเปรียบเทียบค่าความเร็วระหว่างกลุ่ม.

ในกลุ่มนักกีฬาที่มีการฝึกฝนระดับปานกลาง ผู้ที่เกิดในช่วงต้นปีของการคัดเลือกจะทำผลงานได้ดีกว่าเพื่อนร่วมรุ่นที่อายุน้อยกว่า แสดงให้เห็นถึงผลกระทบของอายุสัมพัทธ์ต่อการรับรู้และสติปัญญา อย่างไรก็ตาม ในกลุ่มนักกีฬาที่มีการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี ความแตกต่างของผลงานระหว่างกลุ่มอายุต่างๆ หายไป โดยนักกีฬาที่เกิดในช่วงหลังๆ สามารถทำคะแนนการติดตามได้ใกล้เคียงกัน ผลงานสูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญในสภาวะ 3 มิติ เมื่อเทียบกับ 2 มิติ แต่การมองเห็นแบบสามมิติไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับกลุ่มอายุหรือสถานะการฝึกฝน.

ผลการศึกษาเหล่านี้ชี้ให้เห็นว่า การฝึกฝนอย่างเป็นระบบอาจช่วยบรรเทาข้อเสียเปรียบด้านการรับรู้และการคิดที่เกี่ยวข้องกับอายุในช่วงพัฒนาการได้.

เพื่อประเมินผลกระทบของการฝึกฝนด้วย NeuroTracker ต่อการตีลูกเบสบอลระดับมืออาชีพตลอดฤดูกาลแข่งขัน.

‍

นักเบสบอลอาชีพชาวญี่ปุ่น 12 คนจากทีมเซบุ ไลออนส์ เข้ารับการฝึกฝน NeuroTracker ตามเวลาและความถี่ที่ตนเองเลือกเป็นเวลา 5 เดือน โดยแต่ละคนทำการฝึกมากถึง 80 ครั้ง ตลอดระยะเวลานี้และ 4 เดือนก่อนหน้านั้น ได้มีการบันทึกข้อมูลสถิติการตีลูกในการแข่งขัน ได้แก่ การสัมผัสลูกในโซน การสวิงในโซนแล้วตีโดนลูก การสวิงออกนอกโซน และการสวิงออกนอกแล้วตีโดนลูก.

โดยเฉลี่ยแล้ว คะแนนความเร็วตามเกณฑ์ NeuroTracker ของนักเบสบอลดีขึ้นประมาณ 30% โดยไม่มีข้อจำกัดใดๆ จากการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง ตัวชี้วัดการตีลูกเร็วไม่แสดงการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญ อย่างไรก็ตาม ตัวชี้วัดการตีลูกที่ไม่ใช่ลูกเร็ว (เช่น ลูกโค้งและลูกสไลเดอร์) แสดงให้เห็นผลในเชิงบวกอย่างมาก อัตราการตีสำเร็จเพิ่มขึ้น +12% ในขณะที่การสวิงเข้าโซนและการสวิงออกนอกเขตลดลงอย่างมาก -25.3% และ -26.5% ตามลำดับ การสวิงออกนอกเขตยังลดลงในเชิงบวกถึง -9.6% อีกด้วย.

เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความเร็วในการติดตามภาพ (NeuroTracker) และมาตรวัดประสิทธิภาพเฉพาะด้านฟุตบอล.

‍

นักฟุตบอลระดับ NCAA Division I จำนวน 19 คน เข้าร่วมการทดสอบ NeuroTracker 1 ครั้ง เพื่อเก็บข้อมูลพื้นฐานด้านประสิทธิภาพการเล่นฟุตบอลจาก WyScout.

การวิเคราะห์ทางสถิติแสดงให้เห็นว่าไม่มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญระหว่างคะแนน NeuroTracker กับความแม่นยำในการส่งบอล และมีความสัมพันธ์อย่างมากระหว่างคะแนนความสม่ำเสมอ (ซึ่งเป็นมาตรวัดย่อยของ NeuroTracker) กับความแม่นยำในการส่งบอล โดยเฉพาะอย่างยิ่งสำหรับผู้เล่นฝ่ายรุก พบว่ามีความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งกว่าระหว่างความสม่ำเสมอและความแม่นยำในการส่งบอล สำหรับผู้เล่นฝ่ายรับ ความสม่ำเสมอและอัตราการชนะในการป้องกันมีความสัมพันธ์กันอย่างมาก.

เพื่อตรวจสอบ "สมมติฐานสมองเห็นแก่ตัว" ซึ่งเสนอว่าสมองให้ความสำคัญกับความต้องการกลูโคสของตัวเองมากกว่าอวัยวะส่วนปลาย เช่น กล้ามเนื้อโครงร่าง โดยใช้การประเมินแบบเดี่ยวและแบบคู่ด้วย NeuroTracker และการออกกำลังกายบนเครื่องปั่นจักรยาน.

‍

ผู้เข้าร่วม 32 คนถูกสุ่มแบ่งออกเป็นกลุ่มที่ไม่ให้ความสำคัญ กลุ่มที่ให้ความสำคัญด้านการรับรู้ (เน้นที่งาน NeuroTracker ) และกลุ่มที่ให้ความสำคัญด้านร่างกาย (เน้นที่งานด้านร่างกาย) ใช้ NeuroTracker และเครื่องปั่นจักรยานเพื่อวัดการรับรู้และสมรรถภาพทางกายตามลำดับ ผู้เข้าร่วมทำการประเมิน 5 ครั้ง ได้แก่ การประเมินด้านการรับรู้ 2 ครั้ง การประเมินค่า VO2 max ที่คาดการณ์ไว้ 1 ครั้ง และการประเมินแบบสองภารกิจ 1 ครั้ง ในระหว่างการประเมินแบบสองภารกิจ ผู้เข้าร่วมทำการทดสอบ NeuroTracker 3 ครั้ง ขณะปั่นจักรยานบนเครื่องปั่นจักรยาน เครื่องปั่นจักรยานได้รับการดัดแปลงเพื่อลดความต้องการด้านการทรงตัว โดยแยกความต้องการด้านแอโรบิกออก.

ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มที่ให้ความสำคัญกับกิจกรรมทางกายมีประสิทธิภาพในการทดสอบสมรรถภาพทางกายด้วยเครื่องปั่นจักรยานสูงกว่ากลุ่มที่ให้ความสำคัญกับกิจกรรมทางปัญญาอย่างมีนัยสำคัญ อย่างไรก็ตาม สมรรถภาพทางกายโดยรวมยังคงค่อนข้างคงที่ตลอดการประเมินทั้งด้านกิจกรรมทางกายและการทำงานสองอย่างพร้อมกัน ทุกกลุ่มมีคะแนนความเร็วในการติดตามภาพที่ดีขึ้นเมื่อดำเนินการศึกษาต่อไป ไม่พบหลักฐานใด ๆ ที่สนับสนุนสมมติฐานเรื่องสมองเห็นแก่ตัวในระหว่างการทำงานสองอย่างพร้อมกัน ในทางตรงกันข้าม ผลลัพธ์อาจบ่งชี้ถึงผลของการกระตุ้นจากกิจกรรมทางกาย ซึ่งช่วยเพิ่มประสิทธิภาพของ NeuroTracker เมื่อเทียบกับการทำงานเพียงอย่างเดียว.

เพื่อประเมินหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ที่สนับสนุน NeuroTracker อย่างเป็นระบบในฐานะเครื่องมือฝึกฝนการรับรู้และสติปัญญา โดยพิจารณาทั้ง (1) ว่ามันฝึกฝนการทำงานของสติปัญญาตามที่กล่าวอ้างหรือไม่ และ (2) ว่าการฝึกฝนนั้นถ่ายทอดไปยังโดเมนอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งประสิทธิภาพในโลกแห่งความเป็นจริงหรือไม่.

NeuroTracker แสดงให้เห็นถึงการพัฒนาอย่างต่อเนื่องในงาน 3D-MOT ที่ได้รับการฝึกฝน (การเรียนรู้เฉพาะงานที่แข็งแกร่ง) มีหลักฐานการถ่ายโอนในระยะใกล้ แต่ผลการศึกษาบางส่วนไม่สอดคล้องกันหรือมีข้อจำกัดเนื่องจากกลุ่มตัวอย่างขนาดเล็กหรือจุดอ่อนทางระเบียบวิธี หลักฐานการถ่ายโอนในระยะไกลมีจำกัดอยู่เพียงการศึกษาจำนวนน้อย โดยมีผลลัพธ์ที่หลากหลาย—การศึกษาการถ่ายโอนในระยะไกลสองในสามรายงานว่าไม่มีผลกระทบที่สำคัญ ข้อกังวลทางระเบียบวิธีของการวิจัยที่มีอยู่ ได้แก่ การขาดการลงทะเบียนล่วงหน้า ขนาดของกลุ่มตัวอย่าง กลุ่มควบคุมที่ไม่ตรงกัน และการรายงานผลลัพธ์การถ่ายโอนที่ไม่สอดคล้องกัน ผู้เขียนยังโต้แย้งว่ากระบวนการทางปัญญาที่อยู่เบื้องหลัง 3D-MOT นั้นซับซ้อนและไม่สอดคล้องกับคำกล่าวอ้างทางการตลาดบางประการอย่างเต็มที่.

เพื่อตรวจสอบว่าความแปรปรวนของภาวะความชุ่มชื้นในร่างกายมีความสัมพันธ์กับประสิทธิภาพการทำงานของสมองหรือไม่ โดยประเมินจาก NeuroTracker.

ผู้เข้าร่วม 121 คน ทำการทดสอบ NeuroTracker จำนวน 15 ครั้ง ตลอดระยะเวลา 10 วันที่มาที่ห้องปฏิบัติการ ในวันที่ทำการทดสอบ จะมีการบันทึกปริมาณการดื่มน้ำล่าสุด สีของปัสสาวะ (มาตราส่วนสีปัสสาวะ, UC) และปริมาณน้ำในร่างกาย (BIA).

ผู้ที่มีสีปัสสาวะเฉลี่ยซึ่งบ่งชี้ว่าร่างกายได้รับน้ำอย่างเพียงพอ มีผลการทดสอบ NeuroTracker แย่กว่าผู้ที่มีตัวบ่งชี้ภาวะขาดน้ำเล็กน้อยอย่างมีนัยสำคัญ โดยพิจารณาจากสีปัสสาวะ ผู้เข้าร่วมที่ไม่ได้ดื่มเครื่องดื่มใดๆ ในช่วงที่ผ่านมา มีผลการทดสอบดีกว่าผู้ที่ดื่มน้ำ ชา กาแฟ และนมในช่วงที่ผ่านมาอย่างมีนัยสำคัญ นักวิจัยเสนอว่า การได้รับน้ำอย่างเพียงพออาจไม่ได้เกิดขึ้นที่ค่าสีปัสสาวะสูงสุด อาจเนื่องมาจากภาวะโซเดียมในเลือดต่ำปานกลางและการเจือจางของเลือด ซึ่งอาจส่งผลต่อประสิทธิภาพการทำงาน NeuroTracker .

‍

เพื่อตรวจสอบว่าแผนการให้ความชุ่มชื้นที่อิงตามอัตราการขับเหงื่อและการสูญเสียโซเดียมของนักกีฬา ช่วยปรับปรุงสมรรถภาพแบบไม่ใช้ออกซิเจนและสมรรถภาพทางประสาทและสมองระหว่างการฝึกซ้อมระดับปานกลางถึงหนัก รวมถึงการฟื้นตัวของอัตราการเต้นของหัวใจหลังการฝึกซ้อมหรือไม่.

‍

นักกีฬาจากวิทยาลัยเมอร์ริแมค (Merrimack College) จำนวน 15 คน จากหลากหลายชนิดกีฬา เข้ารับการประเมินเชิงคุณภาพเกี่ยวกับพฤติกรรมและความรู้เรื่องการดื่มน้ำก่อน จากนั้นจึงประเมินปริมาณเหงื่อที่สูญเสียไป และสุ่มแบ่งกลุ่มให้เข้าร่วมแผนการดื่มน้ำตามที่กำหนด (PHP) หรือให้ดื่มน้ำตามปกติ (NHP) ผู้เข้าร่วมทุกคนเข้ารับการประเมินสมรรถภาพก่อน ระหว่าง และหลังการฝึกซ้อมกีฬาที่มีระดับความหนักปานกลางถึงหนักมาก การประเมินประกอบด้วยการวัดค่าพื้นฐาน NeuroTracker การกระโดดไกลแบบยืน การตรวจสอบอัตราการเต้นของหัวใจและค่า Vo2 Max รวมถึงการตรวจสอบปริมาณโซเดียมและเหงื่อที่สูญเสียไป.

‍

ผลการวัดค่าพื้นฐาน NeuroTracker แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า แผนการดื่มน้ำที่กำหนดโดยแพทย์มีผลดีต่อการทำงานของสมองด้านการรับรู้และสติปัญญาอย่างมีนัยสำคัญ ทั้งก่อนและหลังการฝึกฝนร่างกาย เมื่อเทียบกับแผนการดื่มน้ำแบบปกติ โดยรวมแล้ว นักวิจัยสรุปว่านี่เป็นการศึกษาครั้งแรกที่แสดงให้เห็นว่า แผนการดื่มน้ำที่ปรับให้เหมาะสมกับแต่ละบุคคล ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการกีฬาให้กับนักกีฬาในระดับมหาวิทยาลัยที่เล่นกีฬาหลากหลายประเภท.

เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพการติดตามภาพของนักกีฬาอีสปอร์ตมืออาชีพและมือสมัครเล่น รวมถึงนักกีฬาทั่วไป โดยใช้ NeuroTracker.

‍

‍

นักกีฬาอาชีพ 19 คน นักกีฬาสมัครเล่น 22 คน และนักกีฬาแบบดั้งเดิม 18 คน เข้าร่วมการทดสอบ NeuroTracker จำนวน 3 ครั้ง การทดสอบครั้งแรกดำเนินการในรูปแบบ 2 มิติ (ไม่ใช่สเตอริโอ) และการทดสอบครั้งที่ 2 และ 3 ดำเนินการในรูปแบบ 3 มิติ (สเตอริโอ) นอกจากนี้ยังมีการเก็บข้อมูลประสบการณ์และเวลาในการเล่นเพื่อนำมาวิเคราะห์ด้วย.

‍

นักกีฬาอาชีพใช้เวลาเล่นอีสปอร์ตมากกว่านักกีฬาสมัครเล่นอย่างเห็นได้ชัด การวิเคราะห์ความสัมพันธ์แบบเพียร์สันแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์เชิงบวกระหว่างจำนวนชั่วโมงที่เล่นอีสปอร์ตต่อสัปดาห์กับคะแนน NeuroTracker ค่าเฉลี่ยคะแนนในแต่ละเซสชั่นพบว่านักกีฬาอีสปอร์ตอาชีพมีประสิทธิภาพ NeuroTracker สูงที่สุด รองลงมาคือนักกีฬาประเภทอื่นๆ การวิเคราะห์งานวิจัย NeuroTracker ก่อนหน้านี้แสดงให้เห็นว่าคะแนนเซสชั่นของทั้งสามกลุ่มสูงกว่าคะแนนของประชากรทั่วไป.

เพื่อสังเคราะห์หลักฐานจากงานวิจัยที่ศึกษาการฝึกฝนด้านการรับรู้และสติปัญญาในบริบทกีฬาเชิงโต้ตอบ โดยประเมินทั้งโครงสร้างการฝึกฝนและผลกระทบของการถ่ายทอดไปสู่ประสิทธิภาพในการเล่นกีฬา.

การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบของงานวิจัยที่ได้รับการตรวจสอบโดยผู้ทรงคุณวุฒิที่ประยุกต์ใช้การฝึกอบรมด้านการรับรู้และการคิด (เช่น งานที่ใช้ภาพวิดีโอ งานด้านความสนใจแบบไดนามิก รูปแบบ MOT) กับนักกีฬา โดยจำแนกผลลัพธ์ตามระดับการถ่ายโอน (ใกล้ ปานกลาง ไกล).

โปรแกรมฝึกอบรมมักส่งผลให้เกิดการพัฒนาในงานที่ได้รับการฝึกฝน (การถ่ายโอนในระยะใกล้) แต่หลักฐานสำหรับการถ่ายโอนประสิทธิภาพในวงกว้างนั้นมีจำกัดมากเนื่องจากขาดการศึกษา ความแปรปรวนในความเฉพาะเจาะจงของงาน ตัวชี้วัดผลลัพธ์ และการออกแบบการศึกษาทำให้การสรุปผลในวงกว้างทำได้ยาก อย่างไรก็ตาม การศึกษา NeuroTracker หนึ่งชิ้นได้รับการพิจารณาว่าให้หลักฐานที่น่าเชื่อถือเกี่ยวกับการถ่ายโอนในระยะไกลไปยังประสิทธิภาพในการเล่นกีฬาระดับสูง การทบทวนนี้เน้นย้ำว่าการวิจัยในอนาคตควรเน้นที่ปัจจัยสำคัญเพื่อให้แน่ใจว่ามีการถ่ายโอนการแทรกแซงการฝึกอบรมด้านการรับรู้และการคิด.