ธุรกิจต่างๆ ทั่วโลกกำลังปลดล็อกศักยภาพสูงสุดของสมอง

ความใส่ใจและสมาธิเป็นความสามารถที่สำคัญซึ่งส่งผลต่อการตัดสินใจของนักกีฬา ตัวอย่างเช่น ในระหว่างการแข่งขันฟุตบอล นักกีฬาต้องแบ่งความสนใจในสนาม (เพื่อนร่วมทีม คู่ต่อสู้ ลูกบอล) ใช้ความใส่ใจแบบเลือกสรร (ว่าจะส่งบอลให้ผู้เล่นคนไหน) และจดจ่ออยู่กับเป้าหมาย (จ้องมองไปที่ตาข่ายเพื่อทำประตู) ด้วยเหตุนี้ เทคนิคการฝึกฝน NeuroTracker ระดับสูงจึงอาจก่อให้เกิดประโยชน์มากมาย เนื่องจากกระตุ้นการประมวลผลข้อมูลภาพแบบไดนามิกอย่างกระตือรือร้นและฝึกฝนการทำงานของสมองด้านการรับรู้ของนักกีฬา โดยเฉพาะอย่างยิ่ง มุ่งเป้าไปที่ความใส่ใจแบบเลือกสรร แบบไดนามิก และแบบต่อเนื่อง รวมถึงความจำใช้งาน.

นักฟุตบอลระดับมหาวิทยาลัย 23 คนเข้าร่วมในการศึกษาครั้งนี้ โดยถูกสุ่มแบ่งออกเป็น 3 กลุ่ม กลุ่มทดลอง: ฝึกฝนด้วย NeuroTracker Core จำนวน 30 ครั้ง ในช่วงเวลา 5 สัปดาห์ กลุ่มควบคุมเชิงรุก: ฝึกฝนด้วยวิดีโอฟุตบอล 3 มิติ จำนวน 30 ครั้ง ในช่วงเวลา 5 สัปดาห์ กลุ่มควบคุมเชิงรับ: ไม่มีการฝึกฝนใดๆ ในช่วงเวลา 5 สัปดาห์ การตัดสินใจของผู้เล่นได้รับการประเมินระหว่างการแข่งขันฟุตบอลขนาดเล็กแบบมาตรฐาน ก่อนและหลังช่วงการฝึกฝน การตัดสินใจของนักฟุตบอลได้รับการวิเคราะห์อย่างเป็นกลางผ่านการบันทึกวิดีโอของการแข่งขันขนาดเล็ก โดยโค้ชฟุตบอลที่ไม่ทราบรายละเอียดของการทดลอง และใช้เกณฑ์การเข้ารหัสที่เป็นมาตรฐาน ความแม่นยำในการตัดสินใจเชิงอัตวิสัยได้รับการประเมินโดยตรงจากระดับความมั่นใจในการตัดสินใจของผู้เล่นทันทีหลังจบเกม โดยใช้ Visual Analog Scale (Sport Performance Scale).

เฉพาะกลุ่มที่ได้รับการฝึกฝน NeuroTracker เท่านั้นที่แสดงให้เห็นถึงการเพิ่มขึ้น (15%) ในการตัดสินใจส่งบอลในสนามหลังการฝึกฝน ยิ่งไปกว่านั้น การประเมินการตัดสินใจโดยตัวผู้เล่นเองมีความสัมพันธ์เชิงปริมาณกับการปรับปรุงความแม่นยำในการตัดสินใจที่ประเมินระหว่างการวิเคราะห์วิดีโอสำหรับกลุ่มที่ได้รับการฝึกฝนNeuroTracker ผลลัพธ์เหล่านี้ดูเหมือนจะแสดงให้เห็นว่าการปรับปรุงความแม่นยำในการตัดสินใจส่งบอลในกลุ่มที่ได้รับการฝึกฝนนั้นแสดงถึงผลการฝึกฝนที่มีความหมาย เป็นครั้งแรกที่การศึกษานี้แสดงให้เห็นถึงการถ่ายทอดความรู้ความเข้าใจจากห้องปฏิบัติการสู่สนามจริงหลังจากโปรแกรมการฝึกฝนความรู้ความเข้าใจที่ไม่เฉพาะเจาะจงกับกีฬา.

เพื่อประเมินประสิทธิผลและการถ่ายทอดผลของการฝึกอบรม NeuroTracker ต่อการทำงานของระบบการมองเห็นและระบบบริหารจัดการในนักฟุตบอลเยาวชนระดับแนวหน้า.

‍

นักฟุตบอลเยาวชนฝีมือดี 29 คนถูกคัดเลือกและแบ่งออกเป็นกลุ่มฝึกฝนและกลุ่มควบคุม การทำงานของระบบการมองเห็นและสมองส่วนบริหารจัดการถูกวิเคราะห์โดยใช้การออกแบบการทดสอบก่อนและหลัง โดยทั้งสองกลุ่มทำการฝึกฝนฟุตบอลตามปกติ และกลุ่มฝึกฝนยังทำการฝึกฝนด้วย NeuroTracker สัปดาห์ละสองครั้งเป็นเวลา 10 สัปดาห์ การประเมินการถ่ายทอดความรู้ประกอบด้วยการทดสอบด้วย Senaptec Sensory Station, Trail Making Test และ Design Fluency test.

พบความแตกต่างอย่างมากในค่าเริ่มต้น NeuroTracker ทั้งระหว่างกลุ่มและภายในกลุ่ม สำหรับกลุ่มที่ได้รับการฝึกฝน ค่าเริ่มต้นมีความสัมพันธ์อย่างมากกับอัตราการพัฒนา การประเมินแสดงให้เห็นถึงความก้าวหน้าของทั้งสองกลุ่มในด้านความจำใช้งาน ความยืดหยุ่นทางความคิด การยับยั้ง การคิดเชิงเมตา MOT หน้าต่างความสนใจ และความเร็วในการประมวลผล แต่มีเพียงการยับยั้งและความชัดเจนทางสายตาเท่านั้นที่แสดงให้เห็นถึงข้อได้เปรียบเฉพาะในกลุ่มที่ได้รับการฝึกฝน นักวิจัยแนะนำว่าอาจจำเป็นต้องมีการศึกษาเพิ่มเติมโดยใช้การฝึกฝนแบบสองภารกิจและจำนวนผู้เข้าร่วมที่มากขึ้น เพื่อเปิดเผยผลของการฝึกฝนสำหรับประชากรกลุ่มนี้.

เพื่อประเมินว่ากลไกการฝึกฝนด้านการรับรู้และการคิดสามารถถ่ายทอดไปสู่ความสามารถด้านมิติสัมพันธ์และความหมายในนักเรียนได้หรือไม่.

‍

นักเรียนชายระดับมัธยมต้นจำนวน 60 คน ถูกสุ่มแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มฝึกอบรม NeuroTracker (21 ครั้ง ใน 7 วัน) และกลุ่มควบคุม (ไม่ได้รับการฝึกอบรม) มีการประเมินก่อนและหลังการฝึกอบรมโดยใช้แบบทดสอบความสามารถเชิงพื้นที่ (Test of Spatial Ability) และแบบทดสอบทักษะความหมายระดับกลาง (Test Of Semantic Skills–Intermediate).

กลุ่มควบคุมแสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยระหว่างการทดสอบก่อนและหลังการทดลอง ในขณะที่กลุ่ม NeuroTracker แสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญ โดยมีความสามารถด้านมิติสัมพันธ์เพิ่มขึ้นประมาณ 50% และทักษะด้านความหมายเพิ่มขึ้น 55% นักวิจัยสรุปว่า การใช้ NeuroTracker สามารถเพิ่มความสามารถทางปัญญาในนักเรียนระดับมัธยมศึกษาได้.

เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการทำงานของสมองส่วนบริหารจัดการและสมรรถภาพทางกายในนักฟุตบอลเยาวชนและนักฟุตบอลอาชีพชั้นนำ.

‍

นักฟุตบอลระดับแนวหน้า 172 คน (อายุ 12–34 ปี) ได้รับการประเมินด้วย NeuroTrackerเพื่อวัดความสามารถในการจำระยะสั้น ความยืดหยุ่นทางความคิด และการยับยั้งชั่งใจ นอกจากนี้ยังมีการทดสอบอีกชุดหนึ่งเพื่อวัดสมรรถภาพความอดทน การออกกำลังกายอย่างหนักซ้ำๆ และสมรรถภาพแบบไม่ใช้ออกซิเจนสูงสุด.

ผล NeuroTracker มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับความสามารถในการวิ่ง 30 เมตรและการกระโดดแบบเคาน์เตอร์มูฟเมนต์ พบความสัมพันธ์ระดับปานกลางระหว่างความจุของหน่วยความจำในการทำงานและความยืดหยุ่นทางความคิดกับประสิทธิภาพการวิ่งและความสามารถในการกระโดด และการยับยั้งชั่งใจกับการออกกำลังกายอย่างหนักซ้ำๆ โดยรวมแล้ว ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าการวิ่งและการกระโดดแบบไม่ใช้ออกซิเจนมีความเชื่อมโยงกับทักษะทางปัญญามากกว่าความสามารถทางกายภาพอื่นๆ.

‍

เพื่อตรวจสอบว่าการประเมินสมรรถภาพทางกายและสติปัญญาอย่างครอบคลุมสามารถช่วยปรับปรุงประสิทธิภาพการแข่งขันของนักวิ่งภูเขาระดับแนวหน้าได้หรือไม่.

‍

นักวิ่งภูเขาชายระดับนานาชาติ 7 คน เข้ารับการทดสอบทางสรีรวิทยาและชีวภาพหลายรายการ (การตรวจเลือดและปัสสาวะทางชีวเคมี, VO2Max, EKG) พร้อมกับการประเมินพื้นฐานด้วย NeuroTracker ทั้งในช่วงเริ่มต้นและสิ้นสุดฤดูกาลแข่งขัน การวิเคราะห์ทางการแพทย์อย่างเป็นระบบของข้อมูลเริ่มต้นถูกนำมาใช้เพื่อปรับแต่งโปรแกรมการฝึกซ้อมอย่างต่อเนื่องของนักกีฬาแต่ละคน นอกจากนี้ นักกีฬายังเข้ารับการฝึกซ้อม NeuroTracker จำนวน 42 ครั้งตลอดฤดูกาลแข่งขัน การประเมินหลังจบฤดูกาลพร้อมกับผลการแข่งขันถูกนำมาวิเคราะห์เพื่อพิจารณาผลกระทบของโปรแกรมการฝึกซ้อมที่ปรับเปลี่ยนแล้ว.

ผลการแข่งขันของนักกีฬาทุกคนดีขึ้นกว่าผลงานในปีก่อนๆ มีการพัฒนาที่ดีขึ้นในระดับปานกลางหลังจบฤดูกาลในด้านการทดสอบทางสรีรวิทยาและชีวภาพจากโปรแกรมการฝึกฝนที่ปรับปรุงแล้ว ค่าพื้นฐานหลังจบฤดูกาล NeuroTracker ก็ดีขึ้นอย่างมาก โดยคะแนนเพิ่มขึ้น +75% เมื่อเทียบกับค่าพื้นฐานก่อนจบฤดูกาล นักวิจัยสรุปว่า การแทรกแซงด้วย NeuroTracker แสดงให้เห็นว่าทักษะการรับรู้และการคิดสามารถฝึกฝนได้อย่างสมบูรณ์และสามารถพัฒนาประสิทธิภาพทางการกีฬาได้.

เพื่อตรวจสอบว่าการฝึกฝน NeuroTracker สามารถส่งผลดีต่อการประเมินหลายๆ ด้านที่ทราบกันดีว่าเป็นตัวบ่งชี้ที่เชื่อถือได้ของความเสี่ยงต่อการหกล้มในผู้สูงอายุหรือไม่.

ผู้สูงอายุ 25 คน (อายุเฉลี่ย 80 ปี) ที่อาศัยอยู่ในสถานดูแลผู้สูงอายุถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม คือ กลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มทดลองเข้ารับการฝึกอบรมด้วยเครื่อง NeuroTracker (3D-MOT) เป็นเวลา 5 สัปดาห์ พร้อมกับการประเมินก่อนและหลังการฝึกอบรมที่เกี่ยวข้องกับความเสี่ยงต่อการหกล้ม ส่วนกลุ่มควบคุมไม่ได้เข้ารับการฝึกอบรม NeuroTracker แต่ก็เข้ารับการประเมินก่อนและหลังการฝึกอบรมเช่นกัน ซึ่งรวมถึงแบบทดสอบ Mini Mental State Examination (MMSE), แบบทดสอบ Trail Making Test A (TMT-A), ความสามารถในการเดิน 5 เมตร, ความสามารถในการทรงตัวแบบไดนามิก, แบบทดสอบ Timed Up and Go (TUG) และแบบทดสอบ Function Reach Test (FRT).

โดยรวมแล้ว ผู้เข้าร่วมมีคะแนน NeuroTracker ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ (+32%) แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการเรียนรู้ที่ชัดเจนสำหรับงานนี้ในผู้สูงอายุ ผลการทดสอบ MMSE (การทดสอบคัดกรอง) ไม่แสดงการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญในทั้งสองกลุ่ม กลุ่ม NeuroTracker มีคะแนนหลังการทดสอบดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญหรือมากใน TMT-A, เวลาเดิน 5 เมตร, TUG และ FRT ในทางตรงกันข้าม กลุ่มควบคุมมีคะแนนลดลงปานกลางหรือมีนัยสำคัญใน TMT-A, TUG และ FRT แต่มีคะแนนเวลาเดินดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ โดยรวมแล้ว นักวิจัยสรุปว่า การฝึกอบรม NeuroTracker เป็นวิธีการแทรกแซงที่มีประสิทธิภาพในการป้องกันการหกล้มในผู้สูงอายุที่อาศัยอยู่ในชุมชน.

เพื่อตรวจสอบว่าการฝึกฝน NeuroTracker ส่งผลต่อประสิทธิภาพการมองเห็นในขอบเขตที่มีประโยชน์ (UFOV) ซึ่งเป็นตัวชี้วัดที่เกี่ยวข้องอย่างมากกับประสิทธิภาพการขับขี่หรือไม่.

‍

ผู้เข้าร่วมการวิจัยเป็นคนหนุ่มสาวที่มีสุขภาพดีจำนวน 20 คน อายุระหว่าง 23 ถึง 33 ปี โดยแบ่งออกเป็น 2 กลุ่มเท่าๆ กัน คือ กลุ่มที่เข้าร่วมโปรแกรมฝึกอบรม NeuroTracker และกลุ่มควบคุมที่ใช้เกมคณิตศาสตร์ (2048) ทั้งสองกลุ่มเข้ารับการฝึกอบรมเป็นเวลา 5 ชั่วโมง โดยแบ่งเป็นช่วงๆ ตลอด 5 สัปดาห์ และทั้งสองกลุ่มทำการประเมิน UFOV แบบมาตรฐานก่อนและหลังการฝึกอบรม.

‍

กลุ่มที่ได้รับการฝึกฝน NeuroTracker แสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพในการรับรู้ขอบเขตการมองเห็น (UFOV) ที่ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ ในขณะที่กลุ่มควบคุมที่ไม่ได้ฝึกฝนแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาเพียงเล็กน้อย ซึ่งไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ นักวิจัยชี้ว่าประสิทธิภาพของ NeuroTracker และ UFOV น่าจะขึ้นอยู่กับความสามารถทางปัญญาที่ทับซ้อนกัน และความสามารถเหล่านี้สามารถฝึกฝนและวัดได้ในผู้ใหญ่รุ่นใหม่ ซึ่งอาจนำไปสู่การปรับปรุงความปลอดภัยในการขับขี่.

เพื่อตรวจสอบว่าการฝึกความสนใจเชิงภาพและพื้นที่โดยใช้การติดตามวัตถุหลายชิ้นแบบสามมิติ (3D-MOT) ส่งผลต่อประสิทธิภาพการเคลื่อนไหวและมาตรวัดระบบย่อยที่เกี่ยวข้องกับประสิทธิภาพในการทำงานหรือไม่.

มีการดำเนินการศึกษาแบบทดสอบก่อนและหลังการทดสอบจำนวน 3 ครั้ง:

• การศึกษาที่ 1: ผู้ใหญ่สุขภาพดีจำนวน 19 คน เข้าร่วม NeuroTracker โดยผลลัพธ์ที่ได้รวมถึงการทดสอบ Star Excursion Balance Test (SEBT) และพารามิเตอร์การเดิน
• การศึกษาที่ 2: ผู้ใหญ่สุขภาพดีจำนวน 41 คน เข้าร่วมการฝึกอบรม 10 ครั้ง โดยผลลัพธ์ที่ได้ ได้แก่ การทดสอบ SEBT, การทดสอบ Stroop และการประเมินการเดินขณะทำกิจกรรมสองอย่างพร้อมกัน
• การศึกษาที่ 3: เด็กอายุ 12 ปีที่เป็นโรคดิสเล็กเซียเข้ารับการบำบัด 10 ครั้ง โดยผลลัพธ์ที่ได้รวมถึง SEBT, Stroop, Movement Assessment Battery for Children (MABC-2), Test of Visual Perceptual Skills (TVPS), การเดิน และการรวมสายตา

ในผู้ใหญ่ที่มีสุขภาพดี กลุ่มที่ได้รับการแทรกแซงแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาที่ดีขึ้นในด้านการทรงตัว (SEBT) เมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม รวมถึงการพัฒนาที่ดีขึ้นภายในกลุ่มในด้านการวัดความสนใจ (Stroop) พารามิเตอร์การเดินแบบทำสองภารกิจแสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงที่วัดได้หลังการฝึกอบรม แม้ว่าการพัฒนาด้านการทำงานจะไม่ชัดเจนเท่ากับผลลัพธ์ด้านการทรงตัวก็ตาม.

ในการศึกษากรณีศึกษาแบบรายบุคคล พบว่ามีการพัฒนาที่ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางคลินิกในทักษะการรับรู้ทางสายตา การทดสอบย่อยด้านการทรงตัว และการวัดความสนใจที่เลือกไว้ นอกจากนี้ยังมีการเปลี่ยนแปลงที่ไม่สำคัญทางคลินิกในด้านการเดินและการประสานสายตา.

ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า การฝึกความสนใจเชิงภาพและพื้นที่ผ่าน 3D-MOT อาจส่งผลต่อระบบย่อยด้านการทรงตัวและความสนใจ ซึ่งมีส่วนช่วยในการปฏิบัติงาน โดยมีหลักฐานเบื้องต้นเกี่ยวกับผลกระทบในวงกว้างต่อการทำงาน.

เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพและการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างกล้ามเนื้อในผู้เล่นตัวจริงและผู้เล่นสำรองระหว่างฤดูกาลแข่งขันฟุตบอลหญิงระดับดิวิชั่น 1 ของสมาคมกีฬามหาวิทยาลัยแห่งชาติ (NCAA).

‍

ผู้หญิง 28 คน (อายุเฉลี่ย 20 ปี) ได้รับการประเมินด้วย NeuroTracker ในด้านสมรรถภาพการกระโดดแนวตั้ง การฝึกซ้อมแบบเส้นตรงซ้ำๆ และเวลาตอบสนอง ในช่วงก่อนฤดูกาล กลางฤดูกาล และหลังฤดูกาล นอกจากนี้ยังมีการประเมินการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างของกล้ามเนื้อโดยใช้เครื่องอัลตราซาวนด์ในช่วงก่อนฤดูกาลและหลังฤดูกาลด้วย.

‍

ทั้งผู้เล่นตัวจริงและผู้เล่นสำรองแสดงให้เห็นถึงสถานะหรือการพัฒนาที่คล้ายคลึงกันในการประเมินทั้งหมดตลอดฤดูกาล ยกเว้นประสิทธิภาพในการฝึกซ้อมแบบไลน์ดริล ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาที่ดีกว่าสำหรับผู้เล่นตัวจริง ประสิทธิภาพ NeuroTracker และเวลาตอบสนองดีขึ้นโดยไม่ขึ้นอยู่กับเวลาการเล่น ผลการวิเคราะห์โครงสร้างกล้ามเนื้อบ่งชี้ว่าการฝึกซ้อมเพียงอย่างเดียวให้แรงกระตุ้นที่เพียงพอสำหรับการปรับปรุงคุณภาพกล้ามเนื้อในระหว่างฤดูกาลแข่งขัน โดยรวมแล้ว ผู้เล่นตัวจริงไม่ได้แสดงให้เห็นถึงประโยชน์ที่สำคัญจากการแข่งขันเมื่อเทียบกับนักกีฬาที่ฝึกซ้อมเพียงอย่างเดียว.