ธุรกิจต่างๆ ทั่วโลกกำลังปลดล็อกศักยภาพสูงสุดของสมอง

เพื่อศึกษาผลกระทบของกลยุทธ์การคืนน้ำที่แตกต่างกันต่อประสิทธิภาพการทำงานของสมองภายใต้ภาวะความเหนื่อยล้าทางกายภาพ.

‍

นักวิ่งชายที่ผ่านการฝึกความทนทาน 12 คน (อายุเฉลี่ย 23 ปี) ได้รับมอบหมายให้วิ่งบนลู่วิ่งด้วยค่า VO2max 70% ของค่าที่กำหนดไว้ล่วงหน้าเป็นเวลา 1 ชั่วโมง จากนั้นวิ่งด้วยค่า VO2max 90% จนกว่าจะหมดแรงในสี่วันแยกกัน ในแต่ละวันมีการให้น้ำในรูปแบบต่างๆ (ไม่ดื่มน้ำ, ดื่มเกลือแร่, ดื่มเกลือแร่ผสม Sustamine ขนาดต่ำ, ดื่มเกลือแร่ผสม Sustamine ขนาดสูง) และดื่มน้ำ 250 มล. ทุก 15 นาที ก่อนและหลังการวิ่งทุกชั่วโมง จะมีการทดสอบสมรรถภาพทางปัญญา (NeuroTracker) และการทดสอบปฏิกิริยาตอบสนอง

ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่าเวลาตอบสนองทางกายภาพในการทดลองขนาดต่ำนั้นเร็วกว่าการทดลองขนาดสูง การวิเคราะห์ความว่องไวของร่างกายส่วนล่างบ่งชี้ว่าประสิทธิภาพในการทดลองทั้งขนาดต่ำและขนาดสูงน่าจะดีขึ้นเมื่อเทียบกับการทดลองที่ไม่มีการดื่มน้ำ ผลการทดลอง NeuroTracker บ่งชี้ว่าประสิทธิภาพในภาวะขาดน้ำและขนาดต่ำอาจดีขึ้นเมื่อเทียบกับการดื่มเครื่องดื่มเกลือแร่เพียงอย่างเดียว ในขณะที่ประสิทธิภาพในการติดตามวัตถุหลายชิ้นในการทดลองขนาดสูงน่าจะดีขึ้นเมื่อเทียบกับการดื่มเครื่องดื่มเกลือแร่เพียงอย่างเดียว

เพื่อศึกษาว่าการเล่นกีฬามีอิทธิพลต่อความสามารถทางปัญญาที่วัดได้ด้วย NeuroTrackerหรือไม่ รวมถึงเพื่อดูว่าผลกระทบดังกล่าวแตกต่างกันระหว่างเด็กชายและเด็กหญิงหรือไม่.

‍

ผู้เข้าร่วมการวิจัยจำนวน 72 คน อายุระหว่าง 16 ถึง 22 ปี ถูกแบ่งออกเป็น 4 กลุ่ม ได้แก่ นักกีฬาชาย นักกีฬาหญิง ชายที่ไม่เล่นกีฬา และหญิงที่ไม่เล่นกีฬา ทุกกลุ่มทำการทดสอบด้วย NeuroTracker จำนวน 15 ครั้ง (ประมาณ 90 นาที) ตลอดระยะเวลา 5 สัปดาห์.

ทุกกลุ่มแสดงให้เห็นถึงพัฒนาการที่ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญตลอดการฝึกฝน NeuroTracker ในขั้นต้น นักกีฬาชายแสดงผลการปฏิบัติงานที่สูงกว่าเมื่อเทียบกับนักกีฬาหญิงและผู้ที่ไม่เล่นกีฬา นักกีฬาหญิงยังคงรักษาคะแนนที่สูงกว่าผู้ที่ไม่เล่นกีฬาชายได้อย่างสม่ำเสมอ เช่นเดียวกับนักกีฬาชายที่สูงกว่ากลุ่มอื่นๆ โดยรวมแล้ว พบว่าการเล่นกีฬามีข้อได้เปรียบทางด้านการรับรู้ที่ชัดเจน.

เพื่อวิเคราะห์วิจารณ์เทคโนโลยีการฝึกฝนการมองเห็นทางการกีฬาแบบดิจิทัล (SVT) ที่กำลังเกิดขึ้นใหม่ จัดประเภทเทคโนโลยีเหล่านั้นเป็นหมวดหมู่ที่สอดคล้องกัน และประเมินความแข็งแกร่งของหลักฐานเชิงประจักษ์ที่สนับสนุนข้ออ้างเกี่ยวกับการเพิ่มประสิทธิภาพการเล่นกีฬา.

บทวิจารณ์นี้เสนอการจัดหมวดหมู่ที่มีโครงสร้าง โดยแบ่งการฝึกฝนการมองเห็นทางการกีฬาแบบดิจิทัลออกเป็น การฝึกฝนทักษะองค์ประกอบ (เช่น เครื่องมือด้านการรับรู้และการคิด และเครื่องมือด้านประสาทสัมผัสและการเคลื่อนไหว) และวิธีการจำลองสถานการณ์ที่เป็นธรรมชาติ (เช่น การฝึกฝนด้วยแสงแฟลชและการฝึกฝนด้วย VR) พร้อมทั้งประเมินหลักฐานสำหรับแต่ละวิธี.

ระบบการรับรู้และการคิด เช่น 3D-MOT แสดงให้เห็นถึงความไวที่น่าเชื่อถือต่อความเชี่ยวชาญด้านกีฬา และแสดงให้เห็นหลักฐานที่กำลังเกิดขึ้นใหม่ แม้ว่าจะยังอยู่ในระหว่างการพัฒนา เกี่ยวกับการถ่ายทอดไปสู่ตัวชี้วัดประสิทธิภาพเฉพาะด้านกีฬา.

การฝึกโดยการปิดบังภาพเป็นช่วงๆ ช่วยเพิ่มความไวต่อการเคลื่อนไหว การคาดการณ์ และการควบคุมการเคลื่อนไหวของดวงตาภายใต้สภาวะที่จำกัด โดยมีหลักฐานเบื้องต้นแต่ยังไม่แน่นอนเกี่ยวกับประโยชน์ต่อประสิทธิภาพในการเล่นกีฬา.

ผลการวิจัยด้านการติดตามการเคลื่อนไหวของดวงตาแสดงให้เห็นว่า การฝึกให้จ้องมองไปยังจุดที่เกี่ยวข้องกับงานเป็นเวลานานขึ้น (Quiet Eye) สามารถช่วยเพิ่มความแม่นยำและความสม่ำเสมอในงานกีฬาที่ต้องใช้ความแม่นยำสูงได้อย่างเห็นได้ชัด.

แพลตฟอร์มเสมือนจริงนำเสนอโอกาสในการฝึกอบรมที่สมจริงและอิงตามสถานการณ์จำลอง แต่การตรวจสอบเชิงประจักษ์เกี่ยวกับการถ่ายทอดความรู้สู่โลกแห่งความเป็นจริงอย่างยั่งยืนยังคงมีจำกัดเมื่อเทียบกับการนำไปใช้ที่เพิ่มขึ้น.

เพื่อสังเคราะห์หลักฐานจากงานวิจัยที่ศึกษาการฝึกฝนด้านการรับรู้และสติปัญญาในบริบทกีฬาเชิงโต้ตอบ โดยประเมินทั้งโครงสร้างการฝึกฝนและผลกระทบของการถ่ายทอดไปสู่ประสิทธิภาพในการเล่นกีฬา.

การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบของงานวิจัยที่ได้รับการตรวจสอบโดยผู้ทรงคุณวุฒิที่ประยุกต์ใช้การฝึกอบรมด้านการรับรู้และการคิด (เช่น งานที่ใช้ภาพวิดีโอ งานด้านความสนใจแบบไดนามิก รูปแบบ MOT) กับนักกีฬา โดยจำแนกผลลัพธ์ตามระดับการถ่ายโอน (ใกล้ ปานกลาง ไกล).

โปรแกรมฝึกอบรมมักส่งผลให้เกิดการพัฒนาในงานที่ได้รับการฝึกฝน (การถ่ายโอนในระยะใกล้) แต่หลักฐานสำหรับการถ่ายโอนประสิทธิภาพในวงกว้างนั้นมีจำกัดมากเนื่องจากขาดการศึกษา ความแปรปรวนในความเฉพาะเจาะจงของงาน ตัวชี้วัดผลลัพธ์ และการออกแบบการศึกษาทำให้การสรุปผลในวงกว้างทำได้ยาก อย่างไรก็ตาม การศึกษา NeuroTracker หนึ่งชิ้นได้รับการพิจารณาว่าให้หลักฐานที่น่าเชื่อถือเกี่ยวกับการถ่ายโอนในระยะไกลไปยังประสิทธิภาพในการเล่นกีฬาระดับสูง การทบทวนนี้เน้นย้ำว่าการวิจัยในอนาคตควรเน้นที่ปัจจัยสำคัญเพื่อให้แน่ใจว่ามีการถ่ายโอนการแทรกแซงการฝึกอบรมด้านการรับรู้และการคิด.

เพื่อตรวจสอบว่าการฝึกความสนใจเชิงภาพและพื้นที่โดยใช้การติดตามวัตถุหลายชิ้นแบบสามมิติ (3D-MOT) ส่งผลต่อประสิทธิภาพการเคลื่อนไหวและมาตรวัดระบบย่อยที่เกี่ยวข้องกับประสิทธิภาพในการทำงานหรือไม่.

มีการดำเนินการศึกษาแบบทดสอบก่อนและหลังการทดสอบจำนวน 3 ครั้ง:

• การศึกษาที่ 1: ผู้ใหญ่สุขภาพดีจำนวน 19 คน เข้าร่วม NeuroTracker โดยผลลัพธ์ที่ได้รวมถึงการทดสอบ Star Excursion Balance Test (SEBT) และพารามิเตอร์การเดิน
• การศึกษาที่ 2: ผู้ใหญ่สุขภาพดีจำนวน 41 คน เข้าร่วมการฝึกอบรม 10 ครั้ง โดยผลลัพธ์ที่ได้ ได้แก่ การทดสอบ SEBT, การทดสอบ Stroop และการประเมินการเดินขณะทำกิจกรรมสองอย่างพร้อมกัน
• การศึกษาที่ 3: เด็กอายุ 12 ปีที่เป็นโรคดิสเล็กเซียเข้ารับการบำบัด 10 ครั้ง โดยผลลัพธ์ที่ได้รวมถึง SEBT, Stroop, Movement Assessment Battery for Children (MABC-2), Test of Visual Perceptual Skills (TVPS), การเดิน และการรวมสายตา

ในผู้ใหญ่ที่มีสุขภาพดี กลุ่มที่ได้รับการแทรกแซงแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาที่ดีขึ้นในด้านการทรงตัว (SEBT) เมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม รวมถึงการพัฒนาที่ดีขึ้นภายในกลุ่มในด้านการวัดความสนใจ (Stroop) พารามิเตอร์การเดินแบบทำสองภารกิจแสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงที่วัดได้หลังการฝึกอบรม แม้ว่าการพัฒนาด้านการทำงานจะไม่ชัดเจนเท่ากับผลลัพธ์ด้านการทรงตัวก็ตาม.

ในการศึกษากรณีศึกษาแบบรายบุคคล พบว่ามีการพัฒนาที่ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญทางคลินิกในทักษะการรับรู้ทางสายตา การทดสอบย่อยด้านการทรงตัว และการวัดความสนใจที่เลือกไว้ นอกจากนี้ยังมีการเปลี่ยนแปลงที่ไม่สำคัญทางคลินิกในด้านการเดินและการประสานสายตา.

ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า การฝึกความสนใจเชิงภาพและพื้นที่ผ่าน 3D-MOT อาจส่งผลต่อระบบย่อยด้านการทรงตัวและความสนใจ ซึ่งมีส่วนช่วยในการปฏิบัติงาน โดยมีหลักฐานเบื้องต้นเกี่ยวกับผลกระทบในวงกว้างต่อการทำงาน.

เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพการติดตามภาพของนักกีฬาอีสปอร์ตมืออาชีพและมือสมัครเล่น รวมถึงนักกีฬาทั่วไป โดยใช้ NeuroTracker.

‍

‍

นักกีฬาอาชีพ 19 คน นักกีฬาสมัครเล่น 22 คน และนักกีฬาแบบดั้งเดิม 18 คน เข้าร่วมการทดสอบ NeuroTracker จำนวน 3 ครั้ง การทดสอบครั้งแรกดำเนินการในรูปแบบ 2 มิติ (ไม่ใช่สเตอริโอ) และการทดสอบครั้งที่ 2 และ 3 ดำเนินการในรูปแบบ 3 มิติ (สเตอริโอ) นอกจากนี้ยังมีการเก็บข้อมูลประสบการณ์และเวลาในการเล่นเพื่อนำมาวิเคราะห์ด้วย.

‍

นักกีฬาอาชีพใช้เวลาเล่นอีสปอร์ตมากกว่านักกีฬาสมัครเล่นอย่างเห็นได้ชัด การวิเคราะห์ความสัมพันธ์แบบเพียร์สันแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์เชิงบวกระหว่างจำนวนชั่วโมงที่เล่นอีสปอร์ตต่อสัปดาห์กับคะแนน NeuroTracker ค่าเฉลี่ยคะแนนในแต่ละเซสชั่นพบว่านักกีฬาอีสปอร์ตอาชีพมีประสิทธิภาพ NeuroTracker สูงที่สุด รองลงมาคือนักกีฬาประเภทอื่นๆ การวิเคราะห์งานวิจัย NeuroTracker ก่อนหน้านี้แสดงให้เห็นว่าคะแนนเซสชั่นของทั้งสามกลุ่มสูงกว่าคะแนนของประชากรทั่วไป.

เพื่อประเมินผลยับยั้งของความเหนื่อยล้าทางสรีรวิทยาต่อการทำงานของสมองในนักกีฬาชั้นนำ และเพื่อตรวจสอบว่าการปรับสภาพการรับรู้และการคิดสามารถลดผลกระทบดังกล่าวได้หรือไม่.

นักกีฬารักบี้ 22 คนจากลีกรักบี้อาชีพชั้นนำของฝรั่งเศส (Top 14) ถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มที่ได้รับการฝึกฝนเข้ารับการฝึกกล้ามเนื้อแกนกลางลำตัวด้วย NeuroTracker จำนวน 15 ครั้ง ในขณะที่กลุ่มที่ไม่ได้รับการฝึกฝนเข้ารับการฝึกกล้ามเนื้อแกนกลางลำตัวเพียง 3 ครั้ง (ในท่านั่ง) เพื่อกำหนดค่าพื้นฐานเบื้องต้น จากนั้นนักกีฬาทุกคนได้รับการประเมินด้วย NeuroTracker ขณะปั่นจักรยานออกกำลังกายที่ระดับอัตราการเต้นของหัวใจ 80% ของอัตราการเต้นของหัวใจสูงสุด

สำหรับกลุ่มที่ได้รับการฝึกฝนแล้ว ค่าความเร็วของ NeuroTracker ยังคงอยู่ในช่วง 0.03% ของค่าพื้นฐาน (ที่ทำการทดสอบในท่านั่ง) สำหรับกลุ่มที่ไม่ได้รับการฝึกฝน ค่าความเร็ว NeuroTracker ลดลง 30% จากค่าพื้นฐานที่คาดการณ์ไว้ ประการแรก ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าความเหนื่อยล้าทางกายภาพสามารถลดการทำงานของสมองระดับสูงที่เกิดจากงาน NeuroTracker ได้อย่างมีนัยสำคัญ แม้แต่ในผู้เชี่ยวชาญที่มีประสบการณ์แล้วก็ตาม ประการที่สอง ผลลัพธ์ยังบ่งชี้ว่าผลกระทบดังกล่าวสามารถบรรเทาได้ด้วยการปรับสภาพการรับรู้และสติปัญญาเบื้องต้น โดยใช้เวลาฝึกฝนแบบกระจายเพียง 90 นาทีเท่านั้น

เพื่อตรวจสอบว่าความสามารถในการรับรู้ทางสายตาและการบริหารจัดการที่วัดได้จากการติดตามวัตถุหลายชิ้นและงานด้านการรับรู้ที่เกี่ยวข้องนั้น สัมพันธ์กับประสิทธิภาพในการเข้าควบคุมรถในสถานการณ์จำลองการขับขี่อัตโนมัติระดับสูงหรือไม่.

ผู้เข้าร่วมการวิจัยได้ทำแบบประเมินความรู้ความเข้าใจหลายด้าน รวมถึงการติดตามวัตถุหลายชิ้นแบบสามมิติ (NeuroTracker) การวัดการทำงานของสมองส่วนหน้า และงานที่เกี่ยวข้องกับการมองเห็นและการใส่ใจเพิ่มเติม ผลการวัดเหล่านี้มีความสัมพันธ์กับผลลัพธ์การปฏิบัติงานในเครื่องจำลองการขับขี่ที่มีความแม่นยำสูง ซึ่งผู้เข้าร่วมจะต้องควบคุมรถจากระบบขับขี่อัตโนมัติภายใต้สภาวะที่มีความเสี่ยง.

ประสิทธิภาพการติดตามแบบไดนามิกที่สูงขึ้นและการทำงานของสมองส่วนบริหารจัดการที่แข็งแกร่งขึ้นมีความสัมพันธ์กับความสำเร็จในการควบคุมรถที่มากขึ้นในสถานการณ์จำลองการขับขี่อัตโนมัติ ผลการวิจัยเหล่านี้ชี้ให้เห็นว่าความสามารถด้านการรับรู้และการคิดที่วัดได้จากแบบจำลอง 3D-MOT เกี่ยวข้องกับงานด้านการมองเห็นและการเคลื่อนไหวในทางปฏิบัติที่นอกเหนือจากบริบทของกีฬา รวมถึงพฤติกรรมการขับขี่ที่สำคัญต่อความปลอดภัย.

เพื่อศึกษาบทบาทของความจำใช้งานและความสนใจทางสายตาในการติดตามความเชี่ยวชาญในกีฬาประเภทต่างๆ.

มีการทำการทดลองสองครั้ง ในการทดลองที่ 1 (ประเมินผลอย่างเดียว) นักกีฬาชายและหญิงที่มีประสบการณ์ 31 คนถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มกีฬาที่ต้องใช้การติดตามสูงและกลุ่มกีฬาที่ต้องใช้การติดตามต่ำ เช่น ฟุตบอลกับว่ายน้ำ พวกเขาทำแบบทดสอบ Jardine and Seiffert 2D MOT จำนวน 3 บล็อก (บล็อกละ 9 ครั้ง) โดยใช้เป้าหมาย 2, 3 และ 4 เป้าหมาย ที่ความเร็วคงที่ ช้า ปานกลาง และเร็ว พฤติกรรมการติดตามดวงตาถูกบันทึกระหว่างการทำแบบทดสอบ ในการทดลองที่ 2 ผู้เข้าร่วม 36 คน (คล้ายกับการทดลองที่ 1) ถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่มฝึก ก่อนและหลังการฝึก ทั้งสองกลุ่มทำแบบทดสอบ 2D MOT เดียวกันโดยใช้การติดตามดวงตา รวมถึงการประเมินความจำใช้งานแบบ n-back 2 ประเภท (ความต้องการด้านภาพและเสียงรวมกัน) กลุ่มฝึกได้รับการฝึกฝนด้วย NeuroTracker จำนวน 4 ครั้ง (ครั้งละ 20 ครั้ง) โดยใช้การปรับความเร็วแบบปรับได้ ในขณะที่กลุ่มควบคุมไม่ได้ฝึกฝน.

‍

ในการทดลองที่ 1 การวิเคราะห์ข้อมูลการติดตามการเคลื่อนไหวของดวงตาเผยให้เห็นว่า การหันสายตาไปที่กึ่งกลางหน้าจอเป็นกลยุทธ์ที่มีประโยชน์ในการเพิ่มประสิทธิภาพการติดตาม ผู้เล่นที่มีการติดตามสูงแสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพการติดตามโดยรวมที่เหนือกว่า ในการทดลองที่ 2 กลุ่มที่ได้รับการฝึกฝนมีคะแนน NeuroTracker และประสิทธิภาพความจำใช้งานที่ดีขึ้นอย่างมากหลังการฝึกฝน รวมถึงความแม่นยำของความจำใช้งานที่เพิ่มขึ้น 35% การฝึกฝนยังส่งผลให้ประสิทธิภาพในการประเมิน 2D MOT ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ กลุ่มควบคุมไม่แสดงการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญในการประเมินก่อนและหลังการฝึกฝน.