ธุรกิจต่างๆ ทั่วโลกกำลังปลดล็อกศักยภาพสูงสุดของสมอง

เพื่อประเมินการถ่ายทอดความรู้จากโปรแกรมฝึก NeuroTracker ไปสู่ภารกิจการถ่ายทอดความรู้ในระยะใกล้ กลาง และไกล.

ผู้เข้าร่วมการวิจัยที่เป็นบัณฑิตจำนวน 84 คน (อายุเฉลี่ย 21 ปี) ถูกสุ่มแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มฝึกอบรม และ 1 กลุ่มควบคุม กลุ่มฝึกอบรมทำการทดสอบด้วย NeuroTrackerในรูปแบบมาตรฐาน 5 หรือ 3 ครั้ง หรือทำการทดสอบด้วย NeuroTracker เวอร์ชันพกพา (แท็บเล็ต Microsoft Surface Pro) จำนวน 5 ครั้ง ส่วนกลุ่มควบคุมทำการทดสอบ NeuroTracker ก่อนและหลังการฝึกอบรมเท่านั้น จากนั้นทุกกลุ่มทำการประเมินผลก่อนและหลังการฝึกอบรมด้วยแบบทดสอบการติดตามวัตถุหลายชิ้นแบบ 2 มิติที่ง่ายขึ้น แบบทดสอบความจำใช้งานแบบ N-back และแบบทดสอบการขับรถทางทหารโดยใช้ภาพวิดีโอ.

กลุ่มที่ได้รับการฝึกฝนทั้งหมดแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาอย่างมีนัยสำคัญในคะแนน NeuroTracker จากการฝึกฝน 20-30 นาที กลุ่มควบคุมที่ไม่ได้รับการฝึกฝนก็แสดงให้เห็นถึงการพัฒนาเล็กน้อยจากการทำแบบทดสอบพื้นฐานเท่านั้น การฝึกฝน NeuroTracker ส่งผลให้เกิดการพัฒนาอย่างมีนัยสำคัญในการทดสอบการติดตามวัตถุหลายชิ้นแบบ 2 มิติ แต่มีผลน้อยกว่าการพัฒนาในคะแนน NeuroTracker ประสิทธิภาพพบว่าดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญหลังการฝึกฝนสำหรับกลุ่มที่ได้รับการฝึกฝนในการทดสอบความจำในการทำงาน แต่ไม่ใช่สำหรับกลุ่มควบคุม ไม่พบผลกระทบจากการถ่ายโอนใดๆ สำหรับงานทางทหารที่ใช้ภาพวิดีโอ.

เพื่อประเมินศักยภาพการเรียนรู้ของกลุ่มนักกีฬาชั้นนำเมื่อเปรียบเทียบกับนักกีฬาสมัครเล่นและนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ไม่ใช่นักกีฬา โดยใช้การประเมินการฝึกอบรมด้านความรู้ความเข้าใจที่เป็นกลาง (NeuroTracker).

ผู้เข้าร่วม 308 คนได้รับการประเมินโดยการทำแบบทดสอบ NeuroTracker จำนวน 15 ชุด ซึ่งแบ่งออกเป็นกลุ่มดังนี้: นักกีฬาอาชีพชั้นนำ 102 คน (NHL, EPL และ Top 14 Rugby), นักกีฬาสมัครเล่นชั้นนำ NCAA 173 คน และนักศึกษามหาวิทยาลัยที่ไม่ใช่นักกีฬา 33 คน.

ผลการวิจัยแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างระดับสมรรถนะทางกีฬาและความสามารถทางจิตใจพื้นฐานที่สอดคล้องกันสำหรับการเรียนรู้ภารกิจฉากนามธรรมและไดนามิกที่ซับซ้อน นักกีฬาชั้นนำแสดงให้เห็นถึงระดับพื้นฐานเริ่มต้นที่สูงกว่ากลุ่มอื่น ๆ อย่างมีนัยสำคัญ พร้อมกับอัตราการเรียนรู้ที่เหนือกว่าอย่างมาก นักกีฬาชั้นนำที่ไม่ใช่มืออาชีพก็มีอัตราการเรียนรู้ที่สูงกว่ากลุ่มที่ไม่ใช่นักกีฬาอย่างมีนัยสำคัญเช่นกัน หลักฐานนี้ชี้ให้เห็นเป็นครั้งแรกว่าลักษณะเด่นของนักกีฬาชั้นนำระดับมืออาชีพคือความสามารถในการเรียนรู้ด้านการรับรู้และการคิด ซึ่งเกี่ยวข้องกับระดับความยืดหยุ่นของระบบประสาทที่สูงผิดปกติ และ NeuroTracker เป็นเครื่องมือที่มีความไวสูงสำหรับการประเมินความสามารถเหล่านี้อย่างเป็นกลาง.

เพื่อประเมินความสามารถทางด้านการรับรู้ในกลุ่มวัยรุ่นชายและหญิง และเพื่อตรวจสอบว่ามีความแตกต่างทางเพศที่ยังไม่ถูกค้นพบในความสามารถทางด้านการรับรู้ของนักกีฬาหรือไม่.

‍

ผู้เข้าร่วมการวิจัย 40 คน (ชาย 20 คน และหญิง 20 คน) ที่ไม่ใช่นักกีฬา และ 40 คน (ชาย 21 คน และหญิง 19 คน) ที่เป็นนักกีฬา อายุ 17-24 ปี ได้ตอบแบบสอบถามสั้นๆ เกี่ยวกับการฝึกซ้อมกีฬาของตน จากนั้นผู้เข้าร่วมทุกคนได้เข้าร่วมการทดสอบ NeuroTracker จำนวน 3 ครั้ง.

‍

ผลการวิจัยยืนยันว่านักกีฬาเยาวชนมีศักยภาพด้านการรับรู้และสติปัญญาที่เหนือกว่าเมื่อเทียบกับผู้ที่ไม่ใช่นักกีฬา อย่างไรก็ตาม ผลลัพธ์ยังบ่งชี้ถึงความแตกต่างในรูปแบบการปฏิบัติงานระหว่างนักกีฬาชายและหญิง โดยนักกีฬาชายมีอัตความเร็วในการติดตามสูงสุด แต่นักกีฬาหญิงแสดงให้เห็นถึงการปรับตัวเข้ากับงานได้เร็วกว่าในรอบที่ 3 ผลลัพธ์เหล่านี้แสดงให้เห็นว่าการมีส่วนร่วมในกีฬาและศักยภาพด้านการรับรู้และสติปัญญามีความสัมพันธ์กันอย่างมากในช่วงวัยรุ่น และความสัมพันธ์นี้ดูเหมือนจะเด่นชัดมากขึ้นในนักกีฬาในกลุ่มอายุนี้.

เพื่อตรวจสอบว่าการฝึกฝนด้วย NeuroTrackerX ที่บ้านช่วยพัฒนาประสิทธิภาพการรับรู้และปรับเปลี่ยนกิจกรรมของสมองในนักฟุตบอลระดับมหาวิทยาลัยหรือไม่.

นักฟุตบอลชายจากมหาวิทยาลัยจำนวน 29 คนถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มฝึกฝน NeuroTracker (30 ครั้ง ฝึกฝนที่บ้านตลอด 9 สัปดาห์) และกลุ่มควบคุมที่ทำกิจกรรมตามปกติ การประเมินก่อนและหลังการฝึกฝนประกอบด้วย การวัดประสิทธิภาพ NeuroTracker (3D-MOT), งานความจำใช้งานแบบ 2-back และ 3-back และการบันทึกคลื่นไฟฟ้าสมอง (EEG) (Fz) ระหว่างการทำภารกิจ n-back.

กลุ่ม NeuroTracker ที่เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ NeuroTracker หลังการฝึก (p < .001) ในขณะที่กลุ่มควบคุมไม่แสดงการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญ ประสิทธิภาพดีขึ้นประมาณ 128–130% ของค่าเริ่มต้นหลังจากประมาณ 30 ครั้ง ซึ่งยืนยันถึงการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพในรูปแบบการฝึกด้วยตนเองที่บ้าน

พบว่าความแม่นยำในการทดสอบ 2-back ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ (p = .045) เฉพาะใน NeuroTracker เท่านั้น ซึ่งบ่งชี้ถึงการถ่ายโอนไปยังหน่วยความจำใช้งานและการอัปเดตความสนใจภายใต้ภาระปานกลาง ไม่พบการปรับปรุงอย่างมีนัยสำคัญในเงื่อนไข 3-back ที่ยากกว่า ทั้งสองกลุ่มตอบสนองได้เร็วขึ้นในการทดสอบหลังการฝึก ซึ่งน่าจะสะท้อนถึงผลของการฝึกฝนมากกว่าการเปลี่ยนแปลงเฉพาะการฝึก

ในระหว่างการทดสอบ 2-back พลังงานคลื่นอัลฟา (Fz) เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญหลังการฝึกใน NeuroTracker (p < .001) ผู้เขียนตีความว่าการเพิ่มขึ้นของคลื่นอัลฟาสะท้อนถึงการควบคุมความสนใจและประสิทธิภาพของระบบประสาทที่ดีขึ้น (การปิดกั้นการคิด)

เพื่อตรวจสอบว่าการฝึกฝน NeuroTracker สามารถส่งผลต่อเวลาตอบสนองเมื่อออกตัวจากแท่นสตาร์ท โดยการปรับปรุงความสามารถในการเลือกเป้าหมายในนักกีฬาว่ายน้ำระดับมหาวิทยาลัยได้หรือไม่.

นักกีฬาว่ายน้ำชายและหญิงระดับมหาวิทยาลัยจำนวน 15 คนถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มทดลองได้รับการฝึกฝนโดย NeuroTracker จำนวน 10 ครั้ง ในขณะที่กลุ่มควบคุมไม่ได้รับการฝึกฝนใดๆ ก่อนและหลังการฝึกฝน ผู้เข้าร่วมได้รับการประเมินเวลาตอบสนองเมื่อออกตัวจากแท่นสตาร์ท 3 ครั้ง โดยใช้ระบบจับเวลา Ares Omega.

กลุ่มควบคุมแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาที่ดีขึ้นเล็กน้อยในเวลาตอบสนอง อย่างไรก็ตาม กลุ่มที่ได้รับการฝึกฝน NeuroTracker แสดงให้เห็นถึงการพัฒนาที่ดีขึ้นอย่างมากในเวลาตอบสนอง (-11%) การศึกษานำร่องนี้บ่งชี้ว่าความสนใจแบบเลือกสรรอาจเป็นปัจจัยสำคัญต่อประสิทธิภาพเวลาตอบสนอง และการฝึกฝนด้วย NeuroTracker ในระยะสั้นสามารถปรับปรุงเวลาตอบสนองได้อย่างมีนัยสำคัญ.

‍

เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างค่าพื้นฐานจาก NeuroTracker และตัวชี้วัดประสิทธิภาพของนักฟุตบอลในสองฤดูกาลระดับมืออาชีพ.

นักฟุตบอลอาชีพชาวกรีก 11 คนจากสองสโมสรฟุตบอลชั้นนำในซูเปอร์ลีก เข้าร่วมการทดสอบ NeuroTracker เป็นเวลา 6 นาที เพื่อเก็บข้อมูลพื้นฐาน มีการเก็บรวบรวมตัวชี้วัดประสิทธิภาพการแข่งขันฟุตบอลโดยใช้แพลตฟอร์มวิเคราะห์ Wyscout ซึ่งรวมถึง: ทีมกำลังชนะ/แพ้ การกระทำที่มี/ไม่มีใบเหลือง การเลี้ยงบอล การส่งบอลทะลุช่อง การส่งบอลไปข้างหน้า และการแอสซิสต์.

การวิเคราะห์ทางสถิติเผยให้เห็นว่าคะแนนพื้นฐาน NeuroTracker มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับการกระทำเมื่อทีมกำลังชนะ/แพ้ การกระทำทั้งหมดโดยไม่ได้รับใบเหลือง การส่งบอลทะลุช่อง การส่งบอลไปข้างหน้า และการแอสซิสต์ นักวิจัยแนะนำว่าคะแนนพื้นฐานดังกล่าวสามารถมีบทบาทสำคัญและเป็นประโยชน์ในการประเมินผลการเล่นของนักฟุตบอลภายใต้ความกดดันของการแข่งขันระดับมืออาชีพ.

จุดประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้คือเพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างความเร็วในการติดตามภาพ (NeuroTracker) กับเวลาตอบสนองในการวัดผลการปฏิบัติงานเฉพาะด้านบาสเกตบอล.

นักบาสเกตบอลอาชีพ NBA จำนวน 12 คน (จากทีมออร์แลนโด แมจิก) ได้รับการทดสอบด้วย NeuroTracker ในเซสชั่นเดียว (6 นาที) เพื่อประเมินเวลาตอบสนอง และเปรียบเทียบผลลัพธ์กับตัวชี้วัดประสิทธิภาพในการแข่งขันตลอดฤดูกาล NBA การวิเคราะห์ข้อมูลการแข่งขันมุ่งเน้นไปที่ การส่งบอลให้เพื่อนร่วมทีมทำแต้ม (Assist), การเสียบอล (Turnover), อัตราส่วนการส่งบอลให้เพื่อนร่วมทีมทำแต้มต่อการเสียบอล (Assist-to-Turnover ratio) และการแย่งบอล (Steal).

ผลการศึกษาพบว่า ความสัมพันธ์ระหว่างค่าพื้นฐาน NeuroTracker มีความสัมพันธ์อย่างมากที่สุดกับอัตราส่วนการส่งบอลต่อการเสียบอล และจำนวนการเสียบอล ผู้เล่นตำแหน่งการ์ดมีแนวโน้มที่จะทำผลงานได้ดีกว่าผู้เล่นตำแหน่งฟรอนต์คอร์ทในด้านการส่งบอล และมีแนวโน้มที่จะทำผลงาน NeuroTracker ได้สูงกว่าด้วย เวลาตอบสนองไม่มีความสัมพันธ์กับมาตรวัดประสิทธิภาพเฉพาะด้านบาสเกตบอลใดๆ โดยรวมแล้ว ค่าพื้นฐาน NeuroTracker เพียงครั้งเดียวแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับความสามารถของผู้เล่น NBA ในการมองเห็นและตอบสนองต่อสิ่งเร้าต่างๆ ในสนามบาสเกตบอล ซึ่งส่งผลให้มีประสิทธิภาพที่ดีขึ้น.

งานวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาข้อจำกัดของทรัพยากรสำหรับการให้ความสนใจทางสายตาแบบไดนามิกในแต่ละช่วงวัย โดยใช้เกณฑ์ความเร็ว NeuroTracker เป็นตัววัดความสามารถในการให้ความสนใจ.

ผู้เข้าร่วม 21 คนถูกแบ่งกลุ่มตามช่วงอายุ ได้แก่ กลุ่มวัยเรียน (6-12 ปี) กลุ่มวัยรุ่น (13-18 ปี) และกลุ่มผู้ใหญ่ (19-30 ปี) แต่ละกลุ่มทำการทดสอบ NeuroTracker ขั้นพื้นฐานโดยใช้การวัดค่าเกณฑ์ความเร็วที่จำนวนเป้าหมายที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ.

‍

สำหรับทุกกลุ่ม เกณฑ์ความเร็วเปลี่ยนแปลงไปในลักษณะลอการิทึม สอดคล้องกับการเพิ่มขึ้นของความต้องการในการติดตามวัตถุหลายชิ้น ความสามารถในการให้ความสนใจของ NeuroTracker ถูกกำหนดโดยอายุ โดยพบว่าบุคคลวัยเรียนมีขีดจำกัดการติดตามวัตถุหลายชิ้นที่ต่ำกว่าอย่างมีนัยสำคัญ ผลการวิจัยยังชี้ให้เห็นว่าองค์ประกอบสเตอริโอ 3 มิติของ NeuroTracker เป็นปัจจัยสำคัญที่ช่วยให้สามารถประมวลผลภาระความสนใจที่มากขึ้นได้ กล่าวคือ บุคคลวัยเรียนสามารถติดตามเป้าหมายได้จำนวนมากเกินกว่าขีดจำกัดของภาพ 2 มิติที่ไม่ใช่สเตอริโอ (ดังที่ได้กำหนดไว้ในงานวิจัยก่อนหน้านี้) ผลการวิจัยเหล่านี้ชี้ให้เห็นว่า NeuroTracker สามารถใช้เพื่อกำหนดลักษณะการพัฒนาการจัดสรรทรัพยากรในกระบวนการให้ความสนใจ โดยใช้มาตรวัดที่ใกล้เคียงกับสภาพความเป็นจริงมากที่สุด.

เพื่อศึกษาว่าความสามารถในการติดตามวัตถุหลายชิ้นพร้อมกัน (NeuroTracker) อาจช่วยเสริมกลยุทธ์ในการรักษาการรับรู้เชิงพื้นที่และประสิทธิภาพการเล่นที่ดีที่สุดของผู้เล่นในกีฬาฟุตบอลได้อย่างไร นอกจากนี้ ยังเพื่อตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างความสามารถในการออกกำลังกายแบบแอโรบิกและความสามารถในการติดตามวัตถุหลายชิ้นพร้อมกันด้วย.

นักฟุตบอลหญิงระดับแข่งขัน 7 คน ทำการทดสอบสมรรถภาพฟุตบอลแบบไม่ต่อเนื่อง (iSPT) เป็นเวลา 90 นาที บนลู่วิ่งไฟฟ้าแบบไม่ใช้มอเตอร์ Curve™ (cNMT) พร้อมกับการตรวจสอบค่า VO2max การทดสอบประกอบด้วยความเร็วในการวิ่ง วิ่งเหยาะๆ หรือเดิน 6 ระดับที่แตกต่างกัน และช่วงพักครึ่ง เพื่อจำลองความต้องการในการแข่งขันฟุตบอล มีการบันทึกค่าพื้นฐาน NeuroTracker สามครั้งในแต่ละครึ่งของการทดสอบ iSPT.

ความเหนื่อยล้าที่เกิดจากการวิ่งเฉพาะสำหรับการเล่นฟุตบอลเป็นเวลา 90 นาที ส่งผลเสียต่อประสิทธิภาพการวิ่งในช่วงครึ่งหลัง อย่างไรก็ตาม ความสามารถในการใช้ออกซิเจนที่เพิ่มขึ้นดูเหมือนจะสัมพันธ์กับการลดลงของความสามารถทางปัญญาในระหว่างการวิ่งเฉพาะสำหรับการเล่นฟุตบอลเป็นเวลา 90 นาที ผลการศึกษาชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของความสามารถในการใช้ออกซิเจนในการรักษาการรับรู้เชิงพื้นที่ระหว่างการแข่งขัน.