ธุรกิจต่างๆ ทั่วโลกกำลังปลดล็อกศักยภาพสูงสุดของสมอง

เพื่อสังเคราะห์หลักฐานจากงานวิจัยที่ศึกษาการฝึกฝนด้านการรับรู้และสติปัญญาในบริบทกีฬาเชิงโต้ตอบ โดยประเมินทั้งโครงสร้างการฝึกฝนและผลกระทบของการถ่ายทอดไปสู่ประสิทธิภาพในการเล่นกีฬา.

การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบของงานวิจัยที่ได้รับการตรวจสอบโดยผู้ทรงคุณวุฒิที่ประยุกต์ใช้การฝึกอบรมด้านการรับรู้และการคิด (เช่น งานที่ใช้ภาพวิดีโอ งานด้านความสนใจแบบไดนามิก รูปแบบ MOT) กับนักกีฬา โดยจำแนกผลลัพธ์ตามระดับการถ่ายโอน (ใกล้ ปานกลาง ไกล).

โปรแกรมฝึกอบรมมักส่งผลให้เกิดการพัฒนาในงานที่ได้รับการฝึกฝน (การถ่ายโอนในระยะใกล้) แต่หลักฐานสำหรับการถ่ายโอนประสิทธิภาพในวงกว้างนั้นมีจำกัดมากเนื่องจากขาดการศึกษา ความแปรปรวนในความเฉพาะเจาะจงของงาน ตัวชี้วัดผลลัพธ์ และการออกแบบการศึกษาทำให้การสรุปผลในวงกว้างทำได้ยาก อย่างไรก็ตาม การศึกษา NeuroTracker หนึ่งชิ้นได้รับการพิจารณาว่าให้หลักฐานที่น่าเชื่อถือเกี่ยวกับการถ่ายโอนในระยะไกลไปยังประสิทธิภาพในการเล่นกีฬาระดับสูง การทบทวนนี้เน้นย้ำว่าการวิจัยในอนาคตควรเน้นที่ปัจจัยสำคัญเพื่อให้แน่ใจว่ามีการถ่ายโอนการแทรกแซงการฝึกอบรมด้านการรับรู้และการคิด.

เพื่อประเมินผลยับยั้งของความเหนื่อยล้าทางสรีรวิทยาต่อการทำงานของสมองในนักกีฬาชั้นนำ และเพื่อตรวจสอบว่าการปรับสภาพการรับรู้และการคิดสามารถลดผลกระทบดังกล่าวได้หรือไม่.

นักกีฬารักบี้ 22 คนจากลีกรักบี้อาชีพชั้นนำของฝรั่งเศส (Top 14) ถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มที่ได้รับการฝึกฝนเข้ารับการฝึกกล้ามเนื้อแกนกลางลำตัวด้วย NeuroTracker จำนวน 15 ครั้ง ในขณะที่กลุ่มที่ไม่ได้รับการฝึกฝนเข้ารับการฝึกกล้ามเนื้อแกนกลางลำตัวเพียง 3 ครั้ง (ในท่านั่ง) เพื่อกำหนดค่าพื้นฐานเบื้องต้น จากนั้นนักกีฬาทุกคนได้รับการประเมินด้วย NeuroTracker ขณะปั่นจักรยานออกกำลังกายที่ระดับอัตราการเต้นของหัวใจ 80% ของอัตราการเต้นของหัวใจสูงสุด

สำหรับกลุ่มที่ได้รับการฝึกฝนแล้ว ค่าความเร็วของ NeuroTracker ยังคงอยู่ในช่วง 0.03% ของค่าพื้นฐาน (ที่ทำการทดสอบในท่านั่ง) สำหรับกลุ่มที่ไม่ได้รับการฝึกฝน ค่าความเร็ว NeuroTracker ลดลง 30% จากค่าพื้นฐานที่คาดการณ์ไว้ ประการแรก ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าความเหนื่อยล้าทางกายภาพสามารถลดการทำงานของสมองระดับสูงที่เกิดจากงาน NeuroTracker ได้อย่างมีนัยสำคัญ แม้แต่ในผู้เชี่ยวชาญที่มีประสบการณ์แล้วก็ตาม ประการที่สอง ผลลัพธ์ยังบ่งชี้ว่าผลกระทบดังกล่าวสามารถบรรเทาได้ด้วยการปรับสภาพการรับรู้และสติปัญญาเบื้องต้น โดยใช้เวลาฝึกฝนแบบกระจายเพียง 90 นาทีเท่านั้น

เพื่อตรวจสอบว่าความจำใช้งานในกองทัพแคนาดาสามารถพัฒนาได้หรือไม่ด้วยการฝึกอบรม NeuroTracker ระยะไกลแบบไม่มีผู้ควบคุมดูแล ในฐานะเครื่องมือเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานที่ใช้งานได้จริง.

‍

ทหารกองทัพแคนาดา 66 นายถูกสุ่มแบ่งให้เข้ารับการฝึก NeuroTracker (30 ครั้ง ในระยะเวลาสองสัปดาห์), การฝึกแบบ Dual n-back หรือกลุ่มควบคุมที่ไม่ได้รับการฝึก มีการประเมินความจำใช้งานด้านภาษาและด้านเมทริกซ์ก่อนและหลังการฝึก พร้อมกับการประเมินการทำงานหลายอย่างพร้อมกันด้วยแบบทดสอบ Multi-Attribute Task Battery: MATB-II.

‍

กลุ่มที่เข้าร่วมกิจกรรมทั้งสองกลุ่มมีผลการปฏิบัติงานดีขึ้นในงานฝึกฝน โดยมีการพัฒนาความจำในการทำงานหลังการฝึกฝนเพิ่มขึ้น 10-50% ไม่พบการถ่ายโอนความรู้ที่มีนัยสำคัญในการประเมินการทำงานหลายอย่างพร้อมกันของ MATB-II.

เพื่อประเมินว่าสถานะวุฒิภาวะ ภูมิหลังการฝึกกีฬา และการมองเห็นเชิงลึก (stereopsis) มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพการรับรู้และการคิดอย่างไรในช่วงวัยเด็กและวัยรุ่น โดยใช้ภารกิจการติดตามวัตถุหลายชิ้นแบบสามมิติ (3D-MOT).

ผู้เข้าร่วมการวิจัยที่เป็นเยาวชนตั้งแต่ช่วงก่อนวัยรุ่นจนถึงวัยรุ่นได้เข้ารับการประเมิน 3D-MOT มีการประเมินวุฒิภาวะทางชีวภาพโดยใช้ดัชนีมานุษยวิทยามาตรฐาน บันทึกประวัติการฝึกฝน และวัดความสามารถในการมองเห็นภาพสามมิติโดยใช้การทดสอบการรับรู้ความลึกทางคลินิก จากนั้นจึงวิเคราะห์ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยเหล่านี้กับประสิทธิภาพในการทำแบบทดสอบ 3D-MOT.

ประสิทธิภาพการติดตามภาพแบบไดนามิกเพิ่มขึ้นตามระดับพัฒนาการ และสูงกว่าในกลุ่มผู้เข้าร่วมที่มีพื้นฐานการฝึกฝนอย่างเป็นระบบ การมองเห็นสามมิติที่ดีขึ้นมีความสัมพันธ์โดยตรงกับประสิทธิภาพ 3D-MOT ที่แข็งแกร่งขึ้น ผลการค้นพบเหล่านี้บ่งชี้ว่าความสามารถในการรับรู้และสติปัญญาที่วัดโดย 3D-MOT ได้รับอิทธิพลจากทั้งการพัฒนาทางชีวภาพและการประมวลผลความลึกของภาพ ซึ่งสนับสนุนการตีความความก้าวหน้าในการพัฒนาทักษะการรับรู้และสติปัญญาในวัยรุ่น.

เพื่อตรวจสอบว่าประชากรสูงอายุที่มีภาวะบกพร่องทางสติปัญญาที่ได้รับการวินิจฉัยทางคลินิกซึ่งเกี่ยวข้องกับความยากลำบากในการใช้ทักษะการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อมือ จะได้รับประโยชน์อย่างเห็นได้ชัดจากการฝึกอบรมทางสติปัญญาในระยะสั้นหรือไม่.

ผู้สูงอายุ 38 คน ซึ่งครึ่งหนึ่งมีภาวะบกพร่องทางสติปัญญาเล็กน้อย (MCI) และอีกครึ่งหนึ่งมีภาวะสมองเสื่อมเล็กน้อย (MD) เข้าร่วมการฝึกอบรม NeuroTracker รวมทั้งหมด 36 ครั้ง ใช้แบบทดสอบ Montreal Cognitive Assessment (MoCA) ในการประเมินสถานะทางสติปัญญาพื้นฐาน และทำการประเมินทักษะการเคลื่อนไหวของมือสองชุดก่อนและหลังโปรแกรมการฝึกอบรม.

ผลการวิจัยแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาที่ชัดเจนและมีนัยสำคัญหลังการฝึกอบรมในทั้งสองการทดสอบความคล่องแคล่วของมือ การวิเคราะห์ชี้ให้เห็นว่าการฝึกอบรมด้วย NeuroTracker เพียง 90 นาทีก็เพียงพอที่จะบรรลุผลประโยชน์เหล่านี้ในกลุ่มประชากรดังกล่าว นักวิจัยสรุปว่าการแทรกแซงประเภทนี้สามารถส่งผลกระทบในวงกว้างต่อประชากรผู้สูงอายุในแง่ของคุณภาพชีวิตประจำวันของพวกเขาได้.

‍

เพื่อตรวจสอบว่าการฝึกอบรม NeuroTracker สามารถพัฒนาทักษะการรับรู้และการคิดที่เกี่ยวข้องกับทักษะการตัดสินใจสำหรับเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายได้หรือไม่.

เจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายชั้นนำ 40 นาย เข้าร่วมการทดลองทดสอบก่อนและหลังการฝึกอบรมในสภาพแวดล้อมจำลองสถานการณ์แบบวิดีโอ เพื่อกำหนดคะแนนพื้นฐานสำหรับทักษะการรับรู้สถานการณ์ การคาดการณ์ และการตัดสินใจ ผู้เข้าร่วมถูกสุ่มแบ่งออกเป็นกลุ่มฝึกอบรม กลุ่มควบคุม และกลุ่มที่ไม่เข้าร่วมการฝึกอบรม กลุ่มฝึกอบรมทำการทดสอบ NeuroTracker ตามตารางเวลาปฏิบัติหน้าที่เป็นเวลาสามสัปดาห์ การทดสอบก่อนและหลังการฝึกอบรมได้รับการประเมินโดยผู้เชี่ยวชาญด้านขั้นตอนการปฏิบัติงานของตำรวจ 5 คน.

ผลการจำลองภารกิจแสดงให้เห็นว่าคะแนนโดยเฉลี่ยลดลง ผู้เข้าร่วมกลุ่มควบคุมมีคะแนนคงที่ ในขณะที่กลุ่ม NeuroTracker มีคะแนนเพิ่มขึ้นเล็กน้อย โดยรวมแล้วพบว่าคะแนน NeuroTracker ดีขึ้น แต่มีความแตกต่างกันอย่างไม่เป็นไปตามแบบแผน แม้ว่าจะเห็นผลกระทบในระยะไกลต่อความสามารถในการตัดสินใจของเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมาย แต่ความเหนื่อยล้าและความเครียดจากการปฏิบัติหน้าที่อาจส่งผลต่อผลลัพธ์ด้วย.

เพื่อตรวจสอบผลกระทบของการเสริม ATP (อะดีโนซีน 5′-ไตรฟอสเฟต) เป็นเวลา 14 วัน ต่อความเร็วในการติดตามภาพ NeuroTracker เวลาตอบสนอง อารมณ์ และการรับรู้ ในการศึกษาแบบไขว้สองทางแบบปิดบังข้อมูลทั้งสองฝ่าย.

‍

ผู้ใหญ่ 22 คนถูกสุ่มแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มที่รับประทาน PeakATP® จริง และกลุ่มควบคุมที่รับประทานยาหลอก โดยรับประทานผลิตภัณฑ์เสริมอาหารเป็นเวลา 14 วัน จากนั้นจึงทำการทดสอบการปั่นจักรยานด้วยความเข้มข้นสูงสุดเป็นเวลา 3 นาที ก่อน ระหว่าง และ 60 นาทีหลังการทดสอบ ผู้เข้าร่วมทุกคนทำการทดสอบ NeuroTracker เพื่อวัดค่าพื้นฐาน การทดสอบปฏิกิริยาการมองเห็นและการเคลื่อนไหว (Dynavision D2) แบบสอบถาม Profile of Mood States และการประเมินความรู้ความเข้าใจ (ANAM) หลังจากหยุดรับประทานผลิตภัณฑ์เสริมอาหารอีก 14 วัน กลุ่มที่รับประทานผลิตภัณฑ์เสริมอาหารและกลุ่มควบคุมจะถูกสลับกลุ่ม และทำการทดสอบซ้ำทั้งหมด.

‍

ผลการทดสอบ NeuroTracker ดีขึ้นในขั้นตอนการทดสอบครั้งที่สอง อย่างไรก็ตาม ความแตกต่างโดยเฉลี่ยระหว่างกลุ่มที่ได้รับ ATP และกลุ่มควบคุมนั้นน้อยมาก ไม่พบปฏิสัมพันธ์ที่มีนัยสำคัญในการประเมินอื่นๆ นอกเหนือจากประสิทธิภาพด้านเวลาตอบสนอง ซึ่งดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญหลังการเสริม ATP ผลลัพธ์ชี้ให้เห็นว่า ATP อาจช่วยลดผลกระทบที่เกี่ยวข้องกับความเหนื่อยล้าจากการออกกำลังกายอย่างหนัก แต่ไม่มีผลต่อการทำงานของสมองระดับสูง.

เพื่อประเมินว่ากลไกการฝึกฝนด้านการรับรู้และการคิดสามารถถ่ายทอดไปสู่ความสามารถด้านมิติสัมพันธ์และความหมายในนักเรียนได้หรือไม่.

‍

นักเรียนชายระดับมัธยมต้นจำนวน 60 คน ถูกสุ่มแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มฝึกอบรม NeuroTracker (21 ครั้ง ใน 7 วัน) และกลุ่มควบคุม (ไม่ได้รับการฝึกอบรม) มีการประเมินก่อนและหลังการฝึกอบรมโดยใช้แบบทดสอบความสามารถเชิงพื้นที่ (Test of Spatial Ability) และแบบทดสอบทักษะความหมายระดับกลาง (Test Of Semantic Skills–Intermediate).

กลุ่มควบคุมแสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยระหว่างการทดสอบก่อนและหลังการทดลอง ในขณะที่กลุ่ม NeuroTracker แสดงให้เห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญ โดยมีความสามารถด้านมิติสัมพันธ์เพิ่มขึ้นประมาณ 50% และทักษะด้านความหมายเพิ่มขึ้น 55% นักวิจัยสรุปว่า การใช้ NeuroTracker สามารถเพิ่มความสามารถทางปัญญาในนักเรียนระดับมัธยมศึกษาได้.

จุดประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้คือเพื่อหาความสัมพันธ์ระหว่างความเร็วในการติดตามภาพ (NeuroTracker) กับเวลาตอบสนองในการวัดผลการปฏิบัติงานเฉพาะด้านบาสเกตบอล.

นักบาสเกตบอลอาชีพ NBA จำนวน 12 คน (จากทีมออร์แลนโด แมจิก) ได้รับการทดสอบด้วย NeuroTracker ในเซสชั่นเดียว (6 นาที) เพื่อประเมินเวลาตอบสนอง และเปรียบเทียบผลลัพธ์กับตัวชี้วัดประสิทธิภาพในการแข่งขันตลอดฤดูกาล NBA การวิเคราะห์ข้อมูลการแข่งขันมุ่งเน้นไปที่ การส่งบอลให้เพื่อนร่วมทีมทำแต้ม (Assist), การเสียบอล (Turnover), อัตราส่วนการส่งบอลให้เพื่อนร่วมทีมทำแต้มต่อการเสียบอล (Assist-to-Turnover ratio) และการแย่งบอล (Steal).

ผลการศึกษาพบว่า ความสัมพันธ์ระหว่างค่าพื้นฐาน NeuroTracker มีความสัมพันธ์อย่างมากที่สุดกับอัตราส่วนการส่งบอลต่อการเสียบอล และจำนวนการเสียบอล ผู้เล่นตำแหน่งการ์ดมีแนวโน้มที่จะทำผลงานได้ดีกว่าผู้เล่นตำแหน่งฟรอนต์คอร์ทในด้านการส่งบอล และมีแนวโน้มที่จะทำผลงาน NeuroTracker ได้สูงกว่าด้วย เวลาตอบสนองไม่มีความสัมพันธ์กับมาตรวัดประสิทธิภาพเฉพาะด้านบาสเกตบอลใดๆ โดยรวมแล้ว ค่าพื้นฐาน NeuroTracker เพียงครั้งเดียวแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับความสามารถของผู้เล่น NBA ในการมองเห็นและตอบสนองต่อสิ่งเร้าต่างๆ ในสนามบาสเกตบอล ซึ่งส่งผลให้มีประสิทธิภาพที่ดีขึ้น.