ธุรกิจต่างๆ ทั่วโลกกำลังปลดล็อกศักยภาพสูงสุดของสมอง

เพื่อตรวจสอบว่าการประเมินสมรรถภาพทางกายและสติปัญญาอย่างครอบคลุมสามารถช่วยปรับปรุงประสิทธิภาพการแข่งขันของนักวิ่งภูเขาระดับแนวหน้าได้หรือไม่.

‍

นักวิ่งภูเขาชายระดับนานาชาติ 7 คน เข้ารับการทดสอบทางสรีรวิทยาและชีวภาพหลายรายการ (การตรวจเลือดและปัสสาวะทางชีวเคมี, VO2Max, EKG) พร้อมกับการประเมินพื้นฐานด้วย NeuroTracker ทั้งในช่วงเริ่มต้นและสิ้นสุดฤดูกาลแข่งขัน การวิเคราะห์ทางการแพทย์อย่างเป็นระบบของข้อมูลเริ่มต้นถูกนำมาใช้เพื่อปรับแต่งโปรแกรมการฝึกซ้อมอย่างต่อเนื่องของนักกีฬาแต่ละคน นอกจากนี้ นักกีฬายังเข้ารับการฝึกซ้อม NeuroTracker จำนวน 42 ครั้งตลอดฤดูกาลแข่งขัน การประเมินหลังจบฤดูกาลพร้อมกับผลการแข่งขันถูกนำมาวิเคราะห์เพื่อพิจารณาผลกระทบของโปรแกรมการฝึกซ้อมที่ปรับเปลี่ยนแล้ว.

ผลการแข่งขันของนักกีฬาทุกคนดีขึ้นกว่าผลงานในปีก่อนๆ มีการพัฒนาที่ดีขึ้นในระดับปานกลางหลังจบฤดูกาลในด้านการทดสอบทางสรีรวิทยาและชีวภาพจากโปรแกรมการฝึกฝนที่ปรับปรุงแล้ว ค่าพื้นฐานหลังจบฤดูกาล NeuroTracker ก็ดีขึ้นอย่างมาก โดยคะแนนเพิ่มขึ้น +75% เมื่อเทียบกับค่าพื้นฐานก่อนจบฤดูกาล นักวิจัยสรุปว่า การแทรกแซงด้วย NeuroTracker แสดงให้เห็นว่าทักษะการรับรู้และการคิดสามารถฝึกฝนได้อย่างสมบูรณ์และสามารถพัฒนาประสิทธิภาพทางการกีฬาได้.

เพื่อประเมินประสิทธิผลและการถ่ายทอดผลของการฝึกอบรม NeuroTracker ต่อการทำงานของระบบการมองเห็นและระบบบริหารจัดการในนักฟุตบอลเยาวชนระดับแนวหน้า.

‍

นักฟุตบอลเยาวชนฝีมือดี 29 คนถูกคัดเลือกและแบ่งออกเป็นกลุ่มฝึกฝนและกลุ่มควบคุม การทำงานของระบบการมองเห็นและสมองส่วนบริหารจัดการถูกวิเคราะห์โดยใช้การออกแบบการทดสอบก่อนและหลัง โดยทั้งสองกลุ่มทำการฝึกฝนฟุตบอลตามปกติ และกลุ่มฝึกฝนยังทำการฝึกฝนด้วย NeuroTracker สัปดาห์ละสองครั้งเป็นเวลา 10 สัปดาห์ การประเมินการถ่ายทอดความรู้ประกอบด้วยการทดสอบด้วย Senaptec Sensory Station, Trail Making Test และ Design Fluency test.

พบความแตกต่างอย่างมากในค่าเริ่มต้น NeuroTracker ทั้งระหว่างกลุ่มและภายในกลุ่ม สำหรับกลุ่มที่ได้รับการฝึกฝน ค่าเริ่มต้นมีความสัมพันธ์อย่างมากกับอัตราการพัฒนา การประเมินแสดงให้เห็นถึงความก้าวหน้าของทั้งสองกลุ่มในด้านความจำใช้งาน ความยืดหยุ่นทางความคิด การยับยั้ง การคิดเชิงเมตา MOT หน้าต่างความสนใจ และความเร็วในการประมวลผล แต่มีเพียงการยับยั้งและความชัดเจนทางสายตาเท่านั้นที่แสดงให้เห็นถึงข้อได้เปรียบเฉพาะในกลุ่มที่ได้รับการฝึกฝน นักวิจัยแนะนำว่าอาจจำเป็นต้องมีการศึกษาเพิ่มเติมโดยใช้การฝึกฝนแบบสองภารกิจและจำนวนผู้เข้าร่วมที่มากขึ้น เพื่อเปิดเผยผลของการฝึกฝนสำหรับประชากรกลุ่มนี้.

เพื่อตรวจสอบประสิทธิผลเชิงปฏิบัติของการแทรกแซงเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการรับรู้โดยใช้แม่แบบมาตรฐานสำหรับการประเมินการใช้เครื่องมือดังกล่าว และเพื่อประเมินหลักฐาน NeuroTracker เทียบกับแม่แบบดังกล่าวสำหรับการเพิ่มประสิทธิภาพความสนใจ ความจำใช้งาน และความเร็วในการประมวลผลข้อมูลภาพ.

‍

เพื่อประเมินเครื่องมือทางด้านความรู้ความเข้าใจและ NeuroTracker โดยเฉพาะเทียบกับเกณฑ์มาตรฐานต่อไปนี้ และผลการตรวจ qEEG เกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงของกิจกรรมทางไฟฟ้าของสมอง: 1. ผลลัพธ์ที่ถ่ายทอดได้อย่างมีประสิทธิภาพ 2. ไม่มีผลข้างเคียงหรือความเสี่ยงต่อความเป็นพิษ 3. ใช้เวลาและเงินลงทุนน้อยที่สุด 4) ผลลัพธ์ที่ยั่งยืน 5) ไม่มีปัญหาด้านจริยธรรม 6) สามารถใช้ร่วมกับการแทรกแซงอื่นๆ ได้ 7) สามารถนำไปใช้กับประชากรทุกกลุ่มได้.

การฝึกฝน 3 ชั่วโมงต่อสัปดาห์เป็นเวลา 5 สัปดาห์ด้วย NeuroTracker แสดงให้เห็นถึงผลลัพธ์ที่ชัดเจนต่อความสนใจ ความจำใช้งาน และความเร็วในการประมวลผลข้อมูลภาพตามที่วัดได้จากการทดสอบทางประสาทวิทยา การเปลี่ยนแปลงที่วัดได้ด้วย qEEG ก็ยืนยันผลลัพธ์ของการแทรกแซงนี้เช่นกัน สรุปได้ว่า NeuroTracker ตรงตามเกณฑ์มาตรฐานในข้อ 1, 2, 3 และ 5 โดยมีหลักฐานบางส่วนสนับสนุนข้ออื่นๆ แต่จำเป็นต้องมีการวิจัยเพิ่มเติม.

เพื่อประเมินผลกระทบของสารอาหารจากการบริโภคไข่ทั้งฟอง ไข่ขาว และไข่แดง ต่อประสิทธิภาพการทำงานของสมองด้านการมองเห็น (NeuroTracker) ในผู้สูงอายุที่มีสุขภาพดี.

‍

ผู้ชายและผู้หญิงสุขภาพดีจำนวน 99 คน อายุระหว่าง 50 ถึง 75 ปี ถูกสุ่มแบ่งออกเป็น 5 กลุ่ม โดยแต่ละกลุ่มมีการบริโภคไข่ในแต่ละวันแตกต่างกัน พร้อมทั้งบันทึกข้อมูลการบริโภคอาหารตามปกติของแต่ละคน ในช่วงระยะเวลา 1 เดือน ผู้เข้าร่วมการวิจัยบริโภคไข่ขาว 4 ฟอง ไข่ไก่ปกติ 2 ฟอง ไข่ไก่เสริมโอเมก้า 3 2 ฟอง ไข่แดง 4 ฟอง หรือไม่บริโภคไข่เลย (กลุ่มควบคุม) ในช่วง 2 สัปดาห์สุดท้ายของการศึกษา ผู้เข้าร่วมทุกคนได้ทำแบบสอบถาม NeuroTrackerจำนวน 15 ชุด.

โดยเฉลี่ยแล้ว ผู้เข้าร่วมที่เป็นชายมีผลการทดสอบ NeuroTracker ดีกว่าผู้เข้าร่วมที่เป็นหญิงอย่างมีนัยสำคัญ ผู้เข้าร่วมทุกคนที่รับประทานอาหารที่มีไข่และไม่มีไข่ต่างก็มีผลการทดสอบ NeuroTracker ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดตลอดระยะเวลา 2 สัปดาห์.

วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้คือเพื่อตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างผลของการฝึกฝน NeuroTracker เป็นเวลา 4 สัปดาห์กับประสิทธิภาพการเล่นฟุตบอลในระหว่างการแข่งขัน.

นักฟุตบอลระดับ NCAA Division I จำนวน 13 คนถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มฝึกฝนและกลุ่มควบคุม ทั้งสองกลุ่มทำการทดสอบ NeuroTracker ครั้งแรก จากนั้นกลุ่มฝึกฝนได้ทำการฝึกฝน NeuroTracker จำนวน 10 ครั้ง (60 นาที) ในช่วงเวลา 4 สัปดาห์ ข้อมูลประสิทธิภาพการเล่นฟุตบอลได้มาจาก WyScout โดยมีการตรวจสอบค่าเฉลี่ยของการแข่งขัน 2 เกมเพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพก่อนและหลังการฝึกฝนด้วย NeuroTracker.

การวิเคราะห์ข้อมูลเผยให้เห็นว่ากลุ่มที่ได้รับการฝึกฝนมีพัฒนาการที่ดีขึ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุมในด้านความแม่นยำในการส่งบอล โดยเพิ่มขึ้น 8.5% หลังการฝึกฝน เทียบกับ 3.5% ในกลุ่มควบคุม นอกจากนี้ยังพบการพัฒนาเล็กน้อยที่ไม่สำคัญทางสถิติในด้านการกระทำที่สำเร็จและการส่งบอลระยะสั้นและระยะกลางสำหรับกลุ่มที่ได้รับการฝึกฝน NeuroTracker .

‍

งานวิจัยนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษาข้อจำกัดของทรัพยากรสำหรับการให้ความสนใจทางสายตาแบบไดนามิกในแต่ละช่วงวัย โดยใช้เกณฑ์ความเร็ว NeuroTracker เป็นตัววัดความสามารถในการให้ความสนใจ.

ผู้เข้าร่วม 21 คนถูกแบ่งกลุ่มตามช่วงอายุ ได้แก่ กลุ่มวัยเรียน (6-12 ปี) กลุ่มวัยรุ่น (13-18 ปี) และกลุ่มผู้ใหญ่ (19-30 ปี) แต่ละกลุ่มทำการทดสอบ NeuroTracker ขั้นพื้นฐานโดยใช้การวัดค่าเกณฑ์ความเร็วที่จำนวนเป้าหมายที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ.

‍

สำหรับทุกกลุ่ม เกณฑ์ความเร็วเปลี่ยนแปลงไปในลักษณะลอการิทึม สอดคล้องกับการเพิ่มขึ้นของความต้องการในการติดตามวัตถุหลายชิ้น ความสามารถในการให้ความสนใจของ NeuroTracker ถูกกำหนดโดยอายุ โดยพบว่าบุคคลวัยเรียนมีขีดจำกัดการติดตามวัตถุหลายชิ้นที่ต่ำกว่าอย่างมีนัยสำคัญ ผลการวิจัยยังชี้ให้เห็นว่าองค์ประกอบสเตอริโอ 3 มิติของ NeuroTracker เป็นปัจจัยสำคัญที่ช่วยให้สามารถประมวลผลภาระความสนใจที่มากขึ้นได้ กล่าวคือ บุคคลวัยเรียนสามารถติดตามเป้าหมายได้จำนวนมากเกินกว่าขีดจำกัดของภาพ 2 มิติที่ไม่ใช่สเตอริโอ (ดังที่ได้กำหนดไว้ในงานวิจัยก่อนหน้านี้) ผลการวิจัยเหล่านี้ชี้ให้เห็นว่า NeuroTracker สามารถใช้เพื่อกำหนดลักษณะการพัฒนาการจัดสรรทรัพยากรในกระบวนการให้ความสนใจ โดยใช้มาตรวัดที่ใกล้เคียงกับสภาพความเป็นจริงมากที่สุด.

วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้คือเพื่อตรวจสอบผลกระทบของไดเปปไทด์แอล-อะลานิล-แอล-กลูตามีน (AG) และเครื่องดื่มอิเล็กโทรไลต์ (ED) ต่อการทำงานของสมอง (NeuroTracker) หลังจากการออกกำลังกายแบบแอโรบิก เพื่อวัดประสิทธิภาพของการคืนความชุ่มชื้น.

นักกีฬาความอดทนชาย 12 คน ได้ทำการทดลอง 4 ครั้ง แต่ละครั้งประกอบด้วยการวิ่งบนลู่วิ่งที่ 70% ของ VO2max เป็นเวลา 1 ชั่วโมง จากนั้นจึงวิ่งที่ 90% ของ VO2max จนกระทั่งหมดแรง การทดลองแรกประกอบด้วยการไม่ดื่มน้ำ อีกการทดลองหนึ่งกำหนดให้ดื่มเฉพาะเครื่องดื่มเกลือแร่สำหรับนักกีฬา (ED) และอีกสองการทดลองกำหนดให้ดื่ม AG (HD) ขนาดต่ำ (LD) และขนาดสูง (HD) ร่วมกับ ED สมรรถภาพทางปัญญาถูกวัดโดยใช้ค่าพื้นฐานก่อนและหลังการออกกำลังกาย NeuroTracker

ก่อนการให้น้ำเกลือแร่ ผู้เข้าร่วมการทดลองสูญเสียมวลร่างกายโดยเฉลี่ย 2.4% การเปลี่ยนแปลงก่อนและหลังการให้น้ำเกลือแร่แสดงให้เห็นว่า HD มีประสิทธิภาพสูงสุดในการช่วยการทำงานของสมอง ส่วนอิเล็กโทรไลต์มีประโยชน์ที่น่าสงสัย

เพื่อศึกษาว่าการแสดงออกและการเรียนรู้ที่อาศัยความสนใจได้รับผลกระทบอย่างไรเมื่อมีสิ่งเร้าทางเสียงในกลุ่มนักกีฬา.

นักกีฬาอเมริกันฟุตบอลระดับ USPORT จำนวน 20 คน (อายุเฉลี่ย 20.5 ปี) เข้าร่วมการฝึกอบรม NeuroTracker จำนวน 18 ครั้ง โดยนักกีฬา 10 คนแรกทำการฝึกอบรมในห้องมืดที่ไม่มีเสียงรบกวนภายนอก (สวมหูฟังตัดเสียงรบกวน) ส่วนนักกีฬาอีก 10 คนที่เหลือทำการฝึกอบรมในห้องเดียวกัน แต่ได้รับเสียงเชียร์จำลองจากฝูงชนอย่างต่อเนื่อง.

ไม่พบความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในค่าเริ่มต้น NeuroTracker ระหว่างทั้งสองกลุ่ม อย่างไรก็ตาม หลังจากฝึกฝนครบ 18 ครั้ง คะแนนเฉลี่ย NeuroTracker สำหรับกลุ่มที่มีเสียงรบกวนอยู่ที่ 2.07 (SD = 0.24) ในขณะที่กลุ่มที่ไม่มีเสียงรบกวนมีคะแนนเฉลี่ยช้ากว่าอย่างมีนัยสำคัญที่ 1.77 (SD = 0.32) แม้ว่าการศึกษาต่างๆ จะแสดงให้เห็นว่าเสียงรบกวนสามารถยับยั้งกระบวนการความสนใจได้ แต่การศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่าการมีอยู่ของเสียงรบกวนจากฝูงชนจำลองอาจช่วยเพิ่มความถูกต้องตามหลักนิเวศวิทยาของการฝึกฝน NeuroTracker สำหรับนักกีฬาได้.

เพื่อศึกษาผลกระทบของกลยุทธ์การคืนน้ำที่แตกต่างกันต่อประสิทธิภาพการทำงานของสมองภายใต้ภาวะความเหนื่อยล้าทางกายภาพ.

‍

นักวิ่งชายที่ผ่านการฝึกความทนทาน 12 คน (อายุเฉลี่ย 23 ปี) ได้รับมอบหมายให้วิ่งบนลู่วิ่งด้วยค่า VO2max 70% ของค่าที่กำหนดไว้ล่วงหน้าเป็นเวลา 1 ชั่วโมง จากนั้นวิ่งด้วยค่า VO2max 90% จนกว่าจะหมดแรงในสี่วันแยกกัน ในแต่ละวันมีการให้น้ำในรูปแบบต่างๆ (ไม่ดื่มน้ำ, ดื่มเกลือแร่, ดื่มเกลือแร่ผสม Sustamine ขนาดต่ำ, ดื่มเกลือแร่ผสม Sustamine ขนาดสูง) และดื่มน้ำ 250 มล. ทุก 15 นาที ก่อนและหลังการวิ่งทุกชั่วโมง จะมีการทดสอบสมรรถภาพทางปัญญา (NeuroTracker) และการทดสอบปฏิกิริยาตอบสนอง

ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่าเวลาตอบสนองทางกายภาพในการทดลองขนาดต่ำนั้นเร็วกว่าการทดลองขนาดสูง การวิเคราะห์ความว่องไวของร่างกายส่วนล่างบ่งชี้ว่าประสิทธิภาพในการทดลองทั้งขนาดต่ำและขนาดสูงน่าจะดีขึ้นเมื่อเทียบกับการทดลองที่ไม่มีการดื่มน้ำ ผลการทดลอง NeuroTracker บ่งชี้ว่าประสิทธิภาพในภาวะขาดน้ำและขนาดต่ำอาจดีขึ้นเมื่อเทียบกับการดื่มเครื่องดื่มเกลือแร่เพียงอย่างเดียว ในขณะที่ประสิทธิภาพในการติดตามวัตถุหลายชิ้นในการทดลองขนาดสูงน่าจะดีขึ้นเมื่อเทียบกับการดื่มเครื่องดื่มเกลือแร่เพียงอย่างเดียว