ธุรกิจต่างๆ ทั่วโลกกำลังปลดล็อกศักยภาพสูงสุดของสมอง

วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้คือเพื่อตรวจสอบความสัมพันธ์ระหว่างผลของการฝึกฝน NeuroTracker เป็นเวลา 4 สัปดาห์กับประสิทธิภาพการเล่นฟุตบอลในระหว่างการแข่งขัน.

นักฟุตบอลระดับ NCAA Division I จำนวน 13 คนถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มฝึกฝนและกลุ่มควบคุม ทั้งสองกลุ่มทำการทดสอบ NeuroTracker ครั้งแรก จากนั้นกลุ่มฝึกฝนได้ทำการฝึกฝน NeuroTracker จำนวน 10 ครั้ง (60 นาที) ในช่วงเวลา 4 สัปดาห์ ข้อมูลประสิทธิภาพการเล่นฟุตบอลได้มาจาก WyScout โดยมีการตรวจสอบค่าเฉลี่ยของการแข่งขัน 2 เกมเพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพก่อนและหลังการฝึกฝนด้วย NeuroTracker.

การวิเคราะห์ข้อมูลเผยให้เห็นว่ากลุ่มที่ได้รับการฝึกฝนมีพัฒนาการที่ดีขึ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุมในด้านความแม่นยำในการส่งบอล โดยเพิ่มขึ้น 8.5% หลังการฝึกฝน เทียบกับ 3.5% ในกลุ่มควบคุม นอกจากนี้ยังพบการพัฒนาเล็กน้อยที่ไม่สำคัญทางสถิติในด้านการกระทำที่สำเร็จและการส่งบอลระยะสั้นและระยะกลางสำหรับกลุ่มที่ได้รับการฝึกฝน NeuroTracker .

‍

ความจุของหน่วยความจำใช้งาน (Working Memory: WM) มีความเชื่อมโยงกับประสิทธิภาพในการทำงานด้านการรับรู้ระดับพื้นฐานและระดับสูงหลายประเภท เนื่องจากมีหลักฐานบ่งชี้ว่าเกณฑ์ความเร็ว NeuroTracker เป็นตัวบ่งชี้คุณภาพของการทำงานของสมองระดับสูง และเนื่องจากเป็นการทดสอบแบบปรับตัวได้ นักวิจัยจึงเลือก NeuroTracker เพื่อตรวจสอบว่าการฝึกฝนสามารถปรับปรุงความจุของ WM ได้หรือไม่ อีกเหตุผลหนึ่งคือเพื่อทดสอบวิธีการฝึกฝนด้วยระยะเวลาการแทรกแซงสั้นๆ สำหรับการนำไปใช้ในกองทัพแคนาดาในทางปฏิบัติ.

ทหาร 41 นายจากกองทัพแคนาดาอาสาเข้าร่วมการศึกษาครั้งนี้ ขั้นแรกพวกเขาได้รับการทดสอบความจำระยะสั้น 3 อย่าง ได้แก่ การจำคำศัพท์ (วาจา), การจำเมทริกซ์ และการจำภาพ เพื่อสร้างค่าพื้นฐานสำหรับการทดสอบแต่ละครั้ง จากนั้นผู้เข้าร่วมถูกแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มอย่างเท่าเทียมกัน โดยพิจารณาจากปัจจัยด้านประชากรและสติปัญญา กลุ่มทดลอง: ทำแบบทดสอบ NeuroTracker Core จำนวน 10 ครั้ง ในช่วงเวลา 2 สัปดาห์ กลุ่มควบคุมเชิงรุก: ทำแบบทดสอบ dual n-back แบบปรับตัว ในช่วงเวลา 2 สัปดาห์ กลุ่มควบคุมเชิงรับ: ไม่มีกิจกรรมใดๆ ในช่วงเวลา 2 สัปดาห์ เมื่อสิ้นสุด 2 สัปดาห์ พวกเขาทำการทดสอบความจำระยะสั้นทั้ง 3 อย่างอีกครั้ง.

สำหรับกลุ่ม NeuroTracker ความเร็วในการตอบสนองเพิ่มขึ้นอย่างมากตลอด 10 ครั้งของการฝึก และการฝึกฝนส่งผลให้ความสามารถในการจำคำศัพท์ การจำเมทริกซ์ และการจำภาพเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญเมื่อเปรียบเทียบก่อนและหลังการฝึก โดยมีขนาดผลกระทบปานกลางถึงมาก ในทางตรงกันข้าม สำหรับกลุ่มควบคุมที่ทำการฝึกฝนแบบกลุ่ม การฝึกไม่ได้เปลี่ยนแปลงค่าการวัดความสามารถในการจำใดๆ เลย ในทำนองเดียวกัน ค่าการวัดความสามารถในการจำก็ไม่เปลี่ยนแปลงสำหรับกลุ่มควบคุมที่ไม่ได้ทำการฝึกฝน นักวิจัยสรุปว่าการฝึก NeuroTracker ในระยะเวลาสั้นๆ สามารถเป็นประโยชน์ต่อความสามารถในการจำในกลุ่มตัวอย่างทางทหารได้ นอกจากนี้ การปรับปรุงอย่างสม่ำเสมอ NeuroTracker ในแต่ละประเภทของความสามารถในการจำสะท้อนให้เห็นถึงโครงสร้างทั่วไปของโดเมนเป็นหลัก (ความทั่วไปของความสามารถในการจำ).

‍

เพื่อศึกษาบทบาทของความจำใช้งานและความสนใจทางสายตาในการติดตามความเชี่ยวชาญในกีฬาประเภทต่างๆ.

มีการทำการทดลองสองครั้ง ในการทดลองที่ 1 (ประเมินผลอย่างเดียว) นักกีฬาชายและหญิงที่มีประสบการณ์ 31 คนถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มกีฬาที่ต้องใช้การติดตามสูงและกลุ่มกีฬาที่ต้องใช้การติดตามต่ำ เช่น ฟุตบอลกับว่ายน้ำ พวกเขาทำแบบทดสอบ Jardine and Seiffert 2D MOT จำนวน 3 บล็อก (บล็อกละ 9 ครั้ง) โดยใช้เป้าหมาย 2, 3 และ 4 เป้าหมาย ที่ความเร็วคงที่ ช้า ปานกลาง และเร็ว พฤติกรรมการติดตามดวงตาถูกบันทึกระหว่างการทำแบบทดสอบ ในการทดลองที่ 2 ผู้เข้าร่วม 36 คน (คล้ายกับการทดลองที่ 1) ถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่มฝึก ก่อนและหลังการฝึก ทั้งสองกลุ่มทำแบบทดสอบ 2D MOT เดียวกันโดยใช้การติดตามดวงตา รวมถึงการประเมินความจำใช้งานแบบ n-back 2 ประเภท (ความต้องการด้านภาพและเสียงรวมกัน) กลุ่มฝึกได้รับการฝึกฝนด้วย NeuroTracker จำนวน 4 ครั้ง (ครั้งละ 20 ครั้ง) โดยใช้การปรับความเร็วแบบปรับได้ ในขณะที่กลุ่มควบคุมไม่ได้ฝึกฝน.

‍

ในการทดลองที่ 1 การวิเคราะห์ข้อมูลการติดตามการเคลื่อนไหวของดวงตาเผยให้เห็นว่า การหันสายตาไปที่กึ่งกลางหน้าจอเป็นกลยุทธ์ที่มีประโยชน์ในการเพิ่มประสิทธิภาพการติดตาม ผู้เล่นที่มีการติดตามสูงแสดงให้เห็นถึงประสิทธิภาพการติดตามโดยรวมที่เหนือกว่า ในการทดลองที่ 2 กลุ่มที่ได้รับการฝึกฝนมีคะแนน NeuroTracker และประสิทธิภาพความจำใช้งานที่ดีขึ้นอย่างมากหลังการฝึกฝน รวมถึงความแม่นยำของความจำใช้งานที่เพิ่มขึ้น 35% การฝึกฝนยังส่งผลให้ประสิทธิภาพในการประเมิน 2D MOT ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ กลุ่มควบคุมไม่แสดงการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญในการประเมินก่อนและหลังการฝึกฝน.

เพื่อประเมินความสามารถทางด้านการรับรู้ในกลุ่มวัยรุ่นชายและหญิง และเพื่อตรวจสอบว่ามีความแตกต่างทางเพศที่ยังไม่ถูกค้นพบในความสามารถทางด้านการรับรู้ของนักกีฬาหรือไม่.

‍

ผู้เข้าร่วมการวิจัย 40 คน (ชาย 20 คน และหญิง 20 คน) ที่ไม่ใช่นักกีฬา และ 40 คน (ชาย 21 คน และหญิง 19 คน) ที่เป็นนักกีฬา อายุ 17-24 ปี ได้ตอบแบบสอบถามสั้นๆ เกี่ยวกับการฝึกซ้อมกีฬาของตน จากนั้นผู้เข้าร่วมทุกคนได้เข้าร่วมการทดสอบ NeuroTracker จำนวน 3 ครั้ง.

‍

ผลการวิจัยยืนยันว่านักกีฬาเยาวชนมีศักยภาพด้านการรับรู้และสติปัญญาที่เหนือกว่าเมื่อเทียบกับผู้ที่ไม่ใช่นักกีฬา อย่างไรก็ตาม ผลลัพธ์ยังบ่งชี้ถึงความแตกต่างในรูปแบบการปฏิบัติงานระหว่างนักกีฬาชายและหญิง โดยนักกีฬาชายมีอัตความเร็วในการติดตามสูงสุด แต่นักกีฬาหญิงแสดงให้เห็นถึงการปรับตัวเข้ากับงานได้เร็วกว่าในรอบที่ 3 ผลลัพธ์เหล่านี้แสดงให้เห็นว่าการมีส่วนร่วมในกีฬาและศักยภาพด้านการรับรู้และสติปัญญามีความสัมพันธ์กันอย่างมากในช่วงวัยรุ่น และความสัมพันธ์นี้ดูเหมือนจะเด่นชัดมากขึ้นในนักกีฬาในกลุ่มอายุนี้.

เพื่อตรวจสอบว่าการฝึกฝนด้วย NeuroTrackerX ที่บ้านช่วยพัฒนาประสิทธิภาพการรับรู้และปรับเปลี่ยนกิจกรรมของสมองในนักฟุตบอลระดับมหาวิทยาลัยหรือไม่.

นักฟุตบอลชายจากมหาวิทยาลัยจำนวน 29 คนถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มฝึกฝน NeuroTracker (30 ครั้ง ฝึกฝนที่บ้านตลอด 9 สัปดาห์) และกลุ่มควบคุมที่ทำกิจกรรมตามปกติ การประเมินก่อนและหลังการฝึกฝนประกอบด้วย การวัดประสิทธิภาพ NeuroTracker (3D-MOT), งานความจำใช้งานแบบ 2-back และ 3-back และการบันทึกคลื่นไฟฟ้าสมอง (EEG) (Fz) ระหว่างการทำภารกิจ n-back.

กลุ่ม NeuroTracker ที่เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ NeuroTracker หลังการฝึก (p < .001) ในขณะที่กลุ่มควบคุมไม่แสดงการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญ ประสิทธิภาพดีขึ้นประมาณ 128–130% ของค่าเริ่มต้นหลังจากประมาณ 30 ครั้ง ซึ่งยืนยันถึงการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพในรูปแบบการฝึกด้วยตนเองที่บ้าน

พบว่าความแม่นยำในการทดสอบ 2-back ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญ (p = .045) เฉพาะใน NeuroTracker เท่านั้น ซึ่งบ่งชี้ถึงการถ่ายโอนไปยังหน่วยความจำใช้งานและการอัปเดตความสนใจภายใต้ภาระปานกลาง ไม่พบการปรับปรุงอย่างมีนัยสำคัญในเงื่อนไข 3-back ที่ยากกว่า ทั้งสองกลุ่มตอบสนองได้เร็วขึ้นในการทดสอบหลังการฝึก ซึ่งน่าจะสะท้อนถึงผลของการฝึกฝนมากกว่าการเปลี่ยนแปลงเฉพาะการฝึก

ในระหว่างการทดสอบ 2-back พลังงานคลื่นอัลฟา (Fz) เพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญหลังการฝึกใน NeuroTracker (p < .001) ผู้เขียนตีความว่าการเพิ่มขึ้นของคลื่นอัลฟาสะท้อนถึงการควบคุมความสนใจและประสิทธิภาพของระบบประสาทที่ดีขึ้น (การปิดกั้นการคิด)

เพื่อเปรียบเทียบประสิทธิภาพการติดตามภาพของนักกีฬาอีสปอร์ตมืออาชีพและมือสมัครเล่น รวมถึงนักกีฬาทั่วไป โดยใช้ NeuroTracker.

‍

‍

นักกีฬาอาชีพ 19 คน นักกีฬาสมัครเล่น 22 คน และนักกีฬาแบบดั้งเดิม 18 คน เข้าร่วมการทดสอบ NeuroTracker จำนวน 3 ครั้ง การทดสอบครั้งแรกดำเนินการในรูปแบบ 2 มิติ (ไม่ใช่สเตอริโอ) และการทดสอบครั้งที่ 2 และ 3 ดำเนินการในรูปแบบ 3 มิติ (สเตอริโอ) นอกจากนี้ยังมีการเก็บข้อมูลประสบการณ์และเวลาในการเล่นเพื่อนำมาวิเคราะห์ด้วย.

‍

นักกีฬาอาชีพใช้เวลาเล่นอีสปอร์ตมากกว่านักกีฬาสมัครเล่นอย่างเห็นได้ชัด การวิเคราะห์ความสัมพันธ์แบบเพียร์สันแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์เชิงบวกระหว่างจำนวนชั่วโมงที่เล่นอีสปอร์ตต่อสัปดาห์กับคะแนน NeuroTracker ค่าเฉลี่ยคะแนนในแต่ละเซสชั่นพบว่านักกีฬาอีสปอร์ตอาชีพมีประสิทธิภาพ NeuroTracker สูงที่สุด รองลงมาคือนักกีฬาประเภทอื่นๆ การวิเคราะห์งานวิจัย NeuroTracker ก่อนหน้านี้แสดงให้เห็นว่าคะแนนเซสชั่นของทั้งสามกลุ่มสูงกว่าคะแนนของประชากรทั่วไป.

เพื่อกำหนดกรอบเวลาที่จำเป็นสำหรับการอัปเดตข้อมูลพื้นฐานสำหรับ NeuroTracker และ ImPACT โดยพิจารณาจากความน่าเชื่อถือของการทดสอบซ้ำในระยะยาว.

ในช่วงเริ่มต้นของสองฤดูกาลติดต่อกัน นักกีฬา 30 คนที่ไม่มีประวัติการบาดเจ็บที่สมองเล็กน้อย (mTBI) ในช่วงที่ผ่านมา ได้เข้ารับการประเมินพื้นฐานด้วย NeuroTracker และ ImPACT ความน่าเชื่อถือของการทดสอบซ้ำ (test–retest reliability) ของผลลัพธ์ได้รับการประเมินผ่านการวิเคราะห์ทางสถิติที่แตกต่างกันสามวิธี.

‍

คะแนนรวมด้านความเร็วในการเคลื่อนไหวของสายตา (Visual Motor Speed) จากแบบประเมิน ImPACT เป็นองค์ประกอบเดียวของการประเมินที่มีผลลัพธ์ที่น่าเชื่อถือในการทดสอบซ้ำในระดับที่ยอมรับได้ ค่าพื้นฐาน NeuroTracker ก็เป็นไปตามมาตรฐานเหล่านี้เช่นกัน นักวิจัยสรุปว่า NeuroTracker มีระดับความน่าเชื่อถือในการทดสอบซ้ำที่ยอมรับได้หลังจากหนึ่งปี เมื่อเปรียบเทียบกับ ImPACT.

‍

เพื่อวิเคราะห์ผลกระทบซ้ำๆ ของการฝึกการมองเห็นด้วยแสงแฟลชต่อทักษะการรับรู้และการคาดการณ์ในนักฟุตบอล.

‍

นักฟุตบอลชาย 28 คนถูกสุ่มแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม: กลุ่มฝึกการมองเห็นแบบสโตรโบสโคป และกลุ่มควบคุม กลุ่มฝึกการมองเห็นแบบสโตรโบสโคปใช้เวลา 8 สัปดาห์ มีการประเมินผลก่อนและหลังการฝึกสำหรับทั้งสองกลุ่ม ซึ่งรวมถึงการวัดค่าพื้นฐาน NeuroTracker และการประเมินทักษะการตัดสินใจและการคาดการณ์.

‍

ทั้งสองกลุ่มมีพัฒนาการในด้านคะแนนพื้นฐาน NeuroTracker และทักษะการตัดสินใจในระดับใกล้เคียงกัน อย่างไรก็ตาม กลุ่มที่ได้รับการฝึกฝนแสดงให้เห็นถึงพัฒนาการที่ดีขึ้นในทักษะการคาดการณ์มากกว่ากลุ่มควบคุม ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่า การฝึกฝนการมองเห็นด้วยแสงแฟลชไม่ได้ช่วยพัฒนาการทำงานของระบบการรับรู้หรือการตัดสินใจ แต่Hอาจช่วยพัฒนาทักษะการคาดการณ์ในนักกีฬาฟุตบอลได้.

เพื่อวิเคราะห์ประสิทธิผลของการฝึก NeuroTracker ในการพัฒนาการมองเห็นทางการกีฬาและประสิทธิภาพการรับรู้ โดยใช้โปรโตคอลการฝึกแบบก้าวหน้าทั้งแบบงานเดี่ยวและงานคู่.

นักกีฬาโปโลน้ำ (13), เทควันโด (12) และเทนนิส (12) ระดับแนวหน้า 37 คน เข้าร่วมการฝึกฝน NeuroTracker จำนวน 26 ครั้ง โดยเริ่มจากการฝึกฝนแบบงานเดียว ไปจนถึงการฝึกฝนแบบสองงานที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ ก่อนและหลังการฝึกฝน นักกีฬาทุกคนได้รับการตรวจสายตาอย่างละเอียดครบถ้วน ตลอดโปรแกรมการฝึกฝน ทั้งนักกีฬาและโค้ชได้ทำแบบสอบถามแบบอนาล็อกทางสายตาเป็นประจำ เพื่อประเมินการเปลี่ยนแปลงของสมาธิ ความเร็วในการรับรู้ และประสิทธิภาพการมองเห็นรอบข้าง.

‍

‍

โดยรวมแล้ว อัตราการเรียนรู้ NeuroTracker อยู่ในระดับสูง แม้ว่าคะแนนจะลดลงในช่วงเริ่มต้นเมื่อก้าวไปสู่ทักษะการเคลื่อนไหวแบบสองภารกิจที่ซับซ้อนมากขึ้น แต่ประสิทธิภาพก็ฟื้นตัวอย่างรวดเร็วสู่ระดับที่คาดหวังได้จากการทำงานแบบภารกิจเดียว นี่แสดงให้เห็นว่าวิธีการฝึกแบบสองภารกิจด้วย NeuroTracker สามารถช่วยเสริมสร้างทักษะใหม่ๆ ได้อย่างมีประสิทธิภาพโดยใช้ระเบียบวิธีเพิ่มภาระอย่างค่อยเป็นค่อยไป การประเมินหลังการฝึกอบรมเผยให้เห็นถึงความก้าวหน้าอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติในความสามารถด้านการมองเห็นส่วนใหญ่ รวมถึงความคมชัดของการมองเห็นแบบคงที่ การมองเห็นแบบสามมิติ ความไวต่อความแตกต่างของแสงเชิงพื้นที่ การเคลื่อนไหวของดวงตาแบบ saccadic และความสนใจในการเลือกมองเห็น มีการถ่ายทอดไปยังความสามารถในการเล่นกีฬาที่เกี่ยวข้อง โดยเห็นได้จากการประเมินแบบสอบถามทั้งจากโค้ชและนักกีฬา โดยมีการปรับปรุงอย่างมีนัยสำคัญอย่างต่อเนื่องตลอดทั้งโปรแกรม แม้ว่านักกีฬาจะมีแนวโน้มที่จะให้คะแนนประสิทธิภาพของตนเองสูงกว่าโค้ช แต่คะแนนการปรับปรุงของพวกเขาก็ใกล้เคียงกันมาก.