ธุรกิจต่างๆ ทั่วโลกกำลังปลดล็อกศักยภาพสูงสุดของสมอง

วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้คือเพื่อตรวจสอบความสามารถในการติดตามวัตถุหลายชิ้น (MOT) ในระดับภาระทางปัญญาที่แตกต่างกัน (การติดตามวัตถุ 1, 2, 3 หรือ 4 ชิ้น) และความสัมพันธ์กับกระบวนการระดับสูง โดยเฉพาะอย่างยิ่งสติปัญญาด้านการให้เหตุผลแบบยืดหยุ่น.

‍

ผู้เข้าร่วมที่เป็นผู้ใหญ่จำนวน 70 คน (อายุเฉลี่ย 23 ปี) ทำแบบทดสอบ NeuroTracker จากนั้นจึงได้รับการประเมินด้วยแบบทดสอบ Weschler Abbreviated Scale of Intelligence 2 ผู้เข้าร่วมถูกขอให้ติดตามเป้าหมายหนึ่ง สอง สาม และสี่เป้าหมายจากทั้งหมด 8 ลูก เป็นเวลาแปดวินาที.

ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่า เมื่อจำนวนเป้าหมายเพิ่มขึ้น ความเร็วเฉลี่ยที่ผู้เข้าร่วมติดตามวัตถุทั้งหมดได้สำเร็จลดลง ผลการค้นพบนี้ช่วยให้นักวิจัยยืนยันได้ว่า คะแนนความเร็วเฉลี่ยสามารถใช้เป็นตัวชี้วัดที่เหมาะสมสำหรับ MOT และในทางกลับกัน ความสามารถในการใช้ทรัพยากรความสนใจ ดังนั้น ผลลัพธ์จึงบ่งชี้ว่า ความสามารถในการติดตามภาพมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับสติปัญญาด้านการให้เหตุผลแบบยืดหยุ่น ด้วยเหตุนี้ ผลการค้นพบนี้จึงแสดงให้เห็นว่า มีความเชื่อมโยงระหว่างสติปัญญาด้านการให้เหตุผลแบบยืดหยุ่นและความสามารถ MOT โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสภาวะที่มีภาระงานสูง (การติดตาม 4 ใน 8 เป้าหมาย).

เพื่อศึกษาว่าการเล่นกีฬามีอิทธิพลต่อความสามารถทางปัญญาที่วัดได้ด้วย NeuroTrackerหรือไม่ รวมถึงเพื่อดูว่าผลกระทบดังกล่าวแตกต่างกันระหว่างเด็กชายและเด็กหญิงหรือไม่.

‍

ผู้เข้าร่วมการวิจัยจำนวน 72 คน อายุระหว่าง 16 ถึง 22 ปี ถูกแบ่งออกเป็น 4 กลุ่ม ได้แก่ นักกีฬาชาย นักกีฬาหญิง ชายที่ไม่เล่นกีฬา และหญิงที่ไม่เล่นกีฬา ทุกกลุ่มทำการทดสอบด้วย NeuroTracker จำนวน 15 ครั้ง (ประมาณ 90 นาที) ตลอดระยะเวลา 5 สัปดาห์.

ทุกกลุ่มแสดงให้เห็นถึงพัฒนาการที่ดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญตลอดการฝึกฝน NeuroTracker ในขั้นต้น นักกีฬาชายแสดงผลการปฏิบัติงานที่สูงกว่าเมื่อเทียบกับนักกีฬาหญิงและผู้ที่ไม่เล่นกีฬา นักกีฬาหญิงยังคงรักษาคะแนนที่สูงกว่าผู้ที่ไม่เล่นกีฬาชายได้อย่างสม่ำเสมอ เช่นเดียวกับนักกีฬาชายที่สูงกว่ากลุ่มอื่นๆ โดยรวมแล้ว พบว่าการเล่นกีฬามีข้อได้เปรียบทางด้านการรับรู้ที่ชัดเจน.

เพื่อศึกษาผลกระทบของกลยุทธ์การคืนน้ำที่แตกต่างกันต่อประสิทธิภาพการทำงานของสมองภายใต้ภาวะความเหนื่อยล้าทางกายภาพ.

‍

นักวิ่งชายที่ผ่านการฝึกความทนทาน 12 คน (อายุเฉลี่ย 23 ปี) ได้รับมอบหมายให้วิ่งบนลู่วิ่งด้วยค่า VO2max 70% ของค่าที่กำหนดไว้ล่วงหน้าเป็นเวลา 1 ชั่วโมง จากนั้นวิ่งด้วยค่า VO2max 90% จนกว่าจะหมดแรงในสี่วันแยกกัน ในแต่ละวันมีการให้น้ำในรูปแบบต่างๆ (ไม่ดื่มน้ำ, ดื่มเกลือแร่, ดื่มเกลือแร่ผสม Sustamine ขนาดต่ำ, ดื่มเกลือแร่ผสม Sustamine ขนาดสูง) และดื่มน้ำ 250 มล. ทุก 15 นาที ก่อนและหลังการวิ่งทุกชั่วโมง จะมีการทดสอบสมรรถภาพทางปัญญา (NeuroTracker) และการทดสอบปฏิกิริยาตอบสนอง

ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่าเวลาตอบสนองทางกายภาพในการทดลองขนาดต่ำนั้นเร็วกว่าการทดลองขนาดสูง การวิเคราะห์ความว่องไวของร่างกายส่วนล่างบ่งชี้ว่าประสิทธิภาพในการทดลองทั้งขนาดต่ำและขนาดสูงน่าจะดีขึ้นเมื่อเทียบกับการทดลองที่ไม่มีการดื่มน้ำ ผลการทดลอง NeuroTracker บ่งชี้ว่าประสิทธิภาพในภาวะขาดน้ำและขนาดต่ำอาจดีขึ้นเมื่อเทียบกับการดื่มเครื่องดื่มเกลือแร่เพียงอย่างเดียว ในขณะที่ประสิทธิภาพในการติดตามวัตถุหลายชิ้นในการทดลองขนาดสูงน่าจะดีขึ้นเมื่อเทียบกับการดื่มเครื่องดื่มเกลือแร่เพียงอย่างเดียว

งานวิจัยหลายชิ้นแสดงให้เห็นว่าการออกกำลังกายแบบแอโรบิกสามารถชะลอการเสื่อมถอยของความรู้ความเข้าใจที่เกี่ยวข้องกับอายุ และในบางกรณีสามารถปรับปรุงการทำงานของสมองในผู้สูงอายุได้ จุดประสงค์ของงานวิจัยนี้คือการศึกษาผลกระทบของการฝึกความแข็งแรงต่อการทำงานของสมองเป็นครั้งแรก โดยวัดจากความเปลี่ยนแปลงของค่าที่วัดได้จาก NeuroTracker .

‍

ผู้สูงอายุ 25 คน ที่มีอายุเฉลี่ย 70 ปี ถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มฝึกฝน (ออกกำลังกายแบบต้านทานเป็นเวลา 6 สัปดาห์) และกลุ่มที่ไม่ได้รับการฝึกฝน ความสามารถในการรับรู้และสติปัญญาถูกวัดก่อนและหลังการฝึกฝนโดยใช้ข้อมูลพื้นฐาน NeuroTracker .

‍

ผู้สูงอายุที่ออกกำลังกายแบบฝึกความแข็งแรงเป็นเวลาหกสัปดาห์ พบว่าการทำงานของสมองด้านการรับรู้และสติปัญญาดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อวัดด้วย NeuroTrackerดังนั้น การออกกำลังกายแบบฝึกความแข็งแรงอาจเป็นวิธีที่มีประสิทธิภาพในการชะลอการเสื่อมถอยของสติปัญญาที่เกี่ยวข้องกับอายุ.

เพื่อรวบรวมการทดสอบหลายอย่างที่ใช้ประเมินความเหมาะสมในการขับขี่ และเสนอวิธีการที่จะนำการทดสอบเหล่านี้มารวมกันภายใต้ดัชนีเดียวที่เรียกว่า 'ดัชนีความปลอดภัยของผู้ขับขี่'.

‍

ผู้ขับขี่ที่มีใบอนุญาตจำนวน 115 คน อายุระหว่าง 18 ถึง 86 ปี ถูกแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม: กลุ่มผู้เข้าร่วมอายุน้อย 64 คน (อายุเฉลี่ย 29 ปี) และกลุ่มผู้เข้าร่วมอายุมาก 51 คน (อายุเฉลี่ย 77 ปี) ผู้เข้าร่วมแต่ละคนได้รับการประเมินในสามขั้นตอนการทดลองที่แตกต่างกัน 1. การทดสอบการมองเห็น: การทดสอบความคมชัดของการมองเห็น (V1), การทดสอบการมองเห็นแบบสามมิติ (V2) และการทดสอบลานสายตาแบบสองตา (V3) 2. การทดสอบการขับขี่ในเครื่องจำลองใน 3 ระดับความยาก: ทางหลวง (ต่ำ), ชนบท (ปานกลาง) และในเมือง (สูง) 3. NeuroTracker เป็นการทดสอบความสามารถทางด้านการมองเห็นและการรับรู้ มีการวิเคราะห์ตัวชี้วัดประสิทธิภาพการขับขี่ที่หลากหลายจากการทดสอบในเครื่องจำลองเพื่อหาความสัมพันธ์กับการทดสอบการมองเห็น อายุ และคะแนน NeuroTracker .

‍

ความสัมพันธ์ระหว่างสมรรถนะการขับขี่และการทดสอบการมองเห็นมีจำกัด คะแนน NeuroTracker สูงมีความสัมพันธ์อย่างมากกับสมรรถนะการขับขี่สูง และคะแนนต่ำมีความสัมพันธ์อย่างมากกับสมรรถนะการขับขี่ต่ำ รวมถึงมีความสัมพันธ์อย่างมากกับความเสี่ยงต่อการเกิดอุบัติเหตุ คะแนน NeuroTracker ยังเป็นตัวบ่งชี้สมรรถนะการขับขี่ที่ดีกว่าอายุ ความสามารถในการขับขี่มีความสัมพันธ์อย่างมากกับคะแนน NeuroTracker ผลการวิจัยเหล่านี้เน้นย้ำถึงความสำคัญของความสามารถด้านการมองเห็นและการรับรู้ในการประเมินความสามารถในการขับขี่ การศึกษานี้ปูทางไปสู่ตัวบ่งชี้พฤติกรรมการขับขี่แบบเดียวที่ใช้ได้ทั่วไป ผู้เขียนการศึกษาแนะนำว่า NeuroTracker ควรเป็นส่วนประกอบหนึ่งในชุดการทดสอบสำหรับการขอหรือต่ออายุใบขับขี่.

เพื่อตรวจสอบว่าการฝึกฝนด้านการรับรู้และการคิดด้วย NeuroTracker สามารถส่งผลต่อความสามารถในการจินตนาการทางการกีฬาในหมู่นักกีฬาได้หรือไม่.

นักกีฬา 10 คนจากมหาวิทยาลัยกีฬาแห่งชาติในประเทศอินเดียถูกสุ่มแบ่งออกเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มทดลองเข้าร่วมโปรแกรมฝึก NeuroTracker เป็นเวลา 5 สัปดาห์ ซึ่งประกอบด้วยการฝึกแบบปรับเปลี่ยนได้ 30 ครั้ง ส่วนกลุ่มควบคุมเข้าร่วมการฝึกประสานงาน Quickboard ที่เน้นความคล่องแคล่ว ความเร็ว และปฏิกิริยาของขา ความสามารถในการจินตนาการถูกประเมินก่อนและหลังการแทรกแซงโดยใช้แบบสอบถามความสามารถในการจินตนาการด้านกีฬา (Sports Imagery Ability Questionnaire) ซึ่งวัดความสามารถในการจินตนาการในด้านทักษะ กลยุทธ์ เป้าหมาย อารมณ์ ความเชี่ยวชาญ และความสามารถจินตนาการด้านกีฬาโดยรวม.

นักกีฬาในกลุ่ม NeuroTracker แสดงให้เห็นถึงการพัฒนาในทุกด้านของการจินตนาการตั้งแต่ก่อนและหลังการแทรกแซง การวิเคราะห์ภายในกลุ่มแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาอย่างมีนัยสำคัญในด้านการจินตนาการเชิงกลยุทธ์ การจินตนาการเชิงเป้าหมาย การจินตนาการเชิงอารมณ์ และการวัดความสามารถในการจินตนาการด้านกีฬาโดยรวม การเปรียบเทียบหลังการแทรกแซงระหว่างกลุ่ม NeuroTracker และกลุ่มควบคุมแสดงให้เห็นถึงความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญในด้านการจินตนาการเชิงกลยุทธ์และความสามารถในการจินตนาการด้านกีฬาโดยรวม ในขณะที่การจินตนาการเชิงทักษะ เป้าหมาย อารมณ์ และความเชี่ยวชาญไม่แสดงความแตกต่างระหว่างกลุ่มอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ.

โดยรวมแล้ว ผลการวิจัยนี้แสดงให้เห็นหลักฐานเบื้องต้นว่า การฝึกฝนด้านการรับรู้และการคิดอาจส่งผลดีต่อความสามารถในการจินตนาการด้านกีฬาที่รายงานด้วยตนเอง โดยเฉพาะอย่างยิ่งการจินตนาการที่เกี่ยวข้องกับกลยุทธ์และความสามารถในการจินตนาการโดยรวม เนื่องจากขนาดของกลุ่มตัวอย่างมีขนาดเล็กมาก ผลลัพธ์เหล่านี้จึงควรได้รับการตีความอย่างระมัดระวังและควรมีการศึกษาเพิ่มเติมในขนาดที่ใหญ่ขึ้น.

เพื่อพัฒนาความสามารถในการรับรู้ทางสายตาของผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์รับจ้าง โดยใช้การฝึกอบรมด้วยระบบ NeuroTracker .

‍

ผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์รับจ้างจำนวน 60 คนเป็นอาสาสมัครที่ได้รับการคัดเลือกจากชลบุรี ประเทศไทย และถูกสุ่มแบ่งออกเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มทดลองเข้ารับการฝึกฝน NeuroTracker เป็นเวลา 30 นาที สัปดาห์ละสองครั้ง เป็นเวลาทั้งหมดห้าสัปดาห์ ทั้งสองกลุ่มทำการประเมินก่อนและหลังการทดลองโดยใช้แบบทดสอบพัฒนาการด้านการรับรู้ทางสายตาสำหรับวัยรุ่นและผู้ใหญ่ (DTVP-A).

ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มทดลองมีคะแนนความสามารถในการรับรู้ทางสายตาที่สูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญหลังการฝึกฝน นอกจากนี้ คะแนนเฉลี่ย DTVP-A ในกลุ่มทดลองยังเพิ่มขึ้นสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า การฝึกฝน NeuroTracker สามารถพัฒนาความสามารถในการรับรู้ทางสายตาของผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์รับจ้างได้.

เพื่อประเมินผลกระทบของการฝึกฝนด้วย NeuroTracker ต่อการตีลูกเบสบอลระดับมืออาชีพตลอดฤดูกาลแข่งขัน.

‍

นักเบสบอลอาชีพชาวญี่ปุ่น 12 คนจากทีมเซบุ ไลออนส์ เข้ารับการฝึกฝน NeuroTracker ตามเวลาและความถี่ที่ตนเองเลือกเป็นเวลา 5 เดือน โดยแต่ละคนทำการฝึกมากถึง 80 ครั้ง ตลอดระยะเวลานี้และ 4 เดือนก่อนหน้านั้น ได้มีการบันทึกข้อมูลสถิติการตีลูกในการแข่งขัน ได้แก่ การสัมผัสลูกในโซน การสวิงในโซนแล้วตีโดนลูก การสวิงออกนอกโซน และการสวิงออกนอกแล้วตีโดนลูก.

โดยเฉลี่ยแล้ว คะแนนความเร็วตามเกณฑ์ NeuroTracker ของนักเบสบอลดีขึ้นประมาณ 30% โดยไม่มีข้อจำกัดใดๆ จากการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง ตัวชี้วัดการตีลูกเร็วไม่แสดงการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญ อย่างไรก็ตาม ตัวชี้วัดการตีลูกที่ไม่ใช่ลูกเร็ว (เช่น ลูกโค้งและลูกสไลเดอร์) แสดงให้เห็นผลในเชิงบวกอย่างมาก อัตราการตีสำเร็จเพิ่มขึ้น +12% ในขณะที่การสวิงเข้าโซนและการสวิงออกนอกเขตลดลงอย่างมาก -25.3% และ -26.5% ตามลำดับ การสวิงออกนอกเขตยังลดลงในเชิงบวกถึง -9.6% อีกด้วย.

การศึกษาครั้งนี้วัดความสามารถของผู้เข้าร่วมที่มีอายุมากในการปรับปรุงเกณฑ์ความเร็วในการติดตาม (NeuroTracker) เพื่อตรวจสอบว่าการเสื่อมถอยทางสติปัญญาที่เกี่ยวข้องกับอายุสามารถย้อนกลับได้หรือไม่ด้วยการฝึกอบรมที่ทราบกันดีว่ามีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับผลของการมีสุขภาพดีในวัยสูงอายุ.

ผู้ใหญ่สุขภาพดีอายุน้อย 20 คน (อายุเฉลี่ย 24 ปี) และผู้ใหญ่สุขภาพดีอายุมาก 20 คน (อายุเฉลี่ย 67 ปี) เข้าร่วมการฝึกอบรม NeuroTracker จำนวน 15 ครั้ง โดยกระจายออกไปตลอดระยะเวลา 5 สัปดาห์.

ทั้งสองกลุ่มได้รับประโยชน์จากการฝึกฝนด้วยอัตราความก้าวหน้าที่คล้ายคลึงกัน แม้ว่ากลุ่มผู้สูงอายุจะเริ่มต้นที่ระดับต่ำกว่ากลุ่มผู้มีอายุน้อยกว่าอย่างมีนัยสำคัญ แต่พวกเขาก็มีระดับความเร็วที่ใกล้เคียงกับผู้ใหญ่ที่อายุน้อยกว่าและไม่ได้รับการฝึกฝนเมื่อสิ้นสุดโปรแกรมการฝึกฝน นอกจากนี้ ในช่วงท้ายของโปรแกรมการฝึกฝน อัตราการเรียนรู้ดูเหมือนจะช้าลงสำหรับกลุ่มผู้มีอายุน้อยกว่า แต่กลุ่มผู้สูงอายุยังคงแสดงให้เห็นถึงเส้นโค้งการเรียนรู้ที่แข็งแกร่ง ซึ่งบ่งชี้ว่าจะมีพัฒนาการที่ดีขึ้นหากฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง สรุปได้ว่า แม้ว่าผู้สูงอายุที่มีสุขภาพดีจะแสดงให้เห็นถึงความบกพร่องที่เกี่ยวข้องกับอายุอย่างมีนัยสำคัญในงาน NeuroTracker แต่พวกเขาก็ตอบสนองต่อผลของการฝึกฝนได้ดีและแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการย้อนกลับความเสื่อมถอยของฟังก์ชันที่เกี่ยวข้องกับอายุได้อย่างสมบูรณ์ด้วยการฝึกฝน NeuroTracker ในระยะสั้น.