ธุรกิจต่างๆ ทั่วโลกกำลังปลดล็อกศักยภาพสูงสุดของสมอง

เพื่อระบุลักษณะทางกายภาพ ความสามารถทางกีฬา และทักษะการรับรู้และการคิดที่เกี่ยวข้องกับความเร็วของลูกเบสบอลที่ขว้างโดยนักขว้าง ในกลุ่มชายและหญิงวัยหนุ่มสาว และเพื่อเปรียบเทียบในกลุ่มชายวัยหนุ่มสาว.

‍

นักกีฬาชายและหญิงได้กรอกแบบสอบถามข้อมูลทางสังคมและประชากรศาสตร์ ตามด้วยการประเมินด้านมาตรวิทยาทางกายภาพ ความสามารถทางกีฬา ทักษะการรับรู้และการคิด และความเร็วในการขว้างลูก นักกีฬาถูกจัดกลุ่มตามช่วงอายุ (11U, 13U, 15U, 18U, 21U) เพื่อประเมินมาตรวิทยาทางกายภาพของนักกีฬา ได้ทำการวัดส่วนสูงและน้ำหนัก ดัชนีมวลกาย เส้นรอบเอว ความยาวและความกว้างของแขนแต่ละท่อน ความสามารถทางกีฬาได้รับการประเมินโดยใช้ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อในการจับ พลังของร่างกายส่วนบน ความสูงของการกระโดดแนวตั้ง การวิ่งเร็ว การเปลี่ยนทิศทาง และความสมดุลแบบไดนามิก การประเมินทักษะการรับรู้และการคิดทำด้วย NeuroTrackerและการประเมินประสิทธิภาพการขว้างลูกเสร็จสมบูรณ์โดยใช้ความเร็วเฉลี่ยของลูกฟาสต์บอลของนักกีฬา.

ในนักกีฬาชายทุกช่วงอายุ ปัจจัยด้านมาตรวิทยาทางกายภาพ ความสามารถทางกีฬา และทักษะการรับรู้และการคิด ล้วนมีความสัมพันธ์กับความเร็วในการขว้าง โดยความสัมพันธ์จะยิ่งชัดเจนมากขึ้นในกลุ่มอายุที่สูงขึ้น ข้อมูลพื้นฐาน NeuroTracker มีความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดกับความเร็วในการขว้างและความสามารถทางกีฬาในทุกช่วงอายุ.

เพื่อศึกษาผลกระทบของกลยุทธ์การคืนน้ำที่แตกต่างกันต่อประสิทธิภาพการทำงานของสมองภายใต้ภาวะความเหนื่อยล้าทางกายภาพ.

‍

นักวิ่งชายที่ผ่านการฝึกความทนทาน 12 คน (อายุเฉลี่ย 23 ปี) ได้รับมอบหมายให้วิ่งบนลู่วิ่งด้วยค่า VO2max 70% ของค่าที่กำหนดไว้ล่วงหน้าเป็นเวลา 1 ชั่วโมง จากนั้นวิ่งด้วยค่า VO2max 90% จนกว่าจะหมดแรงในสี่วันแยกกัน ในแต่ละวันมีการให้น้ำในรูปแบบต่างๆ (ไม่ดื่มน้ำ, ดื่มเกลือแร่, ดื่มเกลือแร่ผสม Sustamine ขนาดต่ำ, ดื่มเกลือแร่ผสม Sustamine ขนาดสูง) และดื่มน้ำ 250 มล. ทุก 15 นาที ก่อนและหลังการวิ่งทุกชั่วโมง จะมีการทดสอบสมรรถภาพทางปัญญา (NeuroTracker) และการทดสอบปฏิกิริยาตอบสนอง

ผลการทดลองแสดงให้เห็นว่าเวลาตอบสนองทางกายภาพในการทดลองขนาดต่ำนั้นเร็วกว่าการทดลองขนาดสูง การวิเคราะห์ความว่องไวของร่างกายส่วนล่างบ่งชี้ว่าประสิทธิภาพในการทดลองทั้งขนาดต่ำและขนาดสูงน่าจะดีขึ้นเมื่อเทียบกับการทดลองที่ไม่มีการดื่มน้ำ ผลการทดลอง NeuroTracker บ่งชี้ว่าประสิทธิภาพในภาวะขาดน้ำและขนาดต่ำอาจดีขึ้นเมื่อเทียบกับการดื่มเครื่องดื่มเกลือแร่เพียงอย่างเดียว ในขณะที่ประสิทธิภาพในการติดตามวัตถุหลายชิ้นในการทดลองขนาดสูงน่าจะดีขึ้นเมื่อเทียบกับการดื่มเครื่องดื่มเกลือแร่เพียงอย่างเดียว

เพื่อตรวจสอบว่าการฝึกอบรม NeuroTracker สามารถพัฒนาทักษะการรับรู้และการคิดที่เกี่ยวข้องกับทักษะการตัดสินใจสำหรับเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายได้หรือไม่.

เจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมายชั้นนำ 40 นาย เข้าร่วมการทดลองทดสอบก่อนและหลังการฝึกอบรมในสภาพแวดล้อมจำลองสถานการณ์แบบวิดีโอ เพื่อกำหนดคะแนนพื้นฐานสำหรับทักษะการรับรู้สถานการณ์ การคาดการณ์ และการตัดสินใจ ผู้เข้าร่วมถูกสุ่มแบ่งออกเป็นกลุ่มฝึกอบรม กลุ่มควบคุม และกลุ่มที่ไม่เข้าร่วมการฝึกอบรม กลุ่มฝึกอบรมทำการทดสอบ NeuroTracker ตามตารางเวลาปฏิบัติหน้าที่เป็นเวลาสามสัปดาห์ การทดสอบก่อนและหลังการฝึกอบรมได้รับการประเมินโดยผู้เชี่ยวชาญด้านขั้นตอนการปฏิบัติงานของตำรวจ 5 คน.

ผลการจำลองภารกิจแสดงให้เห็นว่าคะแนนโดยเฉลี่ยลดลง ผู้เข้าร่วมกลุ่มควบคุมมีคะแนนคงที่ ในขณะที่กลุ่ม NeuroTracker มีคะแนนเพิ่มขึ้นเล็กน้อย โดยรวมแล้วพบว่าคะแนน NeuroTracker ดีขึ้น แต่มีความแตกต่างกันอย่างไม่เป็นไปตามแบบแผน แม้ว่าจะเห็นผลกระทบในระยะไกลต่อความสามารถในการตัดสินใจของเจ้าหน้าที่บังคับใช้กฎหมาย แต่ความเหนื่อยล้าและความเครียดจากการปฏิบัติหน้าที่อาจส่งผลต่อผลลัพธ์ด้วย.

เพื่อตรวจสอบว่าการฝึกฝน NeuroTracker สามารถส่งผลให้ทักษะการขับขี่ดีขึ้นหรือไม่ โดยวัดจากเครื่องจำลองการขับขี่ที่ทันสมัย.

ผู้เข้าร่วมการวิจัยประกอบด้วยคนหนุ่มสาว 20 คน และผู้สูงอายุ 14 คน ถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มทดลองเข้ารับการฝึกอบรม NeuroTracker จำนวน 30 ครั้ง ก่อนและหลังการฝึกอบรม ผู้เข้าร่วมทุกคนได้รับการประเมินโดยใช้เครื่องจำลองการขับขี่ที่มีความแม่นยำสูง ซึ่งวัดประสิทธิภาพการขับขี่ในหลายด้าน.

ผลการศึกษาพบว่าทั้งผู้ใหญ่ที่อายุน้อยและผู้สูงอายุแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาอย่างมีนัยสำคัญในการขับขี่จำลองหลังจากการฝึกฝน NeuroTracker โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสามารถในการรักษาช่องทางจราจรที่ดีขึ้น เวลาตอบสนองต่ออันตรายที่เร็วขึ้น และการรับรู้สถานการณ์โดยรวมที่เพิ่มขึ้น กลุ่มผู้สูงอายุแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาโดยรวมในการขับขี่ที่มากกว่า นักวิจัยสรุปว่าการศึกษานี้เป็นหลักฐานเบื้องต้นที่แสดงให้เห็นว่าการฝึกฝน NeuroTracker อาจช่วยเพิ่มความปลอดภัยในการขับขี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผ่านการตรวจจับหรือการตอบสนองต่อเหตุการณ์อันตรายได้เร็วขึ้น.

เป้าหมายของโครงการวิจัยระยะยาวนี้คือการพัฒนาวิธีการประเมินประสิทธิผลของการฝึกอบรม (รวมถึงแพลตฟอร์มจริงและจำลอง) โดยการตรวจสอบความถูกต้องของมาตรวัดภาระงานทางปัญญาที่บ่งบอกถึงการได้มาซึ่งทักษะ.

‍

นักบินทดสอบ 10 คน (ประสบการณ์บิน 100-300 ชั่วโมง) ได้รับคัดเลือกให้ทำการบินในระดับความยากต่ำ ปานกลาง และสูง ทั้งในเครื่องจำลองการบินเจ็ตและในการบินจริง (เครื่องบินฝึกเจ็ต Aero Vodochody L-29) ภายใต้เงื่อนไขการทดลอง ระหว่างการบิน มีการเก็บข้อมูลคลื่นไฟฟ้าหัวใจ (NeXus-4) และข้อมูลการติดตามการเคลื่อนไหวของดวงตา (Dikablis) วิเคราะห์ประสิทธิภาพการบินเพื่อหาข้อผิดพลาดด้านระดับความสูง การหมุน และความเร็วในแนวดิ่ง และประเมินภาระงานทางปัญญาแบบอัตนัย (มาตราส่วนภาระงานเบดฟอร์ด 10 จุด) เนื่องจากเป็นเครื่องมือที่ได้รับการตรวจสอบแล้วสำหรับการประเมินทักษะการรับรู้และปัญญา NeuroTracker จึงถูกเลือกใช้เพื่อวัดความสามารถทางปัญญาที่เหลืออยู่ผ่านภาระงานภายนอก (ทฤษฎีภาระงานทางปัญญา) นักบินทุกคนได้ทำการฝึกอบรม NeuroTracker ที่บ้านก่อน (15 เซสชันหลัก) NeuroTracker ถูกรวมเข้ากับระบบทดสอบการบิน นักบินทุกคนได้ทำการทดสอบการบินในระดับความยากต่ำ ปานกลาง และสูง ทั้งแบบไม่ใช้ NeuroTrackerและแบบที่ใช้ NeuroTracker Core ไปพร้อมกัน.

‍

เมื่อเปรียบเทียบกับการใช้ NeuroTracker เพียงอย่างเดียว การบินจริงและการจำลองการบินในทุกท่าทางการบิน ส่งผลให้ค่าความเร็วที่วัดได้ด้วย NeuroTracker ลดลงอย่างมาก (เฉลี่ยประมาณ 97%) นี่อาจเป็นการแสดงให้เห็นอย่างเป็นรูปธรรมเป็นครั้งแรกว่า การบินด้วยเครื่องบินเจ็ทนั้นเกี่ยวข้องกับภาระทางปัญญาที่สูงมาก การบินจริงส่งผลให้ค่าความเร็วที่วัดได้ NeuroTracker และประสิทธิภาพทางสรีรวิทยาต่ำกว่าการจำลองการบิน โดยมีความแตกต่างมากขึ้นในท่าทางการบินที่ยากขึ้น หลักฐานนี้ชี้ให้เห็นว่า ภาระทางสรีรวิทยาและทางปัญญาในการบินจริงนั้นหนักกว่ามาก ซึ่งสนับสนุนทฤษฎีที่ว่าพลวัตของสมองแตกต่างกันในสภาพแวดล้อมจริงเมื่อเทียบกับในห้องปฏิบัติการ.

เพื่อพัฒนาความสามารถในการรับรู้ทางสายตาของผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์รับจ้าง โดยใช้การฝึกอบรมด้วยระบบ NeuroTracker .

‍

ผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์รับจ้างจำนวน 60 คนเป็นอาสาสมัครที่ได้รับการคัดเลือกจากชลบุรี ประเทศไทย และถูกสุ่มแบ่งออกเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มทดลองเข้ารับการฝึกฝน NeuroTracker เป็นเวลา 30 นาที สัปดาห์ละสองครั้ง เป็นเวลาทั้งหมดห้าสัปดาห์ ทั้งสองกลุ่มทำการประเมินก่อนและหลังการทดลองโดยใช้แบบทดสอบพัฒนาการด้านการรับรู้ทางสายตาสำหรับวัยรุ่นและผู้ใหญ่ (DTVP-A).

ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มทดลองมีคะแนนความสามารถในการรับรู้ทางสายตาที่สูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญหลังการฝึกฝน นอกจากนี้ คะแนนเฉลี่ย DTVP-A ในกลุ่มทดลองยังเพิ่มขึ้นสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า การฝึกฝน NeuroTracker สามารถพัฒนาความสามารถในการรับรู้ทางสายตาของผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์รับจ้างได้.

เพื่อตรวจสอบว่าการประเมินสมรรถภาพทางกายและสติปัญญาอย่างครอบคลุมสามารถช่วยปรับปรุงประสิทธิภาพการแข่งขันของนักวิ่งภูเขาระดับแนวหน้าได้หรือไม่.

‍

นักวิ่งภูเขาชายระดับนานาชาติ 7 คน เข้ารับการทดสอบทางสรีรวิทยาและชีวภาพหลายรายการ (การตรวจเลือดและปัสสาวะทางชีวเคมี, VO2Max, EKG) พร้อมกับการประเมินพื้นฐานด้วย NeuroTracker ทั้งในช่วงเริ่มต้นและสิ้นสุดฤดูกาลแข่งขัน การวิเคราะห์ทางการแพทย์อย่างเป็นระบบของข้อมูลเริ่มต้นถูกนำมาใช้เพื่อปรับแต่งโปรแกรมการฝึกซ้อมอย่างต่อเนื่องของนักกีฬาแต่ละคน นอกจากนี้ นักกีฬายังเข้ารับการฝึกซ้อม NeuroTracker จำนวน 42 ครั้งตลอดฤดูกาลแข่งขัน การประเมินหลังจบฤดูกาลพร้อมกับผลการแข่งขันถูกนำมาวิเคราะห์เพื่อพิจารณาผลกระทบของโปรแกรมการฝึกซ้อมที่ปรับเปลี่ยนแล้ว.

ผลการแข่งขันของนักกีฬาทุกคนดีขึ้นกว่าผลงานในปีก่อนๆ มีการพัฒนาที่ดีขึ้นในระดับปานกลางหลังจบฤดูกาลในด้านการทดสอบทางสรีรวิทยาและชีวภาพจากโปรแกรมการฝึกฝนที่ปรับปรุงแล้ว ค่าพื้นฐานหลังจบฤดูกาล NeuroTracker ก็ดีขึ้นอย่างมาก โดยคะแนนเพิ่มขึ้น +75% เมื่อเทียบกับค่าพื้นฐานก่อนจบฤดูกาล นักวิจัยสรุปว่า การแทรกแซงด้วย NeuroTracker แสดงให้เห็นว่าทักษะการรับรู้และการคิดสามารถฝึกฝนได้อย่างสมบูรณ์และสามารถพัฒนาประสิทธิภาพทางการกีฬาได้.

เพื่อประเมินการถ่ายทอดความรู้จากโปรแกรมฝึก NeuroTracker ไปสู่ภารกิจการถ่ายทอดความรู้ในระยะใกล้ กลาง และไกล.

ผู้เข้าร่วมการวิจัยที่เป็นบัณฑิตจำนวน 84 คน (อายุเฉลี่ย 21 ปี) ถูกสุ่มแบ่งออกเป็น 3 กลุ่มฝึกอบรม และ 1 กลุ่มควบคุม กลุ่มฝึกอบรมทำการทดสอบด้วย NeuroTrackerในรูปแบบมาตรฐาน 5 หรือ 3 ครั้ง หรือทำการทดสอบด้วย NeuroTracker เวอร์ชันพกพา (แท็บเล็ต Microsoft Surface Pro) จำนวน 5 ครั้ง ส่วนกลุ่มควบคุมทำการทดสอบ NeuroTracker ก่อนและหลังการฝึกอบรมเท่านั้น จากนั้นทุกกลุ่มทำการประเมินผลก่อนและหลังการฝึกอบรมด้วยแบบทดสอบการติดตามวัตถุหลายชิ้นแบบ 2 มิติที่ง่ายขึ้น แบบทดสอบความจำใช้งานแบบ N-back และแบบทดสอบการขับรถทางทหารโดยใช้ภาพวิดีโอ.

กลุ่มที่ได้รับการฝึกฝนทั้งหมดแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาอย่างมีนัยสำคัญในคะแนน NeuroTracker จากการฝึกฝน 20-30 นาที กลุ่มควบคุมที่ไม่ได้รับการฝึกฝนก็แสดงให้เห็นถึงการพัฒนาเล็กน้อยจากการทำแบบทดสอบพื้นฐานเท่านั้น การฝึกฝน NeuroTracker ส่งผลให้เกิดการพัฒนาอย่างมีนัยสำคัญในการทดสอบการติดตามวัตถุหลายชิ้นแบบ 2 มิติ แต่มีผลน้อยกว่าการพัฒนาในคะแนน NeuroTracker ประสิทธิภาพพบว่าดีขึ้นอย่างมีนัยสำคัญหลังการฝึกฝนสำหรับกลุ่มที่ได้รับการฝึกฝนในการทดสอบความจำในการทำงาน แต่ไม่ใช่สำหรับกลุ่มควบคุม ไม่พบผลกระทบจากการถ่ายโอนใดๆ สำหรับงานทางทหารที่ใช้ภาพวิดีโอ.

เพื่อตรวจสอบว่าการบริโภคเนื้อวัวและสารอาหารที่เกี่ยวข้องกับเนื้อวัวสามารถอธิบายความแปรปรวนของประสิทธิภาพการรับรู้ทางสายตาในเด็กหญิงได้หรือไม่.

ในการศึกษาเบื้องต้น ผู้หญิงวัยเรียน 52 คน เข้าร่วมการทดสอบ NeuroTracker จำนวน 15 ครั้ง ในช่วง 15 วัน โดยรับประทานอาหารตามปกติ จากนั้น ในการศึกษาแบบ RCT ผู้หญิงวัยเรียน 80 คน ถูกสุ่มแบ่งกลุ่มให้รับประทานเบอร์เกอร์เนื้อหรือเบอร์เกอร์ผักวันละ 1 ชิ้น เป็นเวลา 30 วัน และได้รับการประเมินด้วย NeuroTracker.

จากการศึกษาเบื้องต้น พบว่าระดับธาตุเหล็ก คอเลสเตอรอล โคลีน อาร์จินีน และวิตามินบีที่สูงขึ้น มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับคะแนน NeuroTracker ที่สูงขึ้น ในการศึกษาแบบ RCT กลุ่มที่รับประทานเนื้อวัวแสดงให้เห็นคะแนน NeuroTracker เฉลี่ยที่สูงกว่า นักวิจัยจึงเสนอแนะว่าการบริโภคสารอาหารที่เกี่ยวข้องกับเนื้อวัวเพิ่มขึ้น อาจช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการทำงานของสมองด้านการมองเห็นในสตรีวัยเรียนระดับมหาวิทยาลัย.