ธุรกิจต่างๆ ทั่วโลกกำลังปลดล็อกศักยภาพสูงสุดของสมอง

เพื่อระบุลักษณะทางกายภาพ ความสามารถทางกีฬา และทักษะการรับรู้และการคิดที่เกี่ยวข้องกับความเร็วของลูกเบสบอลที่ขว้างโดยนักขว้าง ในกลุ่มชายและหญิงวัยหนุ่มสาว และเพื่อเปรียบเทียบในกลุ่มชายวัยหนุ่มสาว.

‍

นักกีฬาชายและหญิงได้กรอกแบบสอบถามข้อมูลทางสังคมและประชากรศาสตร์ ตามด้วยการประเมินด้านมาตรวิทยาทางกายภาพ ความสามารถทางกีฬา ทักษะการรับรู้และการคิด และความเร็วในการขว้างลูก นักกีฬาถูกจัดกลุ่มตามช่วงอายุ (11U, 13U, 15U, 18U, 21U) เพื่อประเมินมาตรวิทยาทางกายภาพของนักกีฬา ได้ทำการวัดส่วนสูงและน้ำหนัก ดัชนีมวลกาย เส้นรอบเอว ความยาวและความกว้างของแขนแต่ละท่อน ความสามารถทางกีฬาได้รับการประเมินโดยใช้ความแข็งแรงของกล้ามเนื้อในการจับ พลังของร่างกายส่วนบน ความสูงของการกระโดดแนวตั้ง การวิ่งเร็ว การเปลี่ยนทิศทาง และความสมดุลแบบไดนามิก การประเมินทักษะการรับรู้และการคิดทำด้วย NeuroTrackerและการประเมินประสิทธิภาพการขว้างลูกเสร็จสมบูรณ์โดยใช้ความเร็วเฉลี่ยของลูกฟาสต์บอลของนักกีฬา.

ในนักกีฬาชายทุกช่วงอายุ ปัจจัยด้านมาตรวิทยาทางกายภาพ ความสามารถทางกีฬา และทักษะการรับรู้และการคิด ล้วนมีความสัมพันธ์กับความเร็วในการขว้าง โดยความสัมพันธ์จะยิ่งชัดเจนมากขึ้นในกลุ่มอายุที่สูงขึ้น ข้อมูลพื้นฐาน NeuroTracker มีความสัมพันธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดกับความเร็วในการขว้างและความสามารถทางกีฬาในทุกช่วงอายุ.

เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างการทำงานของสมองส่วนบริหารจัดการและสมรรถภาพทางกายในนักฟุตบอลเยาวชนและนักฟุตบอลอาชีพชั้นนำ.

‍

นักฟุตบอลระดับแนวหน้า 172 คน (อายุ 12–34 ปี) ได้รับการประเมินด้วย NeuroTrackerเพื่อวัดความสามารถในการจำระยะสั้น ความยืดหยุ่นทางความคิด และการยับยั้งชั่งใจ นอกจากนี้ยังมีการทดสอบอีกชุดหนึ่งเพื่อวัดสมรรถภาพความอดทน การออกกำลังกายอย่างหนักซ้ำๆ และสมรรถภาพแบบไม่ใช้ออกซิเจนสูงสุด.

ผล NeuroTracker มีความสัมพันธ์อย่างมีนัยสำคัญกับความสามารถในการวิ่ง 30 เมตรและการกระโดดแบบเคาน์เตอร์มูฟเมนต์ พบความสัมพันธ์ระดับปานกลางระหว่างความจุของหน่วยความจำในการทำงานและความยืดหยุ่นทางความคิดกับประสิทธิภาพการวิ่งและความสามารถในการกระโดด และการยับยั้งชั่งใจกับการออกกำลังกายอย่างหนักซ้ำๆ โดยรวมแล้ว ผลการวิจัยชี้ให้เห็นว่าการวิ่งและการกระโดดแบบไม่ใช้ออกซิเจนมีความเชื่อมโยงกับทักษะทางปัญญามากกว่าความสามารถทางกายภาพอื่นๆ.

‍

เพื่อประเมินผลกระทบของการฝึกฝนด้วย NeuroTracker ต่อการตีลูกเบสบอลระดับมืออาชีพตลอดฤดูกาลแข่งขัน.

‍

นักเบสบอลอาชีพชาวญี่ปุ่น 12 คนจากทีมเซบุ ไลออนส์ เข้ารับการฝึกฝน NeuroTracker ตามเวลาและความถี่ที่ตนเองเลือกเป็นเวลา 5 เดือน โดยแต่ละคนทำการฝึกมากถึง 80 ครั้ง ตลอดระยะเวลานี้และ 4 เดือนก่อนหน้านั้น ได้มีการบันทึกข้อมูลสถิติการตีลูกในการแข่งขัน ได้แก่ การสัมผัสลูกในโซน การสวิงในโซนแล้วตีโดนลูก การสวิงออกนอกโซน และการสวิงออกนอกแล้วตีโดนลูก.

โดยเฉลี่ยแล้ว คะแนนความเร็วตามเกณฑ์ NeuroTracker ของนักเบสบอลดีขึ้นประมาณ 30% โดยไม่มีข้อจำกัดใดๆ จากการฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง ตัวชี้วัดการตีลูกเร็วไม่แสดงการเปลี่ยนแปลงที่สำคัญ อย่างไรก็ตาม ตัวชี้วัดการตีลูกที่ไม่ใช่ลูกเร็ว (เช่น ลูกโค้งและลูกสไลเดอร์) แสดงให้เห็นผลในเชิงบวกอย่างมาก อัตราการตีสำเร็จเพิ่มขึ้น +12% ในขณะที่การสวิงเข้าโซนและการสวิงออกนอกเขตลดลงอย่างมาก -25.3% และ -26.5% ตามลำดับ การสวิงออกนอกเขตยังลดลงในเชิงบวกถึง -9.6% อีกด้วย.

บทความนี้กล่าวถึงแนวคิดพื้นฐานเกี่ยวกับความเกี่ยวข้องของ NeuroTrackerกับการฝึกฝนความสามารถทางปัญญาที่ถือว่ามีความสำคัญต่อประสิทธิภาพในการเล่นกีฬา โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกีฬาประเภททีมที่มีพลวัต นอกจากนี้ยังมีการศึกษาวิจัยเกี่ยวกับผลกระทบของภาระความสนใจในรูปแบบการเรียนรู้ โดยมีเป้าหมายเพื่อทำความเข้าใจสภาวะภาระที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการฝึกฝนความสามารถทางด้านการรับรู้และปัญญา.

‍

ทีมกีฬาอาชีพชั้นนำ 4 ทีมฝึกฝนนักกีฬาของตนด้วย NeuroTracker (15-30 ครั้ง) ในระหว่างฤดูกาลแข่งขัน ทีมจากพรีเมียร์ลีกอังกฤษ ทีมจากเนชั่นแนลฮอกกี้ลีก และทีมรักบี้จากยุโรป ต่างได้รับการฝึกฝนในท่านั่งมาตรฐานเพื่อแยกอิทธิพลจากกลไกความสนใจที่เกี่ยวข้องกับการควบคุมท่าทาง ส่วนอีกทีมหนึ่งในเนชั่นแนลฮอกกี้ลีกทำการฝึกฝนในท่ายืน ซึ่งเกี่ยวข้องกับความต้องการพื้นฐานด้านการทรงตัวที่ต้องใช้ความสนใจ.

จากการหาค่าเฉลี่ยทางสถิติของความก้าวหน้าในการเรียนรู้บน NeuroTrackerพบว่า ทีมกีฬาอาชีพทั้งสามทีมที่ฝึกซ้อมในท่านั่งมีความก้าวหน้าใกล้เคียงกัน โดยมีการเรียนรู้ที่รวดเร็วในช่วงแรก แต่ค่อยๆ ช้าลงในระยะยาวแต่ก็ยังคงเรียนรู้ได้อย่างต่อเนื่อง ส่วนทีมกีฬาที่ฝึกซ้อมในท่ายืนมีคะแนน NeuroTracker ต่ำกว่ามาก และที่สำคัญกว่านั้นคือความก้าวหน้าในการเรียนรู้โดยรวมช้ากว่ามาก เมื่อเทียบกับทีมอื่นๆ ผลการวิจัยแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึงความเชื่อมโยงระหว่างกลไกการควบคุมการทรงตัวและความต้องการทางด้านการรับรู้และสติปัญญาที่เกิดจากการฝึกซ้อมด้วย NeuroTracker ซึ่งแสดงให้เห็นว่าภาระการฝึกซ้อมทางด้านสติปัญญาจำเป็นต้องได้รับการปรับให้เหมาะสมกับระดับความสนใจอย่างละเอียดอ่อน เพื่อให้เกิดการปรับตัวในการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพทั้งในระยะสั้นและระยะยาว.

‍

‍

เพื่อตรวจสอบว่าประชากรสูงอายุที่มีภาวะบกพร่องทางสติปัญญาที่ได้รับการวินิจฉัยทางคลินิกซึ่งเกี่ยวข้องกับความยากลำบากในการใช้ทักษะการเคลื่อนไหวของกล้ามเนื้อมือ จะได้รับประโยชน์อย่างเห็นได้ชัดจากการฝึกอบรมทางสติปัญญาในระยะสั้นหรือไม่.

ผู้สูงอายุ 38 คน ซึ่งครึ่งหนึ่งมีภาวะบกพร่องทางสติปัญญาเล็กน้อย (MCI) และอีกครึ่งหนึ่งมีภาวะสมองเสื่อมเล็กน้อย (MD) เข้าร่วมการฝึกอบรม NeuroTracker รวมทั้งหมด 36 ครั้ง ใช้แบบทดสอบ Montreal Cognitive Assessment (MoCA) ในการประเมินสถานะทางสติปัญญาพื้นฐาน และทำการประเมินทักษะการเคลื่อนไหวของมือสองชุดก่อนและหลังโปรแกรมการฝึกอบรม.

ผลการวิจัยแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาที่ชัดเจนและมีนัยสำคัญหลังการฝึกอบรมในทั้งสองการทดสอบความคล่องแคล่วของมือ การวิเคราะห์ชี้ให้เห็นว่าการฝึกอบรมด้วย NeuroTracker เพียง 90 นาทีก็เพียงพอที่จะบรรลุผลประโยชน์เหล่านี้ในกลุ่มประชากรดังกล่าว นักวิจัยสรุปว่าการแทรกแซงประเภทนี้สามารถส่งผลกระทบในวงกว้างต่อประชากรผู้สูงอายุในแง่ของคุณภาพชีวิตประจำวันของพวกเขาได้.

‍

เพื่อพัฒนาความสามารถในการรับรู้ทางสายตาของผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์รับจ้าง โดยใช้การฝึกอบรมด้วยระบบ NeuroTracker .

‍

ผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์รับจ้างจำนวน 60 คนเป็นอาสาสมัครที่ได้รับการคัดเลือกจากชลบุรี ประเทศไทย และถูกสุ่มแบ่งออกเป็นกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม กลุ่มทดลองเข้ารับการฝึกฝน NeuroTracker เป็นเวลา 30 นาที สัปดาห์ละสองครั้ง เป็นเวลาทั้งหมดห้าสัปดาห์ ทั้งสองกลุ่มทำการประเมินก่อนและหลังการทดลองโดยใช้แบบทดสอบพัฒนาการด้านการรับรู้ทางสายตาสำหรับวัยรุ่นและผู้ใหญ่ (DTVP-A).

ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มทดลองมีคะแนนความสามารถในการรับรู้ทางสายตาที่สูงกว่าอย่างมีนัยสำคัญหลังการฝึกฝน นอกจากนี้ คะแนนเฉลี่ย DTVP-A ในกลุ่มทดลองยังเพิ่มขึ้นสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญ ผลการศึกษาชี้ให้เห็นว่า การฝึกฝน NeuroTracker สามารถพัฒนาความสามารถในการรับรู้ทางสายตาของผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์รับจ้างได้.

เพื่อตรวจสอบผลกระทบของการฝึกฝน NeuroTracker ต่อการวัดมาตรฐานด้านความสนใจ ความจำใช้งาน และความเร็วในการประมวลผลข้อมูลภาพ โดยใช้แบบทดสอบทางประสาทวิทยามาตรฐาน นอกจากนี้ยังเพื่อวัดการเปลี่ยนแปลงของสภาวะสมองโดยใช้การถ่ายภาพการทำงานของสมอง.

‍

นักศึกษาในวัยเรียนมหาวิทยาลัยจำนวน 20 คนถูกคัดเลือกและแบ่งออกเป็นสองกลุ่ม ได้แก่ กลุ่มฝึกอบรม NT (30 ครั้งของการใช้ NeuroTracker) และกลุ่มควบคุมที่ไม่ได้รับการฝึกอบรม การทำงานของสมองได้รับการประเมินโดยใช้แบบทดสอบทางประสาทวิทยามาตรฐาน (IVA+Plus, WAIS-III, D-KEFS) และความสัมพันธ์ของการทำงานของสมองได้รับการประเมินโดยใช้การตรวจคลื่นไฟฟ้าสมองเชิงปริมาณ (qEEG).

‍

กลุ่มที่ได้รับการฝึกฝนแสดงให้เห็นถึงการพัฒนาที่แข็งแกร่งและสม่ำเสมอในเกณฑ์ความเร็ว NeuroTracker ตลอดช่วงเวลาการฝึกฝน กลุ่ม NT แสดงให้เห็นคะแนนที่สูงขึ้นอย่างมีนัยสำคัญในแบบทดสอบ IVA+Plus Auditory, WAIS Symbol Search, WAIS Code, WAIS Block Design, WAIS Letter-Number Sequence, d2 Test of Attention และแบบทดสอบย่อย D-KEFS Color Naming, Inhibition และ Inhibition/Switching (P < .01) สำหรับการวัด qEEG กลุ่ม NT แสดงให้เห็นถึงการเพิ่มขึ้นของพลังงานสัมพัทธ์อย่างมีนัยสำคัญในช่วงความถี่ต่างๆ ภายในแบนด์วิดท์เบต้า ทั้งในสภาวะพักแบบลืมตาและหลับตา การเปลี่ยนแปลงเหล่านี้พบได้ทั่วบริเวณส่วนหน้าของสมอง (การทำงานของสมองส่วนบริหารจัดการ) และแสดงถึงการเพิ่มขึ้นของความเร็วคลื่นสมองที่เกี่ยวข้องกับกิจกรรมของสมองและความยืดหยุ่นของระบบประสาทที่เพิ่มขึ้น ผลลัพธ์โดยรวมบ่งชี้ว่าการฝึกฝน NeuroTracker สามารถเพิ่มความสนใจ ความเร็วในการประมวลผลข้อมูล และความจำใช้งาน และยังนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงในเชิงบวกในการทำงานของสมองทางไฟฟ้าอีกด้วย.

เพื่อศึกษาว่าประสิทธิภาพการรับรู้และการคิดได้รับผลกระทบอย่างไรในระหว่างการฝึกแบบความเข้มสูงเป็นช่วงๆ (HIIT) โดยใช้การประเมินด้วย NeuroTracker(NT).

‍

ผู้ใหญ่ที่มีสุขภาพดี 42 คนถูกสุ่มแบ่งออกเป็นกลุ่มทดลอง (HIIT + NT, NT, HIIT) หรือกลุ่มควบคุม วัดสมรรถภาพ NT ก่อนและหลังการทดสอบที่เวลา 5, 15 และ 25 นาที ขณะวิ่งบนลู่วิ่ง ผู้เข้าร่วมฝึกฝนสัปดาห์ละสองครั้งเป็นเวลา 4 สัปดาห์.

พบปฏิสัมพันธ์ที่มีนัยสำคัญระหว่างการทดสอบก่อน/หลังและการแบ่งกลุ่มเกี่ยวกับประสิทธิภาพการรับรู้และการคิด โดยบ่งชี้ว่ามีการพัฒนาที่คล้ายคลึงกันในกลุ่ม HIIT + NT และกลุ่ม NT ในระหว่างการออกกำลังกาย HIIT มีผลต่อสมรรถภาพทางกาย แต่ไม่แสดงผลกระทบใดๆ ต่อประสิทธิภาพการรับรู้และการคิด โดยรวมแล้ว การฝึกส่งผลให้เกิดการพัฒนาที่สำคัญในด้านงานเฉพาะ นักวิจัยแนะนำว่าการฝึกแบบผสมผสานอาจนำเสนอเป็นโปรแกรมการฝึกเพื่อปรับปรุงประสิทธิภาพการรับรู้และการคิด รวมถึงสมรรถภาพทางกายได้อย่างมีประสิทธิภาพในเชิงเวลา.

เพื่อตรวจสอบความสามารถในการถ่ายทอดการฝึกฝนด้านการรับรู้และการคิดโดยใช้ NeuroTracker ไปสู่พารามิเตอร์ประสิทธิภาพในการเล่นฟุตบอลในสนาม.

นักฟุตบอลหญิงระดับดิวิชั่น 1 ของ NCAA จำนวน 22 คน (อายุ 18-25 ปี) ถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มฝึกฝนและกลุ่มควบคุม หลังจากทำการทดสอบพื้นฐานด้วย NeuroTrackerแล้ว กลุ่มทดลองได้ทำการทดสอบ NeuroTracker จำนวน 10 ครั้ง (60 นาที) ในช่วงสี่สัปดาห์ ข้อมูลประสิทธิภาพในการแข่งขัน การกระทำที่ประสบความสำเร็จ เปอร์เซ็นต์การส่งบอล และเปอร์เซ็นต์การส่งบอลระยะสั้นถึงกลาง ถูกรวบรวมโดยใช้ซอฟต์แวร์วิเคราะห์วิดีโอ Wyscout ในระหว่างฤดูกาลแข่งขัน.

ความเร็วในการติดตามภาพ NeuroTracker ของกลุ่มที่ได้รับการฝึกฝนเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญถึง 68% จากค่าพื้นฐานก่อนการฝึกฝน ในขณะที่กลุ่มควบคุมเพิ่มขึ้น 12% จากผลการทดสอบพื้นฐาน การวิเคราะห์แสดงให้เห็นว่าการฝึกฝนไม่มีผลกระทบอย่างมีนัยสำคัญเมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุมในด้านตัวชี้วัดประสิทธิภาพ ยกเว้นค่าเฉลี่ยความแม่นยำในการส่งบอลในเกม ซึ่งเพิ่มขึ้นอย่างมีนัยสำคัญเมื่อเทียบกับกลุ่มควบคุม.